Η αποπροσανατολιστική αντιπολίτευση της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» - Τάκης Φωτόπουλος

 ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Τόσο η εσωκομματική αντιπολίτευση στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή πλατφόρμα κ.α.) όσο και η εξωκομματική αντιπολίτευση (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Κίνηση “ΟΧΙ μέχρι το τέλος” κλπ), στην πραγματικότητα, ανήκουν στην παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» εφόσον δεν αμφισβητoύν την ίδια τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και επομένως η κριτική τους είναι άσφαιρη, εάν όχι εντελώς παραπλανητική.[1] 

Έτσι, μιλούν μεν για άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά όχι και από την ΕΕ, για την οποία συνήθως απαιτούν ρήξη, αποδέσμευση κλπ, αλλά ποτέ άμεση έξοδο από αυτήν. Ακόμη και όταν κάποτε αναφέρονται σε έξοδο από την ΕΕ, συνήθως την αναφέρουν σαν…παρεπόμενο, αφού δεν μιλούν ποτέ για τη κατάργηση των «4 ελευθεριών» για τις αγορές και την αναγκαία συνακόλουθη ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (ΠΟΕ, ΔΝΤ, ΠΤ κλπ). Ακόμη σημαντικότερο, δεν αναφέρονται ποτέ στην ανάγκη δημιουργίας μιας αυτοδύναμης (όχι αυτάρκους) οικονομίας, που είναι η αναγκαία και επαρκής συνθήκη για την πραγματική αμφισβήτηση της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Είναι δηλαδή φανερό ότι οι οικονομολόγοι της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» ουσιαστικά υιοθετούν τις αποπροσανατολιστικές ανοησίες (που προωθούν οι ίδιες οι ελίτ!) ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια κακή ιδεολογία ή πολιτική, αν όχι ένα δόγμα ή μια συνωμοσιολογία, και όχι το κρίσιμο συστημικό φαινόμενο που δημιούργησε η ανάδυση και μαζική εξάπλωση των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Δηλαδή, ουσιαστικά δέχονται τη καταστροφική θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι θεσμοί αυτοί μπορεί ν’ αλλάξουν “από μέσα” ενώ άλλοι από αυτούς περιμένουν την …παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση για να διαλυθούν οι θεσμοί αυτοί. Και στις δυο περιπτώσεις η συνέπεια είναι ο πλήρης αποπροσανατολισμός των λαϊκών στρωμάτων που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης. Η θέση του ΚΚΕ μολονότι διαφοροποιείται από τις ανοησίες για παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση (όταν ούτε μια πανευρωπαϊκή απεργία δεν έχει οργανωθεί όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στη μαζική επίθεση του πολυεθνικού κεφαλαίου!) και ουσιαστικά μιλά για σοσιαλισμό σε μια χώρα, εντούτοις δεν παύει επίσης να καταντά ουτοπική αφού αγνοεί την ανάγκη για μεταβατική στρατηγική. Όχι βέβαια με την έννοια των μεταβατικών σταδίων αλλά με την έννοια της δημιουργίας των κατάλληλων υποκειμενικών αλλά και αντικειμενικών συνθηκών για τη μετάβαση στη συστημική αλλαγή.

Η δημιουργία αυτών των συνθηκών προϋποθέτει εθνική απελευθέρωση, πριν την κοινωνική απελευθέρωση. Και αυτό, γιατί είναι φανερό ότι αν δεν ελέγχεις σαν λαός την οικονομία σου δεν έχεις εθνική κυριαρχία, δηλαδή δυνητικά λαϊκή κυριαρχία, και χωρίς αυτή δεν τίθεται θέμα κοινωνικής απελευθέρωσης. Η εθνική κυριαρχία είναι προϋπόθεση της λαϊκής κυριαρχίας, ενώ το αντίθετο δεν ισχύει. Σήμερα δηλαδή δεν μιλάμε απλά για κοινωνική απελευθέρωση, όπως πολλοί Μαρξιστές που δεν έχουν κατανοήσει την πραγματική σημασία της παγκοσμιοποίησης ισχυρίζονται, επαναλαμβάνοντας τη θεωρία του Ιμπεριαλισμού που στηριζόταν βέβαια στην υπόθεση των εθνών –κρατών, τα οποία στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς είναι σε διαδικασία ουσιαστικής αποσύνθεσης. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια νέα Κατοχή σαν λαός, η οποία δεν είναι στρατιωτική, αλλά οικονομική και έχει ακόμη χειρότερες συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα από ό,τι η στρατιωτική. Όπως λοιπόν στην Κατοχή όπου γινόντουσαν λαϊκά μέτωπα σαν το ΕΑΜ για την εθνική κυριαρχία σαν προϋπόθεση για την ανατροπή της Κατοχής και τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση, σήμερα , ακόμη περισσότερο, ο αγώνας δεν είναι μόνο για κοινωνική αλλά και για εθνική απελευθέρωση, σαν προϋπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως ακριβώς ζητά το ΜΕΚΕΑ.

Η έξοδος επομένως από το Ευρώ αλλά όχι και η ταυτόχρονη έξοδος από την ΕΕ δεν είναι καν η ΑΝΑΓΚΑΙΑ συνθήκη για την εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Και αυτό, γιατί οδηγεί μεν σε νομισματική αλλά όχι και σε οικονομική κυριαρχία, εφόσον οι 4 ελευθερίες εξακολουθούν να ισχύουν. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατη η επιβολή πραγματικών κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων, ιδιαίτερα αν μια χώρα εξακολουθεί να είναι μέλος της ΕΕ οπότε εξακολουθούν να ισχύουν όλες οι συνθήκες της ΕΕ (που επιβάλλουν τις «4 ελευθερίες») και οι συνακόλουθοι δημοσιονομικοί περιορισμοί για τον Προϋπολογισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις συντάξεις και έμμεσα για τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες. Το κυριότερο, παραμονή στην ΕΕ σημαίνει ότι η ίδια η παραγωγική δομή της οικονομίας αναγκαστικά θα είναι έρμαιο των αγορών (δηλαδή των πολυεθνικών και των επενδύσεών τους) και δεν θα ρυθμίζεται από συλλογικές κοινωνικές αποφάσεις, πράγμα που σημαίνει μονιμοποίηση της κατάστασης της Ελλάδος ως προτεκτοράτου της Υ/Ε. Στην πραγματικότητα η ταυτόχρονη έξοδος από Ευρώ και ΕΕ είναι απλά η αναγκαία συνθήκη για την οικονομική αυτοδυναμία, ενώ η επαρκής συνθήκη είναι η ρήξη με τους θεσμούς της ΝΔΤ (ΠΟΕ, ΔΝΤ, ΠΤ κλπ) που επίσης επιβάλλουν τη στέρηση του δικαιώματος ενός λαού να επιβάλλει αποτελεσματικούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές, δηλαδή του θεμελιακού δικαιώματός του για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, σαν προϋπόθεση για την κοινωνική απελευθέρωση.

[1] Βλ. για περιγραφή σχεδόν όλων των τάσεων της παγκοσμιοποιητικής “Αριστεράς” που προτείνουν έξοδο από το Ευρώ, Στάθη Κατσούλα, «Ένα “Εναλλακτικό Σχέδιο” για το οποίο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήξερε και δεν άκουσε τίποτα», ΙΣΚΡΑ, 21/7/2015

* Το άρθρο αυτό είναι μέρος του επερχόμενου βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου «Το Χρονικό Της Καταστροφής» , Εκδόσεις Γόρδιος (Σεπτέμβριος 2015) 

ΠΗΓΗ: http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2015/07/28/i-apoprosanatolistiki-antipolitefsi-tis-pagkosmiopiitikis-aristeras-stin-egklimatiki-apati-tou-siriza-takis-fotopoulos/#*_

Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΠΗΞΗΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (ΜΕ.Κ.Ε.Α.)

Ενόψει των κρισιμότατων στιγμών καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και του ξεπουλήματος ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας και των πλουτοπαραγωγικών πόρων από το άτυπο μέτωπο των Ευρώ-δουλων κομμάτων – «αριστερών» και δεξιών – καλούμε σε Εκδήλωση για την ανάγκη άμεσης σύμπηξης Μετώπου για την Μονομερή Άμεση έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ και την εφαρμογή προγράμματος Οικονομικής αυτοδυναμίας της χώρας.

Ο επί δεκαετίες αποπροσανατολισμός για τα αίτια της κρίσης στην Ελλάδα που προέρχονταν από τα συστημικά κόμματα αλλά και την παγκοσμιοποιητική «αριστερά» του Σύριζα, όπως και τους αντίστοιχους πολιτικάντηδες που δεν αμφισβητούν την ΕΕ και τους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, αλλά μιλάνε ανέξοδα απλά για «διαγραφή του χρέους», «έξοδο από Ευρώ» και άλλα τσιτάτα, είναι καθόλα υπεύθυνοι για την συντελούμενη σημερινή καταστροφή.

Πέρα από αριστερισμούς που περιμένουν την σοσιαλιστική τους «επανάσταση» για να εφαρμόσουν πρόγραμμα οικονομικής αυτοδυναμίας και πολιτικάντηδες κάθε είδους, η ανάλυση , η πρόταση και η στρατηγική του ΜΕ.Κ.Ε.Α. δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε μισόλογα και νέες προσπάθειες αποπροσανατολισμού των λαϊκών στρωμάτων.

ΟΜΙΛΙΑ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜΠΗΞΗΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ 

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

• ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
• ΑΜΕΣΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ/ΟΝΕ
• ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ
• ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ

Ομιλητές:

Μιχάλης Δαγτζής

Σάκης Αδάμ

Πάνος Λιβιτσάνος

Τάκης Φωτόπουλος

1η Αυγούστου, 19:00, Πνευματικό κέντρο δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης».

Το «πνευματικό κέντρο» είναι το κτήριο πίσω ακριβώς από το πανεπιστήμιο Αθηνών και δίπλα από τη Νομική.

«Ούτε μέρα χωρίς ποδόσφαιρο» ... ούτε μέρα χωρίς κέρδη

«Θα πεθάνουμε σε ένα αεροπλάνο», είχε δηλώσει ο διεθνής Βραζιλιάνος Ριβάλντο, σχολιάζοντας το ζήτημα της κούρασης από τους ασταμάτητους αγώνες

Sportidea

Το σκηνικό στον πρόσφατο τελικό του Κόπα Αμέρικα στη Χιλή μεταξύ της οικοδέσποινας και της Αργεντινής με τους παίκτες (κυρίως της δεύτερης) να καταρρέουν από κούραση και κράμπες στα τελευταία λεπτά του αγώνα, ο οποίος πήγε παράταση (κρίθηκε στα πέναλτι) θεωρείται ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα της πραγματικότητας του ποδοσφαίρου. Αυτής που θέλει το παλιό σύνθημα σχεδόν μιας 15ετίας πίσω των ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ για «ούτε μέρα χωρίς ποδόσφαιρο» δείχνει να έχει πραγματοποιηθεί. Και μάλιστα με το παραπάνω... Κυρίως στην Ευρώπη η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεπεράσει τα όρια με τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις είτε μιλάμε για τα εθνικά πρωταθλήματα είτε τα ευρωπαϊκά κύπελλα (Τσάμπιονς Λιγκ, Γιουρόπα Λιγκ) να χαρακτηρίζονται μαραθώνιες με διάρκεια τουλάχιστον 11 μήνες.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα με ελληνικό ενδιαφέρον αποτελεί η περίπτωση του ΠΑΟΚ, όπου μεσοβδόμαδα έδωσε την πρώτη του επίσημη αγωνιστική υποχρέωση για τη νέα σεζόν συμμετέχοντας στο β' γύρο των προκριματικών στο Europa Legue μόλις 37 μέρες μετά την επίσημη λήξη των αντίστοιχων για την περσινή σεζόν (7 Ιούνη η τελευταία αγωνιστικών των πλέι οφ στην Super League).

Αγώνες και πάλι αγώνες και ξανά αγώνες...

Η συνεχώς αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου και με δεδομένο ότι το προϊόν - ποδόσφαιρο συνεχίζει ακάθεκτα να πουλάει το πότε θα γινόταν τελικά πράξη το σύνθημα των δύο Συνομοσπονδιών ήταν ζήτημα χρόνου, με βάση τα όσα επιτάσσουν οι λογικές της αγοράς στο σημερινό ποδοσφαιρικό οικοδόμημα.

Οι αλλαγές που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια είναι χαρακτηριστικές. Αύξηση των ομάδων (άρα και των αγώνων) στις πρώτες κατηγορίες των περισσοτέρων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, καθιέρωση σε πολλά από αυτά διαδικασιών όπως τα πλέι οφ ή τα πλέι άουτ που λειτουργούν ως μίνι-πρωτάθλημα μετά το πρωτάθλημα, εμβόλιμες αγωνιστικές μεσοβδόμαδα στις εβδομάδες που δεν υπάρχει δραστηριότητα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλαγές στις διοργανώσεις των Κυπέλλων (π.χ. όμιλοι) είναι από τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν τη σημερινή πραγματικότητα στις εγχώριες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Την ίδια ώρα στον ίδιο δρόμο βαδίζουν και οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η κατηγοριοποίηση σε σχετική βαθμολογία των χωρών - μελών της ΟΥΕΦΑ αποτέλεσε τον... πιλότο να διευρυνθούν οι προκριματικοί γύροι όπου συμμετέχουν ομάδες από συγκεκριμένες χώρες. Είναι ενδεικτικό ότι μέχρι αυτές οι διοργανώσεις (Τσάμπιονς Λιγκ, Γιουρόπα Λιγκ) να μπουν στη λεγόμενη κύρια φάση τους στα μέσα Σεπτέμβρη θα έχουν διανύσει μέχρι τότε πρακτικά τουλάχιστον 2,5 μήνες δραστηριότητας. Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως η πρεμιέρα στη διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ της νέας σεζόν που έγινε στις 30 του περασμένου Ιούνη με τους αγώνες για τον 1ο προκριματικό γύρο διεξήχθη μόλις 23 μέρες μετά τον τελικό μεταξύ Μπαρτσελόνα - Γιουβέντους για την περσινή (πλέον) διοργάνωση στις 7 Ιούνη. Τώρα εάν σε όλα τοποθετηθούν και οι αγώνες που αφορούν τις εθνικές ομάδες όπως π.χ. τα προκριματικά του Euro 2016 που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη και διεξάγονται ανά τακτικά χρονικά διαστήματα - τα φιλικά των ομάδων κατά την προετοιμασία ή τη συμμετοχή τους σε κάποιο τουρνουά τότε πραγματικά μάλλον θα αποτελεί γρίφο το να προσπαθήσει να βρει κάποιος μια μέρα κενή από ποδόσφαιρο.

Ανελέητο κυνήγι κερδών και νέες ιδέες στο προσκήνιο

Ενας ένας κατέρρεαν οι παίκτες της Αργεντινής στον πρόσφατο τελικό του Κόπα Αμέρικα καθώς πολλοί εξ αυτών συμπλήρωσαν 12 μήνες στα γήπεδα

Associated Press

Φυσικά, όλα αυτά που συμβαίνουν δε γίνονται τυχαία, αλλά έχουν μια βάση που είναι προφανές που συσχετίζεται με το ανελέητο κυνήγι κέρδους που επικρατεί σήμερα στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Τα όσα κέρδη συνεπάγεται η πώληση του προϊόντος όπως π.χ. διαφημίσεις, τηλεοπτικά δικαιώματα, προβολή χορηγών, εισιτήρια, μετακινήσεις, προβολή παικτών και ομάδων, για προφανείς εμπορικούς λόγους δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για διάλειμμα στον τρελό χορό των δισ. γι' αυτό αυτός συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Γι' αυτό, άλλωστε, οι ιδέες κατεβαίνουν γρήγορα γρήγορα με φυσιολογικό επακόλουθο η αγορά να εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα... κερδοφόρα φρούτα.

Για παράδειγμα, η χαμηλή δημοτικότητα των πρώτων προκριματικών γύρων στο Τσάμπιονς Λιγκ, εξαιτίας της απουσίας των λεγόμενων ισχυρών (και σαφώς πιο εμπορικών) ομάδων αντικαταστάθηκε από τα διεθνή φιλικά τουρνουά, όπου, έχοντας τη σφραγίδα πολυεθνικών εταιρειών - χορηγών καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τα μεγάλα ονόματα του χώρου με φυσικά τα ανάλογα κέρδη. Μάλιστα, τα συγκεκριμένα τουρνουά οι κανόνες του παιχνιδιού επιβάλλουν να γίνονται και σε αγορές εκτός Ευρώπης ...διψασμένες να δουν τις συγκεκριμένες ομάδες και τους παίκτες - είδωλα, όπου τα κέρδη λόγω του... παροξυσμού των φιλάθλων και των οπαδών είναι σαφώς περισσότερα. Αλλωστε, η Ευρώπη μπορεί να περιμένει το χειμώνα. Το τι συμβαίνει ακριβώς αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο παράδειγμα αρκετών ομάδων της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ εκ των πιο δημοφιλών σε όλο τον πλανήτη που αυτήν την περίοδο έχουν διασκορπιστεί σε Ασία και Αμερική, δίνοντας φιλικά και συμμετέχοντας σε τουρνουά, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι αγορές.

Σε ένα άλλο παράδειγμα υπενθυμίζεται ότι πέρσι η ΟΥΕΦΑ έδωσε στη δημοσιότητα σχέδιο το οποίο προβλέπει τη μελλοντική κατάργηση των φιλικών των εθνικών ομάδων που θεωρούνται χαμηλής δημοτικότητας και την αντικατάστασή τους από ένα τουρνουά με την ονομασία Nations League σαφώς πιο εμπορικής αξίας (αφού θα υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός) με φυσικά και τα ανάλογα κέρδη.

«Θα πεθάνουμε σε ένα αεροπλάνο»

Η αγορά της Ασίας για ένα ακόμη καλοκαίρι αποτελεί τη... Γη της Επαγγελίας για τα κέρδη όσον αφορά τις αγγλικές ομάδες (φωτ. η Λίβερπουλ στην Ταϊλάνδη)

Associated Press

Πριν από μερικά χρόνια, ο Βραζιλιάνος τότε διεθνής ποδοσφαιριστής Ριβάλντο με θητεία σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους αλλά και στην Ελλάδα σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ είχε προκαλέσει αίσθηση όταν, αναφερόμενος στην κούραση των παικτών από τα συνεχόμενα παιχνίδια ανέφερε τη φράση «θα πεθάνουμε σε ένα αεροπλάνο». Επίσης, αίσθηση είχαν προκαλέσει και τα λεγόμενα του πρώην Γάλλου διεθνή ποδοσφαιριστή Εμανουέλ Πετί ότι «όλα αυτά που συμβαίνουν μας οδηγούν στα φάρμακα». Και να σκεφθεί κανείς ότι από τότε που έγιναν οι συγκεκριμένες δηλώσεις έχουν περάσει αρκετά χρόνια και φυσικά τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ και πάντα προς το χειρότερο όσον αφορά τις υποχρεώσεις. Η εικόνα των παικτών στον τελικό του Κόπα Αμέρικα είναι το πρόσφατο παράδειγμα για το πώς έχει εξελιχθεί η κατάσταση με παίκτες να συμπληρώνουν 12 μήνες στα γήπεδα αν υπολογιστεί και η συμμετοχή στο Μουντιάλ του περσινού καλοκαιριού. Οι τελευταίοι, βέβαια, δεμένοι κυρίως με τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια, είναι υποχρεωμένοι να βαδίσουν σε αυτά με στόχο να παραμένουν όρθιοι και πανέτοιμοι για την εκπλήρωση των στόχων, πολλές φορές με κίνδυνο της ίδιας της ζωής τους. Τα τελευταία χρόνια, οι φωνές και οι διαμαρτυρίες από συνδέσμους παικτών και προπονητές συνεχώς αυξάνονται ενώ ιατρικές έρευνες παρουσιάζουν τους κινδύνους που κρύβονται στην προσπάθεια να νικηθεί η κόπωση. Η ανεύρεση... λύσης στη χρήση αναβολικών με ό,τι συνεπάγεται αυτό, τα προβλήματα υγείας είτε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής δράσης ή ακόμα και μετά το σταμάτημα της καριέρας, η συνεχής αύξηση περιστατικών κατάθλιψης και ψυχολογικών παθήσεων στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι μερικά χαρακτηριστικά σημεία των κινδύνων που κρύβονται πίσω από τον ανελέητο χορό των κερδών για τις πολυεθνικές και τους επιχειρηματίες.

Αναδημοσίευση από τον κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 19ης Ιούλη 2015

URL: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8526491

Η Ευρωδουλεία είναι η χειρότερη μορφή ραγιαδισμού - Τάκης Φωτόπουλος

14.07.2015

Σύντομο URL: http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/?p=5042

Η ΕΥΡΩΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ

Ή πώς η «αριστερή» Κοινοβουλευτική Χούντα ακύρωσε το ΟΧΙ στα Μνημόνια και εισήγαγε το χειρότερο Μνημόνιο όλων

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η διαδικασία του εξανδραποδισμού του Ελληνικού λαού δεν συντελείται μόνο από τις ξενες ελίτ, δηλαδή την Υ/Ε (Υπερεθνική Ελίτ), όπως εκπροσωπείται απο την ΕΕ (Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ΕΚΤ) και το ΔΝΤ. Καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία αυτή παίζουν και οι ντόπιες (οικονομικές, πολιτικές, ακαδημαϊκές και μιντιακές) ελίτ, χωρίς την αμέριστη συνδρομή των οποίων ο σημερινός εξανδραποδισμός θα ήταν αδύνατος. Και αυτό παρά τις απατηλές κραυγές των πολιτικών και ακαδημαϊκών ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Δουζίνας, Βεργόπουλος, Μελάς κ.α.) ότι για όλα φταίνε οι «κακοί» Σόιμπλε και σια στην Υ/Ε. Όμως, στο κάτω-κάτω αυτοί «τη δουλειά τους κάνουν» σαν επιφανή όργανα των οικονομικών ελίτ μέσα στην Υ/Ε. Το θέμα είναι αν θα μπορούσαν να κάνουν έτσι αποτελεσματικά τη δουλειά τους αν δεν είχαν τους διάφορους Τσίπρες, Δραγασάκηδες, Τσακαλώτους, Βαρουφάκηδες, Σταθάκηδες, Λιανούς, Φλαμπουράρηδες κ.α. (και από πίσω τους τις στημένες δημοσκοπήσεις και μίντια να τους στηρίζουν), οι οποίοι έδωσαν αποφασιστική βοήθεια, όπως θα δούμε, στην Υ/Ε για να μετατρέψει σήμερα την Ελλάδα και σε τυπικό προτεκτοράτο της Υ/Ε. Καθώς και να οδηγήσει βέβαια στο οριστικό θάψιμο της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς στην Ελλάδα, μαζί με τα κατάλοιπά της στην Ισπανία (Podemos) και αλλού. Αυτό άλλωστε είχε σαν στόχο η Υ/Ε με την παραδειγματική «τιμωρία» και εξευτελισμό που επιφύλλασσε στον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βέβαια γιατί φοβόταν την «αριστερά» αυτή, όπως λένε τα παπαγαλάκια της, αλλά για να κάνει φανερό το μάθημα ότι κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, έστω και έμμεσα σχετικά με τις πολιτικές λιτότητας που αναπόφευκτα απορρέουν από αυτήν.

Η ιδεολογία της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» και η απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

Η σημερινή διεθνής Αριστερά ―εκτός απο μερικές φωτεινές εξαιρέσεις στο θεωρητικό επίπεδο και την αντισυστημική Αριστερά που αμφισβητεί την ΝΔΤ και τους θεσμούς της, όπως την ΕΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ. (π.χ. το ΚΚΕ στα παρ’ ημίν)― είναι πλήρως ενσωματωμένη στην ΝΔΤ. Δηλαδή δεν αμφισβητεί ούτε την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τις ανοικτές και «απελευθερωμένες» αγορές που αυτή προϋποθέτει, ούτε βέβαια τους θεσμούς της. Αντίθετα αποπροσανατολίζει πλήρως τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη που είναι τα κύρια θύματα της ΝΔΤ ότι δήθεν μάχεται κατά του νεοφιλελευθερισμού, ευλογώντας συγχρόνως τις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές και την συναφή «ανάπτυξη» που αυτές μπορεί να φέρουν. Δηλαδή μια «ανάπτυξη» κινεζικού ή ινδικού τύπου, με μια μειονότητα του πληθυσμού μαζί μερικές εκατοντάδες δισεκατομμυριούχους να ευνοείται, ενώ η συντριπτική πλειονότητα εξαναγκάζεται σε συνθήκες δουλείας για να καλύψει τις ανάγκες επιβίωσης συν κάποια στοιχειώδη καταναλωτικά αγαθά που δίνουν νόημα στην άθλια ζωή της. Δηλαδή η ψευτο-Αριστερά αυτή είναι υπέρ του δεύτερου συστατικού της ΝΔΤ (παγκοσμιοποίηση) και απλά στρέφεται κατά του πρώτου (νεοφιλελευθερισμός). Και αν ρωτήσει κανείς πως άραγε πετυχαίνει αυτή την καθαρή αλχημεία, η απάντηση είναι οτι η «Αριστερά» αυτή, εντελώς απατηλά, χαρακτηρίζει τον νεοφιλελευθερισμό σαν μια απλή ιδεολογία, ή ένα δόγμα, σύμφωνα με κάποιους (μπεστ σελλερ –χαρη στη διαφήμηση των μιντια της Υ/Ε!) συνομοσιωλόγους ανάμεσα της, όπως η Ναόμι Κλάιν,[1] που στην Ελλάδα θαυμάζουν ακόμη και «αναρχικοί διανοητές».

Όμως η σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία αναπτύχθηκε σε συνθήκες καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και ελέγχου των μέσων παραγωγής, μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι. Και αυτό διότι η μαζική εξάπλωση των πολυεθνικών επιχειρήσεων από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά, που οδήγησε στο φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (ουδεμία σχέση με την αποτυχούσα απόπειρα παγκοσμιοποίησης στις αρχές του 20ου αιώνα)[2] προϋπέθετε το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου και εργασίας (οι γνωστές «4 ελευθερίες»). Το άνοιγμα των αγορών κεφαλαίου αρχικά επιτεύχθηκε άτυπα από τις πολυεθνικές «απο κάτω» (αγορά Ευρω-δολλαρίου κ.λπ.) και, στη συνέχεια, με την άνοδο του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού στη Βρετανία και ΗΠΑ, θεσμοποιήθηκε αρχικά στη Βρετανία και στις ΗΠΑ και κατόπιν, μέσω του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και φυσικά της ΕΕ, σε ολόκληρο τον κόσμο. Και φυσικά, όπου οι οικονομικοί μηχανισμοί (δηλαδή η οικονομική βία) δεν ήταν αρκετοί για να ενσωματώσουν μια χώρα στην ΝΔΤ, η αναδυθείσα στη διαδικασία αυτή Υ/Ε ―δηλαδή οι οικονομικές, πολιτικές, μιντιακές και ακαδημαϊκές ελίτ στις χώρες που εδράζονται (όχι με την τυπική νομική έννοια) οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες (βασικά οι χώρες της «Ομάδας των 7»)―, τις ενσωμάτωνε με την ωμή φυσική βία (π.χ. Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία[3] κ.λπ.).

Ωστόσο, το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών έφερε μια δομική αλλαγή στο καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο, κάτι που οι Μαρξιστές (και μιλώ για τους καλόπιστους, όπως οι αντισυστημικοί Μαρξιστές και όχι τους Μαρξιστές-μαϊμού τύπου ΣΥΡΙΖΑ), εκτός από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, αδυνατούν να κατανοήσουν, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δουν την άμεση σχέση νεοφιλευθερισμού και ανοίγματος/απελευθέρωσης αγορών. Έτσι, σε ολόκληρη την περίοδο 1945-1975 το αναπτυξιακό καπιταλιστικό μοντέλο στηριζόταν βασικά στην εσωτερική αγορά και επομένως οι πολιτικές ελέγχου της συνολικής ζήτησης και κυρίως οι δημοσιονομικές πολιτικές (σχετικά με τη φορολογία αλλα και κυρίως τις δημόσιες δαπάνες, συμπεριλαμβανόμενων των δημόσιων επενδύσεων, κοινωνικών δαπανών και του κρατούς-πρόνοιας), έπαιζαν κρίσιμο ρόλο στον καθορισμό του εθνικού εισοδήματος και επιπέδου απασχόλησης. Αντίθετα, στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης που επακολούθησε το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών, η βάση της ανάπτυξης μετατέθηκε από την εσωτερική στην εξωτερική αγορά. Αυτό σήμαινε ότι η ανταγωνιστικότητα έγινε το βασικό κριτήριο επιτυχίας μιας καπιταλιστικής οικονομίας, οι δε πολυεθνικές έπαιζαν τώρα καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας χώρας, με τις επενδύσεις που αυτές βασικά χρηματοδοτούσαν, αλλά και με την ανάπτυξη των εξαγωγών που μπορούσε να φέρει η εγκατάσταση θυγατρικών τους σε μια χώρα. Αλλά, πώς γινόταν μια χώρα περισσότερο ανταγωνιστική; Φυσικά, εφαρμόζοντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως:

• συμπίεση μισθών και ημερομισθίων (δηλαδή του εργατικού κόστους) ώστε να αυξάνουν λιγότερο από τη παραγωγικότητα, μέσω των «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων κ.λπ.,
• συμπίεση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών (δηλαδή του επιχειρηματικού κόστους),
• συμπίεση δημοσίων δαπανών και ιδιαίτερα κοινωνικών δαπανών ώστε να γίνει δυνατή και η μείωση των φόρων που επιβαρύνουν το κεφάλαιο,
• συμπίεση δημοσίων επενδύσεων άμεσα αλλά και έμμεσα, μέσα από, την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων ― πράγμα που συνεπάγεται και επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε νέους κλάδους,
• απελευθέρωση της αγοράς κεφαλαίου ώστε να μπαινοβγαίνει ελεύθερα το πολυεθνικό κεφάλαιο,
• ιδιωτικοποίηση των Τραπεζών και δήθεν ανεξαρτητοποίηση από τον δημόσιο έλεγχο της κεντρικής Τράπεζας, ώστε να ελέγχεται άμεσα από τις δυνάμεις της αγοράς ― που ελέγχουν με τη σειρά τους οι πολυεθνικές.

Όπως είναι αυτονόητο, όλες αυτές οι πολιτικές στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης συνεπάγoνται την σταδιακή υποβάθμιση των κρατών-εθνών, αφού στερούνται σημαντικό βαθμό της οικονομικής κυριαρχίας τους, δεδομένου ότι το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών επιβάλλει ανάλογη μείωση της δυνατότητας επιβολής κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές που προστατεύουν την κοινωνία από την αγορά.[4] Όταν όμως μια χώρα όπως η Ελλάδα ανήκει, όχι μόνο στην ΕΕ, αλλά και στην Ευρωζώνη, («στην καρδιά της Ευρώπης» όπως λένε οι Ευρώδουλοι) τότε δεν έχει ούτε τη στοιχειώδη νομισματική κυριαρχία που ιστορικά παρείχε το νόμισμα σε μια χώρα. Στην περίπτωση μάλιστα της Ευρωζώνης, δεδομένου ότι επιβάλλονται διάφοροι περιορισμοί ακόμη και στη δημοσιονομική πολιτική (ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, άν όχι και πλεονάσματα!), η οικονομική κυριαρχία μιας χώρας μειώνεται σχεδόν στο μηδέν (όπως συμβαίνει με τις χώρες της περιφέρειας) σε αντίθεση με τις χώρες του κέντρου που συνήθως ανήκουν και στην Ομάδα των 7, οι οποίες καθορίζουν ουσιαστικά τις πολιτικές αυτές. Και αυτό, παρά τη μυθολογία της ισοτιμίας των μελών που υποστηρίζουν απατηλά οι Βαρουφάκηδες και σία, λες και είναι ισότιμη η ψήφος του Μπιλ Γκέητς με αυτή του τελευταίου εργάτη ή ανέργου στο Ντιτρόιτ, για να φέρω ένα παράδειγμα ανάλογο της διαφοράς του «βάρους» της ψήφου της Γερμανίας σε σχέση με αυτό της Ελλάδος στα Ευρωπαϊκά Όργανα.

Από τη στιγμή επομένως που ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν αμφισβήτησε την παραμονή μας στην ΕΕ και γενικότερα στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης, αυτό σήμαινε οτι δεν θα είχε άλλη επιλογή παρά να εφαρμόσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του «κλαμπ» στο οποίο η Ελλάδα είχε προσχωρήσει, χάρη στον «εθνάρχη» Καραμανλή και τον μάστερ της πολιτικής απάτης Αντρέα. Και αυτές συμπεριλαμβάνουν και τις πολιτικές λιτότητας, οι οποίες επιβάλλονται σε χώρες που αδυνατούν να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους μέσω της βελτίωσης της παραγωγικότητάς τους, όπως μπορούν και κάνουν οι χώρες του κέντρου γιατι διαθέτουν την κατάλληλη παραγωγική δομή. Δηλαδή την δομή που ακριβώς δεν διαθέτουμε, αφού το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών όταν ενταχθήκαμε στην ΕΟΚ/ΕΕ, σήμαινε τη καταστροφή της παραγωγικής μας δομής, τόσο της αγροτικής όσο και της υποτυπώδους βιομηχανικής. Όμως αν η ανταγωνιστικότητα δεν μπορεί να βελτιωθεί μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας, ο μόνος άλλος τρόπος μέσα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράςγια τη βελτίωση της είναι η τεχνητή μείωση των μισθών και ημερομισθίων, μέσα από την υποτίμηση του νομίσματος. Και δεδομένου ότι ούτε το νόμισμα μας ελέγχουμε στην Ευρωζώνη, δεν υπαρχει άλλος τρόπος βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς μας από τις πολιτικές λιτότητας που μας επιβάλλονται απο το Ευρωπαϊκό κέντρο.

Με βάση τα παραπάνω αποτελούσε επομένως καθαρή εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων η προεκλογική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ ότι αν εκλεγόταν θα μπορούσε να μην εφαρμόσει πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα, ακόμη και παραμένοντας μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Όμως η συμμετοχή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη μάς στερούσε τη δυνατότητα ακόμη και να έχουμε ανοικτές τις Τράπεζες μας, αν δεν το ενέκριναν τα «Ευρωπαϊκά Όργανα». (ΕΚΤ κλπ.) που έλεγχαν το νόμισμα «μας». Και ήταν ακόμη μεγαλύτερη απάτη ο ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι, αν εκλεγόταν, θα δημιουργούσε συμμαχίες μέσα στην ΕΕ ενάντια στις πολιτικές αυτές. Ομως, ανατροπή των πολιτικών αυτών θα προϋπέθετε την έξωση των πολυεθνικών από την Ευρώπη (ή τουλάχιστον τον περιορισμό της δραστηριότητάς τους μέσα στον χώρο της ΕΕ) πράγμα βέβαια εντελώς ανέφικτο μέσα στη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. Γι’ αυτό και διάφοροι σοσιαλδημοκράτες (Μιτεράν, Όσκαρ Λαφοντέν ακόμη και ο Ολάντ) απέτυχαν παταγωδώς να εφαρμόσουν διαφορετικές πολιτικές. Όταν λοιπόν οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν παρόμοια επιχειρήματα ή δεν έχουν ιδέα από την έννοια της παγκομσιοποίησης, ή είναι απλά απατεώνες.

Διεθνισμός, νεο-εθνικισμός και ψευτοδιεθνισμός

Δεδομένου όμως ότι τις ίδιες ανοησίες (στην καλύτερη περίπτωση) υποστηρίζει και η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή «Αριστερά», η αναπόφευκτη συνέπεια ήταν τα λαϊκά στρώματα (και κυρίως η εργατική τάξη ) που είναι τα κύρια θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των συναφών οικονομικών πολιτικών, να εγκαταλείψουν τα παραδοσιακά αριστερά κόμματα. Aυτό αναπόφευκτα, οδήγησε στην ουσιαστική χρεωκοπία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (η Αμερικανική Αριστερά μετά τη συντριβή του εργατικού κινήματος μετά τον Πόλεμο ήταν πάντα ανέκδοτο, όπως σήμερα εκπροσωπείται π.χ. από το Znet, τον Τσόμσκι κ.λπ. που δεν διστάζουν να κρατούν και ίσες αποστάσεις στους εγκληματικούς πολέμους της Υ/Ε)! Αυτή την ευκαιρία εκμεταλλεύθηκαν τα νεο-αναδυθέντα (ή μεταλλαγμένα) «ακροδεξιά» κόμματα που μετατράπηκαν σε αντι-παγκοσμιοποιητικά κινήματα ―μετά μάλιστα την ουσιαστική υπονόμευση των αντισυστημικών κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης από το Διεθνές Κοινωνικό Φόρουμ της ρεφορμιστικής Αριστεράς.

Έτσι, μια σειρά νεο-εθνικιστικών κινημάτων αναδύθηκαν στη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία και αλλού, που βασικό στόχο έχουν την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας ποιυ τσαλαπάτησε η ΝΔΤ, με τη βοήθεια μάλιστα της ενσωματωμένης σε αυτήν «Αριστεράς».Τα κινήματα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με τα προπολεμικά ρατσιστικά εθνικιστικά κινήματα ή τα φασιστικά και ναζιστικά κινήματα που εξέφραζαν βασικά τους ανταγωνισμούς μεγάλων εθνών-κρατών και των εθνικών ελίτ που τα έλεγχαν. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν πια παρόμοια κράτη έθνη και ακόμα κράτη όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία στηρίζονται βασικά στην υπερεθνική κυριαρχία που ασκούν μέσα από τις πολυεθνικές που εδράζονται στις χώρες τους, και φυσικά την υπερεθνική στρατιωτική κυριαρχία που μπορούν να ασκούν. Σήμερα δηλαδή μιλούμε για ένα αμυντικό εθνικισμό που αμύνεται κατά της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και όχι για τον παλιό επιθετικό εθνικισμό που ήταν συνεπής και με τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις κ.λπ. που χαρακτήριζαν βέβαια μόνο την εποχή των κρατών-εθνών και σήμερα είναι άσχετες με την πραγματικότητα της ΝΔΤ.

Φυσικά τα παραπάνω δεν αποκλείουν την ύπαρξη και τάσεων με λανθάνοντα ρατσισμό (όπως π.χ. κατά των μεταναστών) σε κάποια από τα κινήματα αυτά. Όμως ο ρατσισμός αυτός είναι λανθάνων γιατί βασικά στρέφεται κατά του ανοίγματος και της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση και έχει συμβάλλει σημαντικά στη συμπίεση μισθών και ημερομισθίων, αλλά και την αύξηση της ανεργίας και υπο-απασχόλησης παντού. Και είναι πράγματι εγκληματικός ο ρόλος της σημερινής «Αριστεράς» που, αντί να υιοθετήσει μια γνήσια αντι-παγκοσμιοποιητική θέση, καταγγέλει τα κινήματα αυτά που μάχονται για την εθνική κυριαρχία (συνήθως σε εκστρατείες που ακριβοπληρώνει η Κομισιόν και διάφορα μυστικά κονδύλια!) ως φασιστικά και νεοναζιστικά, ελπίζοντας έτσι να αυξήσει την εκλογική της πελατεία ―πράγμα που φέρνει βέβαια το αντίθετο αποτέλεσμα. Προφανώς τα τεράστια λαϊκά στρώματα που κινούνται προς τα κινήματα αυτά δεν είναι φασίστες, όπως υποστηρίζουν κάποιοι άθλιοι στην «Αριστερά», αλλά απλά νιώθουν εγκαταλελειμμένα από τα αριστερά και εργατικά κόμματα που πάντα υποστήριζαν, μετά την ενσωμάτωσή τους στη ΝΔΤ.

Παρόμοια, τα λαϊκά στρώματα δεν είναι αντι-διεθνικιστικά―η άλλη «ρετσινιά» που πετά εναντίον τους η «Αριστερά της σαμπάνιας» στη Γαλλία, την Ελλάδα και αλλού. Τα κινήματα αυτά (σε αντίθεση με τις ηγεσίες των νεο-εθνικιστικών κομμάτων) είναι αντι-παγκοσμιοποιητικά με την έννοια που ανέφερα, αλλά όχι αντι-διεθνικιστικά. Αντίθετα, τα εργατικά ιδιαίτερα στρώματα ανάμεσα τους

ειναι διεθνικιστικά με τη γνήσια έννοια του διεθνισμού που συνεπάγεται μια νέα Διεθνή Κοινότητα κρατών εθνών, η οποία θα στηριζόταν στις αρχές της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας βοήθειας, αντί για τις κτηνώδεις αρχές του ανταγωνισμού και της ανταγωνιστικότητας που έμμεσα υποστηρίζει η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά».

To ψευτο-όχι του δημοψηφίσματος και το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού

Όλα τα παραπάνω έγιναν φανερά με το ψευτο-δημοψήφισμα της «Αριστεράς» μας που σύσσωμη, εκτός ΚΚΕ και ΜΕΚΕΑ-Περιεκτική Δημοκρατία στήριξε ένα ψευτο- ΟΧΙ, το οποίο όχι μόνο δεν έθετε θέμα ΕΕ και Ευρωζώνης που είναι οι κατ’ εξοχήν υπαίτιοι θεσμοί της σημερινής καταστροφής αλλά ούτε καν θέμα κατάργησης κάθε Μνημονίου και πολιτικής λιτότητας. Γι’αυτό και το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος δεν μιλούσε για ΟΧΙ γενικά στις πολιτικές λιτότητας που υποτίθεται είναι η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος φυσικά που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κυριαρχείται από μέλη της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς», η σωστότερα της ελεγχόμενης από την ΕΕ «αριστεράς», δεν ήθελε καν να θέσει θέμα πολιτικών λιτότητας γενικά ήταν διότι ο πραγματικός στόχος της ήταν απλώς να υφαρπάξει την ψήφο του Ελληνικού λαού.

Παράλληλα, οι ξένες και ντόπιες ελίτ έμμεσα υποστήριξαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, βλέποντας ότι τα άλλα κόμματα που στήριξαν τις προηγούμενες κοινοβουλευτικές Χούντες, (Χούντες, διότι χωρίς να ρωτήσουν ποτέ τον λαό εφάρμοσαν τις πιο άγριες πολιτικές λιτότητας που επέβαλαν τα Μνημόνια), ήταν τόσο φθαρμένα που ήταν αδύνατο να προχωρήσουν στην ολοκλήρωση της ενσωμάτωσης της χώρας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Για τις ελίτ, μια αριστερή Κοινοβουλευτική Χούντα θα μπορούσε να περάσει ακόμη και τα μέτρα που δεν μπόρεσαν να περάσουν οι Χούντες του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όμως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήξερε, ή όφειλε να ξέρει, εκτός αν αποτελείται από κρετίνους, ότι ένα νέο Μνημόνιο θα ήταν αναγκαίο για την επίτευξη οποιασδήποτε συμφωνίας με την Υ/Ε, η οποία όπως είχα τονίσει επανειλημμένα ήδη από το 2010,[5] είχε κάθε δυνατότητα να καταδικάσει τον ελληνικό λαό σε οικονομική ασφυξία στερεύοντάς τον από κάθε πηγή χρηματοδότησης μέσω της ΕΚΤ που ελέγχει, εφόσον η Ελλάδα ήταν δεμένη πισθάγκωνα χωρίς νομισματική κυριαρχία (δηλαδή δικό της νόμισμα) και επομένως και εθνική κυριαρχία, σαν «περήφανο» μέλος της Ευρωζώνης…

Ο λαός όμως που είχε εξαπατηθεί με έντεχνη μαζική προπαγάνδα να πιστέψει ότι το ΟΧΙ δεν ήταν απλά κατά της τελευταίας πρότασης των δανειστών (που οι περισσότεροι ούτε καν εγνώριζαν) αλλά (έστω έμμεσα), ενάντια στα Μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας γενικά που τον είχαν γονατίσει, υπερψήφισε το ΟΧΙ, προφανώς δίνοντάς του την ευρύτερη αυτή έννοια που ήταν άλλωστε και ο λόγος που είχε ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία πριν μόλις πέντε μηνες. Έτσι σχηματίστηκε ένα άτυπο μέτωπο από τα κάτω που περιλάμβανε από «ακρο-αριστερούς» μέχρι «ακροδεξιούς» και από κομμουνιστές μέχρι Χριστιανούς και πατριώτες (δεν εννοώ βέβαια τους πατριώτες-μαϊμού που υπερασπίζονται την ΕΕ και το Ευρώ και βλέπουν σαν τον μονο εχθρό την… ΧΑ ― όπως είναι η γραμμή της ΕΕ που έχουν υιοθετήσει, προφανώς με το αζημίωτο!).

Έτσι ξεκίνησε ένα αυθόρμητο πολυσήμαντο ΟΧΙ από κάτω που στρεφόταν είτε μόνο κατά των πολιτικών λιτότητας γενικά, είτε ακόμη και κατά του Ευρώ, αν όχι και κατά της ίδιας της ΕΕ (αιτήματα τα οποία ―ιδιαίτερα αυτά που στρέφονται κατά της ίδιας της ΕΕ― απορρίπτει μετά βδελυγμίας η πλήρως ενσωματωμένη στην ΕΕ ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ των Τσίπρα-Τσακαλώτου-Σταθάκη-Δραγασάκη-Μηλιού-Φλαμπουράρη αλλά και των πιο «ζωηρών» μέσα σε αυτόν (Λαφαζάνης-Λεουτσάκος-Λαπαβίτσας ―παρόλο που οι τελευταίοι στρεφόντουσαν αντιφατικότατα κατά του Ευρώ αλλά όχι και κατά της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης!) και η ανάλογη «διανόηση» (Δουζίνας, Βεργόπουλος-Μελάς κ.α.). Και φυσικά στο ΟΧΙ με αυτή την ευρεία έννοια, και όχι την παραπλανητική έννοια του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συναθροιστεί και η ψήφος για το άκυρο, όπως και η αποχή που σε σημαντικό βαθμό εξέφραζε την αδιαφορία των πολιτών για το ψευτοδημοψήφισμα όπως το είχε διατυπώσει η Ευρω-ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, σχεδόν το 42% των εγγεγραμμένων ψήφισε ΟΧΙ και άκυρο στο οποίο πρέπει να προσθέσουμε ένα μεγάλο μέρος της αποχής που έφθανε το 38% ενώ το ΝΑΙ των βολεμένων μέσα στην ΕΕ μόλις πήρε το 25% των εγγεγραμμένων .

Με άλλα λόγια, μόλις το 1/4του λαού είναι φουλ υπέρ της ΕΕ ενώ τα άλλα 3/4 είναι σε διάφορους βαθμούς από άκρως επικριτικό έως εχθρικό. Εντούτοις, οι άθλιες (και πληρωμένες από την ΕΕ κατά πάσα πιθανότητα) δημοσκοπήσεις βγάζουν με συνέπεια τα 3/4 του λαού να είναι φουλ υπέρ της ΕΕ, ό,τι και να μας κάνει (όπως ουσιαστικά λέει ο πανάθλιος Ευρώδουλος αρχηγός του μιντιακού κόμματος Το Ποτάμι και οι υπόλοιποι παρόμοιοι αρχολίπαροι που τον πλαισιώνουν). Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν ζητήθηκε η γνώμη του Ελληνικού λαού για την ένταξή μας στην ΕΟΚ, την ΕΕ ή την Ευρωζώνη! Είναι οι ίδιες ψευτοδημοσκοπήσεις που στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα άθλιες, όπως δείχνουν οι πολύ συχνές παταγώδεις αποτυχίες τους (παρόλο που επηρεάζουν άμεσα τα αποτελέσματα με τα πορίσματα που βγάζουν). Αυτό, φανερώνει το γεγονός ότι «κατά σύμπτωση» οι δημοσκοπήσεις αυτές πάντα βγάζουν αποτελέσματα ευνοϊκά προς αυτόν που τις πληρώνει: π.χ. τα μνημονιακά κόμματα, αν τις πληρώνει το Μνημονιακό Συγκρότημα κ.λπ., ή τα μνημονιακά κανάλια (MEGA κ.λπ.), ή τον ΣΥΡΙΖΑ αν τις πληρώνουν τα οργανά του (Αυγή, Εφημερίδα των Συντακτών που στήθηκε για να κλείσει την Ελευθεροτυπία, η οποία δεν ήταν κομματικό όργανο κανενός και φιλοξενούσε και γνήσιες αντισυστημικές απόψεις) κ.ο.κ.

Η ακύρωση του δημοψηφίσματος απο την «αριστερή» Κοινοβουλευτική Χούντα

Το δημοψήφισμα που κάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ζητούσε απο τους πολίτες απλά να εκφράσουν τη γνώμη τους για την κτηνώδη πρόταση των θεσμών της 25/6/2015 που απαιτούσε με μορφή τελεσιγράφου την και τυπική μεταμόρφωση της Ελλάδας σε προτεκτοράτο ― που ουσιαστικά ήδη αποτελούσε από το πρώτο Μνημόνιο του 2010. Όμως παρά το γεγονός ότι το ΟΧΙ αντιπροσώπευε τα ¾ των εγγεγραμμένων όπως έδειξα παραπάνω, δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες για να βγει η ίδια ευτελισμένη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει σχεδόν τις… ίδιες προτάσεις (κάποιες κατά λέξη) σε μια νέα πρόταση συμφωνίας. Στο μεταξύ, βέβαια, η ΕΚΤ την είχε ήδη αναγκάσει με την μέθοδο του κλεισίματος της στρόφιγγας της ρευστότητας που είχα καταγγείλει όλα αυτά τα χρόνια μετά το 2010[6] να κλείσει τις Τράπεζες και να επιβάλλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίου! Φυσικά δεν ήμουν προφήτης για να το προβλέψω αυτό, αλλά απλά ήξερα ότι μια κυβέρνηση που δεν διανοείται να βγει από την ΕΕ και την Ευρωζώνη πολύ εύκολα θα εξαναγκαζόταν σε παρόμοια γενική συνθηκολόγηση, ή καλύτερα παράδοση άνευ όρων. Η μόνη περίπτωση για να μην γινόταν αυτό θα ήταν να είχε ήδη προετοιμάσει τον λαό για τις δύσκολες μεταβατικές αποφάσεις που θα χρειαζόντουσαν για μια μικρή σχετικά περίοδο μετάβασης από το Ευρώ στη δραχμή αλλά και να πάρει τα τεχνικο-οικονομικά μέτρα που απαιτούντο σχετικά. Απαιτείτο δηλαδή ένα «σχέδιο Β» όπως είχε επικρατήσει να ονομάζεται.

Στη πραγματικότητα όμως η Κυβέρνηση αυτή των μπουρδολόγων Βαρουφάκηδων και σία δεν είχε ΠΟΤΕ ετοιμάσει παρόμοιο σχέδιο, όπως αποκάλυψε και ο έντιμος λίμπεραλ Βρετανός οικονομολόγος Robert Peston με βάση έγκυρες πληροφορίες μέσα από τον Τραπεζικό κλάδο[7]―κάτι που ο ίδιος χαρακτήρισε εγκληματικό! Και αυτό είναι πράγματι το μεγάλο και ασυγχώρητο έγκλημα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ: ότι ουσιαστικά παρέδωσε τον λαό στη σφαγή πηγαίνοντας να «διαπραγματευθεί» ενώ είχε ΕΚΟΥΣΙΑ τα χερια δεμένα πισθάγκωνα! Ούτε φυσικά οι μπαρουφολογίες του Βαρουφάκη ότι είχε σχέδιο αλλά πιστευε ότι δεν θα έπρεπε να ενεργοποιηθεί για «να μην γίνει μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία»[8] καλύπτουν τον εγκληματικό ρόλο που έπαιξε ο ίδιος σε αυτή τη διαδικασία. Και είναι βέβαια μπαρουφολογία το ότι πίστευε πως «τη στιγμή που το Eurogroup μας έκλεισε τις τράπεζες, τότε θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία»! Ομως, ακόμη και ένας δευτεροετής φοιτητής Οικονομικών οφείλει να γνωρίζει ότι η μετάβαση από ένα νόμισμα σε άλλο, για να μην ειναι καταστροφική, απαιτεί μία διαδικασία κάποιων μηνών, όχι μόνο για το τεχνικό μερος της αλλά, το κυριότερο, για το συνειδησιακό μέρος προετοιμασίας του λαού για τα ριζικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν σχετικά. Ιδιαίτερα μάλιστα για ένα λαό σαν τον Ελληνικό λαό που έχει υποστεί μαζική πλύση εγκεφάλου για δεκαετίας, από τις πολιτειακές και πολιτικές αρχές μέχρι τα μίντια και τους Ευρω-θρεμμένους Πανεπιστημιακούς κ.λπ..

Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τους πιο «ζωηρούς» Λαφαζάνη, Λαπαβίτσα, Λεουτσάκο κ.λπ. που αντί να ψηφίσουν «παρών», λες και ψήφιζαν για το αν η νέα χωματερή θα ειναι στο Πέραμα ή στη Σαλαμίνα, θα έπρεπε να είχαν απαιτήσει από καιρό, αν πίστευαν αυτά που λένε, την προετοιμασία σχεδίου Β και να αποχωρούσαν από το κόμμα αν η ηγεσία το αρνιόταν. Για τον ίδιο λόγο αποτελεί παραπλανητικό ισχυρισμό αυτό που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Λαφαζάνης πως «εναλλακτικές λύσεις» υπάρχουν. Διότι βέβαια άλλο η θεωρητική υπαρξη εναλλακτικών λύσεων και εντελώς άλλο το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή, χωρις την παραμικρή προετοιμασία (γεγονός για το οποίο φέρει ακέραια την ευθύνη όχι μόνο η Κυβέρνηση, αλλά και η Αριστερή Πλατφόρμα καθως και οι Λαπαβίτσες κ.λπ. που στήριζαν τη κυβέρνηση ολο αυτό τον καιρό), πραγματι η έξοδος απο το Ευρώ θα ήταν καταστροφική. Και, φυσικά, η ηγεσία πολύ εύκολα θα τους πετάξει τώρα όλους αυτούς σαν στημένα λεμόνια για να μαζέψει όλους τους Ευρώδουλους μέσα στη Βουλή (απο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μέχρι το μιντιακό Ποτάμι) και να περάσει όποια προδοτική συμφωνία και εγκληματικά μέτρα μας επιβάλλουν οι «εταίροι» μας…

Έτσι για πρώτη φορά θα δόθει η ευκαιρία στις ελίτ (πράγμα που μπορεί κάλλιστα να ήταν αριστοτεχνικό σχεδιο των ντόπιων και ξένων ελίτ ήδη πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία) για να εφαρμόσουν το χειρότερο μνημόνιο από κάθε προηγούμενο, με μέτρα που ούτε οι προηγούμενες κοινοβουλευτικές Χούντες δεν μπόρεσαν να περάσουν, όπως για παράδειγμα την ουσιαστική κατάργηση κάθε ίχνους εθνικής κυριαρχίας μας με τη δημιουργία ταμείου 50 δις Ευρώ, όπου θα εντάσσεται κάθε περιουσιακό στοιχείο της χώρας, το οποίο η Τρόικα θα θεωρεί επικερδές και κατόπιν θα ξεπουλά με στόχο, βασικά, την αποπληρωμή του Χρέους. Και φυσικά αποτελεί άλλη μία απάτη των Τσίπρα-Τσακαλώτου ότι κατόρθωσαν η έδρα του ταμείου να είναι στην Ελλάδα και ότι θα το «διαχειρίζεται» η Ελλάδα «κάτω από την επίβλεψη» της Τρόικας ― κάτι που θυμίζει τη δήθεν διαχείριση της οικονομίας όλα αυτά τα χρόνια από ελληνικές κυβερνήσεις «κάτω από την επίβλεψη της Τρόικας». Όλα αυτά κάνουν κάθε άνθρωπο, όχι μόνο κάθε Ελληνα, να ντρέπεται για τον εαυτό του. Ιδιαίτερα όταν ακούει απατεώνες πολιτικούς και «διανοητές» που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ οτι απλά χάσαμε μια μάχη αλλά θα κερδίσουμε τον πόλεμο, ενω είναι εν πλήρη γνώσει ότι, για παράδειγμα, το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου ειναι αμετάκλητο―εκτός βέβαια εαν οι ίδιοι απατεώνες «σοσιαλιστές της σαμπάνιας» κάνουν επανάσταση για να τον ανακτήσουν! Και όλα αυτά θα τα πετύχει μια δήθεν αριστερή κυβέρνηση απατεώνων που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια κοινοβουλευτική Χούντα. Και αυτό διότι μόνο μια τέτοια Χούντα θα τολμούσε έτσι ξεδιάντροπα να πετάξει στα σκουπίδια τη λαϊκή ετυμηγορία, για να είμαστε όλοι περήφανοι λακέδες της ΕΕ…

Συμπέρασμα: Η ευρωδουλεία είναι η χειρότερη μορφή ραγιαδισμού

Το έγκλημα που συντελέστηκε από την «αριστερή» κοινοβουλευτική Χούντα με την αποφασιστική βοήθεια όλων των Ευρώδουλων μέσα στη Βουλή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τελειωτική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφεία του πληθυσμού, για χάρη μιας μειοψηφίας βολεμένων στην Ελλάδα και των ξένων ελίτ. Η Ευρωδουλεία δεν είναι απλά μία ιδεολογία. Η Ευρωδουλεία είναι χειρότερη μορφή ραγιαδισμού αφού οδηγεί στην πλήρη απώλεια κάθε οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας και φυσικά και κάθε πολιτικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα αν παραμείνει στην ΕΕ και το Ευρώ και γενικά στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης θα είναι κάτω από μια νέα Κατοχή, οικονομική και πολιτική, πολύ χειρότερη από την Τουρκοκρατία, στην οποία η πολιτική και οικονομική αυτοδιοίκηση των ρωμιών ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που έχει σήμερα η Ελλάδα. Με αυτή την έννοια η ευρωδουλεία είναι η χειρότερη μορφη ραγιαδισμού και αποτελεί πολιτική αγυρτεία, αν όχι προδοσία, να χαρακτηρίζεται και «πατριωτικό καθήκον» η παραμονή μας σε κατάσταση Ευρωδουλείας, δηλαδή εθελοδουλείας, πολύ χειρότερης από αυτή των ραγιάδων. ΑΝ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ[9] ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ…

[1] Ναόμι Κλάιν, Το Δόγμα του Σοκ (Λιβάνης, 2009)

[2] Βλ. ΠΔ: 10 χρονια Μετά. (Ελεύθερος Τύπος, 2008)

[3] Βλ. The New World Order in Action (Progressive Press, August 2015)

[4] Polanyi, The Great Transformation (Beacon Press, 1945).

και στα ελληνικά, Καρλ Πολάνυι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός (Νησίδες, 2007)

[5] Βλ. Η Ελλαδα σαν προτεκτορατο της Υπερεθνικης Ελίτ (Γόρδιος, 2010).

[6] Βλ. Το Χρονικό της Καταστροφής (Γόρδιος, 2015).

[7] Robert Peston, “Could euro survive temporary exit of Greece?”, BBC News (12/7/2015).

[8] Βλ. συνέντευξή Βαρουφάκη στο Newstatesman (13/7/2015)

[9] ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ: 10 ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΥ

Δεν περιγράφω άλλο - Νίκος Μπογιόπουλος

   Αναδημοσίευση από enikos.gr

Αυτή η ιστορία ξεκίνησε κάπως έτσι:

    Συνεχίστηκε έτσι:

    Αυτάέλεγε ο κ.Τσίπας μετά τις εκλογές του 2012. Ότι θα καταργούσε - σε ένα νόμο και με ένα άρθρο - τα Μνημόνια.

    Ότι θα επανέφερε - σε ένα άρθρο και με ένα νόμο - τους μισθούς και τις συντάξεις.

    Και προσοχή: Αυτό που έλεγε ο κ.Τσίπρας ήταν ότι πρώτα θα καταργούσε τα Μνημόνια και ότι αφού θα τα καταργούσε, τότε και μόνο τότε – με καταργημένα τα Μνημόνια – θα άρχιζε τις διαπραγματεύσεις του με τους «εταίρους» του…

    Αυτή η ιστορία προχώρησε έτσι:

    Αυτά έλεγε ο κ.Τσίπρας, αυτά έλεγαν οι προεκλογικές ρητορείες, τα σποτάκια και οι αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015.

    Και μετά από όλα αυτά, η ιστορία κατέληξε κάπως έτσι:

    Και σίγουρα κατάληξε και έληξε έτσι:

    Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει:

«Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».

    Αυτά που έλεγε ο Ανιέλι για την δήθεν «Αριστερά», όποιος νομίζει ότι ισχύουν μόνο για την Ιταλία, πλανάται. Οικτρά.  

    Δεν περιγράφω άλλο.   

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΕ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑΤΑ

ΚΑΙ

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ

ΜΕ.Κ.Ε.Α. | ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (08 Ιουλίου 2015)

Το σαρωτικό μήνυμα της 5ης Ιούλη δεν ήταν σε καμία περίπτωση εντολή για ψήφιση νέου μνημονίου (βλ πεντακομματική ανακοίνωση), όπως ήδη σπεύδουν να το παρερμηνεύσουν σύσσωμα τα κόμματα της βουλής πλην ΚΚΕ και της ΧΑ, με τη σφραγίδα της εθελόδουλης ηγεσίας – όπως συνεχίζει να αποδεικνύεται ως τέτοια – της Κυβέρνησης. Δεν ήταν καν «νίκη» των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων που υποστήριξαν το «όχι» έτσι όπως τίθονταν στο ψευτοδίλημμα του δημοψηφίσματος, παίρνοντας μέρος στη μεγαλύτερη ίσως πολιτική απάτη στα χρονικά, το οποίο καταγγέλθηκε από το ΜΕ.Κ.Ε.Α. και την Περιεκτική Δημοκρατία, το ΚΚΕ και τα ΚΚΕ μλ και κάποιους αναρχικούς. Γι’ αυτό άλλωστε και οι συγκεντρώσεις του «όχι» που προηγήθηκαν της 5ης Ιούλη ήταν σε μεγάλο βαθμό άνευ δυναμικότητας σε σχέση με τη μαζικότητα του πραγματικού ΟΧΙ που στρέφεται άμεσα κατά των μνημονίων, και εμμέσως κατά της ΕΕ, δηλαδή ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑΤΟΣ για μνημόνιο των «θεσμών» ή κυβερνητικό μνημόνιο. Και το πραγματικό ΟΧΙ μπορούμε να πούμε ότι δεν περιορίζεται καν στα τυπικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος (το 61%), αφού η λαϊκή εντολή για τερματισμό των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας περιλαμβάνει σαφώς το άκυρο, κομμάτι της αποχής, για να μη πούμε ακόμα και μέρος του «ναι» που ψήφισαν και απελπισμένοι άνθρωποι τρομοκρατημένοι από τα διεθνή και ντόπια Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης χωρίς να συμφωνούν με τα μέτρα λιτότητας.

Το αβίαστο συμπέρασμα λοιπόν από το αποτέλεσμα είναι ένα ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΟΧΙ σε κάθε πολιτικό σχηματισμό, τόσο δηλαδή στα συστημικά κόμματα του «ναι» όσο και του «όχι», που επιχειρεί την εξαπάτηση και τη συνέχιση της εξάρτησης του λαού με ψευτο-αριστερό ή πατριωτικό μανδύα. Αντίστοιχα το καθολικό ΟΧΙ , έχοντας εξόφθαλμα ταξικά και υπέρ-κομματικά χαρακτηριστικά, στράφηκε επίσης ευθέως κατά της τρομοκράτησης των ΜΜΕ, αφού τα πιο φτωχά στρώματα αψήφησαν το κύμα τρομοκρατίας, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους όλους τους απατεώνες και προσκυνημένους, δημοσιογράφους, καναλάρχες, τα πολιτικά ζόμπι που ξεθάφτηκαν να υποστηρίξουν το μνημόνιο (από Μητσοτάκηδες μέχρι Σημίτιδες και παραπεταμένους ψευτοφιλόσοφους).

Ο αριστοτεχνικός εγκλωβισμός των λαϊκών στρωμάτων που επιχειρήθηκε με το στημένο δημοψήφισμα επιβεβαιώνεται και με τις τελευταίες εξελίξεις, όπου οι υποστηρικτές του «όχι» και του «ναι», συνεχίζοντας να διαστρεβλώνουν την λαϊκή επιθυμία και εντολή για άρση κάθε αντιλαϊκού μέτρου και ανυπακοής στην ΕΕ, μηνύματα που εν δυνάμει αποτελούν προϋποθέσεις για απεξάρτηση από αυτήν, πήραν άρον-άρον κοινή απόφαση για συνέχιση των διαπραγματεύσεων, δηλ. συμβιβασμού σε 3ο μνημόνιο.

Η υποκρισία και το στημένο θέατρο «σύγκρουσης» μεταξύ κυβέρνησης και ΕΕ δίνει τάχιστα τη θέση του στους πραγματικούς σκοπούς της ΕΕ και της κυβέρνησης που δεν είναι άλλοι από το δέσιμο του Ελληνικού λαού στην εξαθλίωση μέσα από την, και θεσμική επιβεβαίωση – μνημόνιο 3 – της προτεκταριοποίησης της χώρας και την καθολική εξάρτησή της χωρίς ίχνος αυτοδιάθεσης — δηλ. εθνικής κυριαρχίας η οποία ορίζεται σήμερα και από τον βαθμό οικονομικής αυτοδυναμίας της. Το άτυπο «μέτωπο» του «ναι» και του «όχι» των ηγεσιών των πολιτικών κομμάτων, που πήρε τώρα και τυπική μορφή, παρέχει απλόχερα στους μηχανισμούς της ΕΕ τις προϋποθέσεις να συνεχίζουν να εκβιάζουν τον Ελληνικό λαό παρά το μήνυμα του πρόσφατου αποτελέσματος, με όλα τα σενάρια που ισχύουν αυτή τη στιγμή: α) ελεγχόμενη χρεοκοπία μέσα ή έξω από το ευρώ και φυσικά πάντα μέσα στην ΕΕ, β) υπογραφή όλων των σημείων από την κυβέρνηση με εφαρμογή του μνημονίου, γ) πιθανή ψευτο-υποχώρηση των δανειστών με υπογραφή του μνημονίου της κυβέρνησης που θα συνοδεύεται από ένα πιθανό κούρεμα.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί ο λαός για την «καλή» ΕΕ και την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης μέσα στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που μας ενσωματώνει η ΕΕ δεν ανατρέπεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και αυτό είναι γεγονός αφού ο αποπροσανατολισμός είναι πολυδιάστατος, περικλείοντας κάθε πολιτικάντη αμοραλιστή με την γκρούπα του που υιοθετεί τη «χρεολογία» ως αιτία της προτεκταριοποίησης της χώρας και που αφήνει στο απυρόβλητο τις πραγματικές αιτίες: δηλαδή την ένταξή μας στην ΕΕ και αργότερα στην ΟΝΕ που κατέστρεψε την παραγωγική δομή της χώρας και οδήγησε στην αναπτυξιακή φούσκα της «ισχυρής Ελλάδας» με τον εύκολο δανεισμό των ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων. Και τέτοιες γκρούπες συντηρούνται και προωθούνται τη κατάλληλη στιγμή για να παίξουν τον ρόλο τους, ως η «εναλλακτική» στην πλήρη ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ και της «Αριστεράς». Γι’ αυτό ακριβώς τα συνθήματά τους έχουν ως επίκεντρο την επιστροφή στη δραχμή και ως συνήθως κολλάνε και ένα «έξω από ΕΕ» για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των υποστηρικτών τους. Και γι’ αυτό στερούνται προγραμμάτων με μεταβατικούς στόχους Αυτοδυναμίας, γιατί επί τοις ουσίας και παρά τις μεγαλοστομίες τους δεν έχουν στόχο την αποδέσμευση της χώρας από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ενδεικτικό μάλιστα ότι κάποια στελέχη τους λένε να βγούμε από την «ιμπεριαλιστική» ΕΕ, αλλά να μείνουμε στις ελεύθερες αγορές και τον ΠΟΕ!!).

Οι ρητορολογίες και τα τσιτάτα το πολύ πολύ να φτάσουν μέχρι το κάλαθο των αχρήστων όταν δεν υπάρχει συνεκτικό πρόγραμμα που να μπορεί να ακυρώσει τις πολιτικές λιτότητας και να υποστηρίξει τις πραγματικές διαθέσεις των λαϊκών στρωμάτων. Όπως άρκεσε ελάχιστο χρονικό διάστημα ώστε ο υπουργός, μάλιστα, «παραγωγικής ανασυγκρότησης» Λαφαζάνης, της …«Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρικτής της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα να διαβεβαιώνει φουριόζος στη Βουλή ότι «…δεν έχουμε επιλογή την έξοδο από το ευρώ…» μόλις τα αφεντικά τους στην ΕΕ άρχισαν να τους βάζουν στη θέση τους και τώρα τρέχουν να υπογράψουν με την υποστήριξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και κακό συναπάντημα, τον συμβιβασμό στην ΕΕ. Αντίστοιχα θα τρέχουν να υπογράψουν άλλοι πολιτικάντηδες της ίδιας συνομοταξίας που έχουν πάρει γραμμή πίσω από τους απαξιωμένους ψευτο αριστερο-πατριώτες. Υπάρχει βέβαια και το σενάριο «διάσπασης του Σύριζα» με πιθανή ηρωϊκή έξοδο των υποστηρικτών της δραχμής, που ωστόσο αποτελεί ένα ακόμη πολιτικάντικο παιχνίδι που δε ξεφεύγει από το γενικότερο πλαίσιο άρνησης για πολιτική απόφαση αγώνα για την εθνική κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση του λαού.

Και αυτό γιατί μόνο ένα πρόγραμμα για την οικονομική αυτοδυναμία που αποτελεί προϋπόθεση και για την κοινωνική απελευθέρωση είναι ικανό να προστατέψει τα λαϊκά στρώματα από τον εκβιασμό της ΕΕ και των ελίτ, και να αντιμετωπίσει καίρια καταστάσεις όπως τις σημερινές με συγκεκριμένα μέτρα αυστηρού κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας σε όλα τα επίπεδα (από τη ρευστότητα στην αγορά μέχρι την επιδότηση της εγχώριας παραγωγής προσηλωμένης σε δημιουργία εσωτερικής αγοράς) και με την αλλαγή στις γεωπολιτικές συμμαχίες σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Τα μέτρα που πλέον αποτελούν μονόδρομο για την οικονομική αυτοδυναμία της χώρας και τον παραμερισμό κάθε «πέμπτης φάλαγγας» που επιστρατεύεται από την Υ/Ε για να προλάβει και να αποτρέψει κάθε προοπτική σχηματισμού Μετώπου περιλαμβάνουν:

α) Την άμεση και μονομερή έξοδο μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

β) Την ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων που υπέγραψαν οι κοινοβουλευτικές Χούντες μετά το 2010, με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους), εφόσον πρωταρχικός στόχος σήμερα είναι να σταματήσουμε το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου, με αφορμή το Χρέος (που δεν αναγνωρίζουμε, φυσικά, αφού δεν ρωτήθηκε ποτέ γι’ αυτό ο Λαός), στους ξένους τοκογλύφους, πράγμα που θα έκανε αδύνατη κάθε ιδέα οικονομικής αυτοδυναμίας στο ορατό μέλλον.

γ) Την αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

δ) Την άμεση κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και κυρίως της Τράπεζας της Ελλάδος που σήμερα είναι παράρτημα της ΕΚΤ, καθώς και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής.

ε) Το κλείσιμο των τραπεζών και τη διατήρηση των ελέγχων του κεφαλαίου μέχρι την εισαγωγή της δραχμής. Στο μεσοδιάστημα θα μπορούσαν να κυκλοφορούν π.χ. «Ευρωδραχμές», δηλ. Ευρώ σφραγισμένα από την ΤτΕ σε αναλογία που θα ορίσει η Κυβέρνηση (που θα αποτελούσαν το μόνο νόμιμο μέσο ανταλλαγής, με αυστηρή πάταξη της μαύρης αγοράς και βαριές ποινές για τους μαυραγορίτες, όπως στην Κατοχή) , καθώς και τη λήψη μέτρων για την προστασία των λαϊκών εισοδημάτων και μικροκαταθέσεων.

στ) Την εξασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας με άμεση πολιτικο-στρατιωτική συμφωνία με την Ρωσία για την προστασία των συνόρων μας και με παράλληλη αίτηση ένταξης μας στην Ευρασιατική Ένωση, ώστε να μπορούμε να ανοίξουμε τις αγορές μας σε όλες αυτές τις χώρες (με βάση κοινωνικούς ελέγχους που θα επιλέγαμε) και συγχρόνως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής κ.λπ. που επίσης μάχονται για την εθνική ανεξαρτησία τους, ενώ συγχρόνως θα μπορούσαμε ν’ αντιμετωπίσουμε πιθανό εμπάργκο από την «διεθνή κοινότητα», δηλαδή τα μέλη της Υ/Ε και τα προτεκτοράτα της. Το θέμα δηλ. δεν είναι να πάρουμε δάνεια από κανένα, αλλά να ξανακτίσουμε την παραγωγική δομή μας που κατέστρεψε το σημερινό άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών μας που μας επέβαλε η ΝΔΤ και η ΕΕ, ώστε μέσα από ένα μέσο-μακροπρόθεσμο πρόγραμμα οικονομικής αυτοδυναμίας (βλ. πρόγραμμα ΜΕΚΕΑ) να αποκτήσουμε υψηλό βαθμό οικονομικής αυτοδυναμίας και επομένως οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας.

Όπως έχουμε διατυπώσει εδώ και πολύ καιρό, είναι ακόμα πιο επιτακτική τις στιγμές αυτές –και με δεδομένο το πραγματικό ΟΧΙ του λαού–, η σύμπτυξη Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση της χώρας. Θεωρούμε χρέος κάθε λαϊκού αγωνιστή απ’ όποιο φάσμα της ιδεολογικής διαστρωμάτωσης και αν προέρχεται και καλούμε κάθε θύμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης να αγωνιστεί τώρα για την αποτίναξη της οικονομικής κατοχής και ανατροπής της διαδικασίας νομιμοποίησης της χώρας ως αποικίας χρέους που δημιούργησε η ένταξή μας στην ΕΕ/ΟΝΕ.. Τα κοινά συμφέροντα της ντόπιας ελίτ και προνομιούχων στρωμάτων, με την ΕΕ και την Υ/Ε ανοίγουν νέους δρόμους και για την κοινωνική απελευθέρωση αφού το πρόγραμμα μιας λαϊκής κυβέρνησης που θα φέρει εις πέρας την παραπάνω εντολή έχει εξ αντικειμένου συγκεκριμένα χαρακτηριστικά καθολικής απεξάρτησης από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. (κατάργηση της απελευθέρωσης των αγορών προϊόντων, κεφαλαίου, εργασίας και υπηρεσιών, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, άγριο χαράτσι στα προνομιούχα στρώματα και τα παραρτήματα των πολυεθνικών για την χρηματοδότηση των κοινωνικών αγαθών – υγεία παιδεία, επιδόματα κλπ – και υποστήριξης της παραγωγικής ανασυγκρότησης.)

Έτσι η μορφή της «λαϊκής κυβέρνησης» με την παραπάνω εντολή θα αποτελούνταν από τα λαϊκά στρώματα που υφίστανται την σημερινή οικονομική βία – όλους δηλ. αυτούς που είπαν το πραγματικό ΟΧΙ της 5ης Ιούλη -, δηλαδή τις κατά τόπους συνελεύσεις πολιτών και εργαζομένων, και αυτό αποτελεί και το πολιτικό υποκείμενο του Μετώπου αυτού.

Καλούμε τα λαϊκά στρώματα να οργανωθούν μέσα από κατά τόπους επιτροπές για ένα πανελλαδικό δίκτυο που θα αποτελέσει τη βάση και τη ραχοκοκαλιά του νέου πολιτικού υποκειμένου με πρόγραμμα για την οικονομική αυτοδυναμία της χώρας την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του λαού. (βλ. πρόταση για ΜΕΚΕΑ και οργανωτικό)Δεν περιμένουμε τίποτα από τους απαξιωμένους αριστερο-δεξιο-πατριώτες και τα κόμματά τους. Περιμένουμε τα πάντα από τον ίδιο τον λαό.

ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

URL: http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2015-07-09/pragmatiko-oxi-ellinikou-laou-egklovismos-pseftodillimata