Σεπτεμβρίου 06, 2016

MEKEA: Χίλιες υπογραφές και συνεχίζουμε

                                                                 
                                                           
Το Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση χαιρετίζει την εκπληκτική -για τα δεδομένα και τις συνθήκες – ανταπόκριση των πολιτών στο κάλεσμά μας για κινητοποίηση με στόχο την άμεση έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ρήξη με την Παγκοσμιοποίηση.
Οι άνεργοι συμπατριώτες μας που είναι τα πρώτα και τα κυριότερα θύματα της παγκοσμιοποίησης, αντιλήφθηκαν πολύ σωστά ότι μόνο το ΜΕΚΕΑ κάνει αγώνα ενάντια στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή σαν συνέπεια της ενσωμάτωσης της χώρας μας στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, μέσω της ένταξης μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Γι’ αυτό και είναι οι πρώτοι που έσπευσαν να υπογράψουν  τη Διακήρυξη μαζικά και συμμετέχουν καθοριστικά στην προσπάθεια μας. Όπως βέβαια συμμετέχουν και οι εργάτες, αγρότες, επαγγελματίες και έμποροι, συνταξιούχοι,  φοιτητές και μαθητές, έντιμοι αξιωματικοί, ναυτικοί, χτυπημένοι από την κρίση πρώην βιοτέχνες-επιχειρηματίες, αλλά και άνθρωποι του πνεύματος που δεν έχουν παραδοθεί στην εξουσία για να δρέπουν τα κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα και την προβολή από τα κανάλια και τα ΜΜΕ, που αυτό συνεπάγεται. Όλοι αυτοί, από οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας,  αλλά και το εξωτερικό,  βάζουν το μικρό τους λιθαράκι στον μεγάλο -πραγματικά Εθνικό και Λαϊκό- Απελευθερωτικό αγώνα που το ΜΕΚΕΑ έχει ξεκινήσει κόντρα σε ολόκληρη την κατεστημένη ή και «εναλλακτική» προπαγάνδα-πληροφόρηση.
Έτσι πριν να μπει καν ο Σεπτέμβρης, χωρίς την παραμικρή στήριξη από ΜΜΕ (κανονικά ή «εναλλακτικά»), –«από στόμα σε στόμα» θα λέγαμε…–, η Διακήρυξή μαςΕΧΕΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΙΣ 1060 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ που καθημερινά αυξάνονται, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ακόμη και ΟΛΟΚΛΗΡΟΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΜΕ ΕΝΤΥΠΑ, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ  ΤΟΝ…ΣΟΡΟΣ ΑΠΟ ΠΙΣΩ (αποκαλύψεις σε έγγραφο που διέρρευσε στα αγγλικά εδώ) ΔΕΝ καταφέρνουν να συσπειρώσουν ούτε τους «οπαδούς» τους.
Αυτό βέβαια συμβαίνει πρώτα και κύρια γιατί η πρόταση και η ανάλυση του ΜΕΚΕΑ απαντά σήμερα καταλυτικά στα αδιέξοδα και στη Λαίλαπα της Παγκοσμιοποίησης, στην οποία υποκλίνονται ευλαβικά όλες οι πολιτικές δυνάμεις και ομάδες (αφού κανείς δεν τολμά να θέσει ευθέως αίτημα εξόδου από την ΕΕ και ρήξης με την Παγκοσμιοποίηση, ούτε είναι λίγοι αυτοί που «τρώνε» από κονδύλια της ΕΕ, Σόρος κλπ.)
Συμβαίνει επειδή το ΜΕΚΕΑ, στις πιο κρίσιμες στιγμές που περνά η Ελλάδα και Λαός μας, παίρνει καθαρές και τολμηρές θέσεις που όμως επιβεβαιώνονται (βλ. «Το διαφαινόμενο ξεπούλημα των αγροτών και η προσφυγική κρίση», «Όχι στην μετατροπή της Ελλάδας σε αποθήκη μεταναστών»), παρεμβαίνει σε όλα τα επίπεδα των εγχώριων και διεθνών εξελίξεων, αποκαλύπτοντας την συνεχή και μεθοδευμένη εξαπάτηση που υφίστανται τα λαϊκά στρώματα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ (Θέσεις για την πραγματική Υπερεθνική τρομοκρατία και για την Ισλαμική τρομοκρατία,Πραξικόπημα στην Τουρκία).
Συμβαίνει επειδή το ΜΕΚΕΑ  δεν συστάθηκε στη βάση «πολιτικών κομπρεμί» όπως επιχειρεί τώρα η ΛΑΕ (Λαφαζάνης), με το ΕΠΑΜ (Καζάκης), μέχρι συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προκειμένου να μπουν στη Βουλή, οπότε έλυσαν τα προβλήματά τους (και φυσικά αυτά του συστήματος).
Το ΜΕΚΕΑ είναι ένα αυθεντικό Λαϊκό Μέτωπο , μια πρωτοποριακή κίνηση που καλεί τον Ελληνικό Λαό να συμπήξει ο ίδιος άμεσα ένα Μέτωπο —ανεξάρτητα από ιδεολογικές, πολιτικές και άλλες διαφορές–ενάντια στην Υπερεθνική Ελίτ και τους μηχανισμούς της (ΕΕ-ΔΝΤ-ΠΟΕ-ΝΑΤΟ κ.λπ.). Μηχανισμούς που δεν τολμούν να πιάσουν στο στόμα τους οι βολεμένοι της Παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» και διάφοροι «πατριώτες» του τύπου «ΕΕ και ξερό ψωμί», αλλά κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να του επιβάλλουν την ατζέντα ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ με «αριστερό» ή «πατριωτικό» μανδύα!
Αυτή άλλωστε είναι και η δυσκολία του εγχειρήματος, αφού εμείς προτάσσουμε κάτι τελείως αντισυστημικό, που όμως αν καταφέρουμε όλοι μαζί να το κάνουμε πράξη μπορούμε να προκαλέσουμε πολιτικό σεισμό μελλοντικά!
 Για αυτό και είναι πράγματι ελπιδοφόρο ότι όλο και περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες αγκαλιάζουν με θέρμη την πρόταση του ΜΕΚΕΑ, αφού συνειδητοποιούν αυτό που ψυχανεμίζονται και αντιλαμβάνονται σήμερα όλο και περισσότεροι λαοί της Ευρώπης (και όχι μόνο) από την Μ. Βρετανία ως την Ρωσία και την Ουγγαρία, και από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ως τις χώρες της Μέσης Ανατολής: ότι δηλαδή η διέξοδος από το μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν για κάθε χώρα και τον λαό της,–για την ίδια την ανθρωπότητα τελικά– τα κέντρα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ,είναι σε πρώτο στάδιο η ανάκτηση της Εθνικής και Οικονομικής Κυριαρχίας ως προϋπόθεση για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση.
Και αν η συγκρότηση ενός μαζικού αντί-ΕΕ και αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος με πρόγραμμα Οικονομικής Αυτοδυναμίας σήμερα αποτελεί αναγκαιότητα για τους λαούς της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν την άτεγκτη οικονομική βία –αλλά και για όσους πέρα από την ΕΕ αντιμετωπίζουν την κτηνώδη στρατιωτική βία της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε)–, αυτό πόσο μάλλον ισχύει για την Ελλάδα, όπου ο δικός μας λαός υφίσταται οδυνηρά την διαδικασία πλήρους υποδούλωσής του από την Υ/Ε και τη μετατροπή του σε καθαρό προτεκτοράτο της.
Μονόδρομος λοιπόν για τα λαϊκά στρώματα δεν είναι να βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται μέσα στα πλαίσια των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άλλων θεσμών της Παγκοσμιοποίησης. 
Μονόδρομος δεν είναι η παράδοση άνευ όρων της Ελλάδας στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης από τους «αριστερούς» ταγματασφαλίτες της Νέας Διεθνούς Τάξης.
Ωστόσο μέσες λύσεις και ωραιοποιημένες καταστάσεις δεν υφίστανται, και το ξανατονίζουμε.
΄Η ο Ελληνικός Λαός θα συγκροτήσει Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική του Απελευθέρωση, με πρώτο και καθοριστικό βήμα την ανάκτηση της οικονομικής, εθνικής και πολιτιστικής μας κυριαρχίας….
ή θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος του δεν του ανήκει(αναλυτικά «οι δωσίλογοι ξεπουλάνε ολόκληρη τη δημόσια περιουσία».)
Ας είμαστε εμείς αυτοί που θα σχηματίσουν την κρίσιμη μάζα. Το οφείλουμε στις νέες γενιές, το οφείλουμε σε όλους όσους θυσιάστηκαν στους μεγάλους κοινωνικούς και εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες, το οφείλουμε τελικά στον ίδιο μας τον εαυτό.
Κάτω η Νέα Διεθνής Τάξη της εγκληματικής Υπερεθνικής Ελίτ
Κάτω η «Κυβέρνηση» των ψευτο-αριστερών πολιτικών απατεώνων
Άμεση έξοδος από την ΕΕ και τους θεσμούς της Παγκοσμιοποίησης
Αγώνας για την ανάκτηση της Εθνικής και Οικονομικής μας Κυριαρχίας

Αυγούστου 31, 2016

Το «Pokemon Go», η Google, η ανατροπή καθεστώτων και ο έλεγχος πληθυσμών

Αναδημοσίευση από antipagkosmiopoihsh.gr



ΣΧΟΛΙΟ: Αναδημοσιεύουμε εκτενή τμήματα άρθρου του αντι-παγκοσμιοποιητή αναλυτή Τόνυ Καρταλούτσι (Tony Cartalucci) για τον εναγκαλισμό των κολοσσών της πληροφορικής και της ανάπτυξης ηλεκτρονικών παιχνιδιών (είναι άλλωστε γνωστή η συνεργασία πολλών από αυτών με το Πεντάγωνο) με την Υπερεθνική και τη Σιωνιστική Ελίτ. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι εταιρείες αυτές (οι οποίες άλλωστε είναι και οι ίδιες μέλη της οικονομικής υπερεθνικής ελίτ) στον στόχο της Υ/Ε για αλλαγή καθεστώτων, αλλά και τον αποτελεσματικότερο έλεγχο των πληθυσμών σε κάθε χώρα, είναι ανεκτίμητες. Η «αιμομικτική» διαπλοκή των μηχανισμών αυτών με τις πολυεθνικές εταιρείες που είναι υπεύθυνες σε καθοριστικό βαθμό για τη χειραγώγηση, τη διακίνηση και την κατάλληλη (επιλεκτική ή διαστρεβλωμένη) «παρουσίαση» στο κοινό, της πληροφορίας παγκόσμια, καταδεικνύει ακόμα πιο πολύ την επιτακτική ανάγκη ανάπτυξης μετώπων για την Εθνική και Οικονομική Κυριαρχία κάθε χώρας. Σε αυτή την πορεία οι λαοί θα ελέγχουν, πέρα από την οικονομία και την πολιτική τους, την –άκρως επικίνδυνη για τους λαούς– συστηματική χειραγώγηση της πληροφορίας και γενικότερα της «πραγματικότητας» από παρόμοιες πηγές καθώς βέβαια και τις ΜΚΟ κλπ., οι οποίες δεν είναι τυχαίο ότι αλώνουν σήμερα τις ενσωματωμένες χώρες στη Νέα Διεθνή Τάξη. Έτσι η Πληροφορία θα πρέπει να τίθεται κάτω από άμεσο λαϊκό έλεγχο στη βάση της Πολιτικής, Οικονομικής και Πολιτιστικής Αυτοδυναμίας και του Δημοκρατικού Ορθολογισμού.
[οι υπογραμμίσεις μέσα στο κείμενο είναι δικές μας]

Τόνυ Καρταλούτσι
O κατασκευαστής πίσω από την τελευταία τρέλα «Επαυξημένης Πραγματικότητας»
(18.07.2016)
Μια εταιρεία με αμφιλεγόμενη καταγωγή,  που φέρνει το επόμενο βήμα στην τεχνολογία, η οποία χρησιμοποιείται ήδη για να αποσταθεροποιεί και να καταστρέφει χώρες, έχει βάλει ως «περιτύλιγμα» της τελευταίας της δημιουργίας [ΣΜ: του γνωστού πλέον σε όλους “Pokemon Go”], καθοριστικά συμπαθείς χαρακτήρες καρτούν.
To Pokemon Go, ένα παιχνίδι που βασιζεται στην «τοποθεσία» του παίκτη και στο διαδραστικό σύστημα «Επαυξημένης Πραγματικότητας» (Augmented Reality-AR), χαρακτηρίζεται από την Nintendo, τον κολοσσό των βιντεοπαιχνιδιών, ως ένας θρίαμβος.
[ΣΣ: Η Επαυξημένη Πραγματικότητα (AR) ενσωματώνει στο άμεσο περιβάλλον του χρήστη την ψηφιακή πληροφορία, σε πραγματικό χρόνο. Σε αντίθεση με την εικονική πραγματικότητα, η οποία δημιουργεί ένα εντελώς τεχνητό περιβάλλον, η AR χρησιμοποιεί το υπάρχον περιβάλλον γύρω από τον χρήστη και προσθέτει σε αυτό νέες ψηφιακές πληροφορίες.]



Παρόλα αυτά, το παιχνίδι αυτό δεν υλοποιήθηκε αποκλειστικά από την Nintendo. Αντ’αυτού, η ιδέα ξεπήδησε μέσα από την Google και αναπτύχθηκε από την εσωτερική «εταιρεία startup» της Google, την Niantic.
H Niantic, με τη σειρά της, διευθύνεται από τον Τζον Χάνκε, ο οποίος πριν ασχοληθεί με επιχειρήσεις τεχνολογίας εργαζόταν για το Yπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι Financial Times στο άρθρο τους «Ο άνθρωπος που έβαλε το Pokemon Gο στο χάρτη», αναφέρουν ότι:
«Ο κύριος Χάνκε, που είναι τώρα 49 χρονών, είχε ξοδέψει πάνω από μία δεκαετία με τον γίγαντα αναζήτησης [την Google], αφότου αυτή απέκτησε την προηγούμενη εταιρεία του, την Keyhole, της οποίας η πλούσια χαρτογραφία και οι δορυφορικές εικόνες διαμόρφωσαν τη βάση τόσο του Google Earth όσο και του Google Maps. Για τον κύριο Χάνκε, o οποίος δούλευε για το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών στη Μυανμάρ πριν μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο για να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων στο Μπέρκλεϋ του Πανεπιστήμιου της Καλιφόρνιας, ήταν η τρίτη του startup εταιρεία που αποκτήθηκε από άλλον».
Ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό το πέρασμα του Χάνκε από το αμερικάνικο Υπουργείο Εξωτερικών μπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτός, εξετάζοντας τη σχέση του με την  Google, τον τεχνολογικό γίγαντα στον οποίο «φοίτησε» στη συνέχεια.
Η Google και το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών: Τα βασικά εν τάχει
H Google έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην AR με πάνω από έναν τρόπους.
Πριν αρχίζει να γεμίζει τον κόσμο με χαρακτήρες Πόκεμον, συνέβαλε στην χειραγώγηση της αντίληψης του κοινού κατά την περίοδο που ξετυλιγόταν η σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ «Αραβική Άνοιξη», μετονομάζοντας κυριολεκτικά του δρόμους και τους δημόσιους χώρους στο Google Earth και στο Google Maps σε πραγματικό χρόνο, ώστε να συντρίψει ψυχολογικά τις πολιορκημένες κυβερνήσεις και τους υποστηρικτές της, και να δώσει ώθηση στους υποστηριζόμενους από τις ΗΠΑ μαφιόζους και στρατιωτικούς.
Ο Τζον Χάνκε –που σήμερα ηγείται της Niantic, του κατασκευαστή του Pokemon Go– θα συμμετείχε στο Google Earth και το Google Maps, τον καιρό που αυτά λάμβαναν χώρα.
Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται αυτό, η επιφανής βρετανική εφημερίδα Guardian του Λονδίνου θα ανέφερε στο άρθρο της «Συρία: είναι δυνατό να μετονομάζεις δρόμους στο Google Maps;» ότι:
“Στον αγώνα τους να απελευθερώσουν τη Συρία από τα νύχια του Προέδρου Mπασάρ αλ-Άσσαντ, οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές έχουν ξεκινήσει ένα πρότζεκτ ώστε να τον εξαφανίσουν από τον χάρτη. Κυριολεκτικά. Στο Google Maps, σημαντικές οδικές αρτηρίες της Δαμασκού που είχαν ονομαστεί από το όνομα της οικογένειας Άσσαντ εμφανίζονται να έχουν λάβει ονόματα των ηρώων της εξέγερσης. Από αυτή την άποψη η Αραβική Άνοιξη λαμβάνει συγκεκριμένη μορφή. Όταν οι αντι-Κανταφικοί εξεγερμένοι επιτέθηκαν στην Τρίπολη τον περασμένο Αύγουστο, το όνομα της κεντρικής πλατείας της πόλης στην υπηρεσία χαρτογράφησης [Google Maps] άλλαξε σε μία νύχτα– από «Πράσινη Πλατεία», όνομα που δόθηκε από τον πάλαι ποτέ δικτάτορα, σε «Πλατεία των Μαρτύρων».”
Η υπηρεσία χαρτογράφησης του ιντερνετικού γίγαντα έχει προϊστορία μεροληψίας σε πολιτικές διαφορές.
H Guardian θα αποκάλυπτε επίσης ότι ενώ το Google Maps επέτρεπε οι αλλαγές ονομάτων να «προέρχονται από τα πλήθη», η Google έδινε πρόσβαση γι’αυτό μόνο σε συγκεκριμένα πλήθη, Για παράδειγμα, ο πληθυσμός της Κίνας αποκλείεται από μια τέτοια πρόσβαση. Οι συντονιστές της Google πρέπει να εγκρίνουν τις αλλαγές αυτές.
Αλλά ακόμα και πριν από την «Αραβική Άνοιξη», η Google θα διαδραμάτιζε έναν ακόμα πιο καθοριστικό ρόλο– εκπαιδεύοντας υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ αντιπολιτευτικές ομάδες στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο και το Μεξικό πριν τις στείλει πίσω στις αντίστοιχες χώρες τους ώστε να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους.
O επονομαζόμενος Συνασπισμός Νεολαιίστικων Κινημάτων (Alliance of YouthMovements) (AYM) διοργάνωσε συνόδους κορυφής ήδη από το 2008 για να προετοιμάσει τις αντιπολιτευόμενες ομάδες για τη σχεδιασμένη εξέγερση του 2011. Ο AYM είναι ένα πρότζεκτ που το «τρέχει» το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών και χρηματοδοτείται από το ίδιο και περιλάμβανε ακόμα και βιντεοκλήσεις από την ίδια την τότε Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλλαρυ Κλίντον.
Χρηματοδοτήθηκε επίσης από διάφορες θυγατρικές του Στέητ Ντηπάρτμεντ, συμπεριλαμβανομένου του [Σ.Σ. διαβόητου] National Endowment for Democracy –Εθνικός Χορηγός για τη Δημοκρατία (NED)–, το οποίο χρηματοδότησε αντιπολιτευόμενες ομάδες, μετά την επιστροφή τους στις πατρίδες τους. Άλλοι επιχειρηματικοί και μιντιακοί γίγαντες επίσης παρείχαν υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένου του Facebook.
[..]
Η Google ήταν και η ίδια παρούσα στις συνόδους του Νεολαΐστικου Κινήματος AYM.
[…]
Παρευρισκόμενος επίσης ήταν ο Τζάρεντ Κοέν (Jared Cohen), ο οποίος εκείνο τον καιρό εκπροσωπούσε το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά αργότερα θα κατέληγε να δουλεύει για την Google […]
Η ιστορία του Κοέν απoτυπώνει τους αιμομικτικούς δεσμούς ανάμεσα στον τεχνολογικό γίγαντα της Google και το παγκόσμιο σύστημα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών.Ο βρετανικός Independent στο άρθρο του «Η Google σχεδίαζε να βοηθήσει του Σύριους εξεγερμένους να ανατρέψουν το καθεστώς του Άσσαντ, υποστηρίζουν emails της Χίλαρυ Κλίντον που διέρρευσαν», θα ανέφερε ότι:
“Τα emails της Χίλαρυ Κλίντον που διέρρευσαν αποκάλυψαν, σύμφωνα με πληροφορίες, ένα διαδραστικό εργαλείο που δημιουργήθηκε από την Google και σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει τους Σύριους εξεγερμένους και να βοηθήσει να ανατρέψουν το καθεστώς του Άσσαντ.
Έχοντας σκοπό να παρακολουθεί και να χαρτογραφεί τις αποτάξεις μέσα στη Συριακή ηγεσία, σύμφωνα με πληροφορίες ήταν σχεδιασμένο να ενθαρρύνει περισσότερους ανθρώπους να λιποτακτούν και να ‘δίνει αυτοπεποίθηση’ στην αντιπολίτευση των εξεγερμένων.”


Και το άρθρο θα συνέχιζε:
“To email που περιέγραφε λεπτομερώς την παρακολούθηση που έκανε η Google για τις αποτάξεις προερχόταν, σύμφωνα με πληροφορίες, από τον Τζάρεντ Κοέν, έναν σύμβουλο της Κλίντον μέχρι το 2010 και σημερινό πρόεδρο της Jigsaw, παλαιότερα γνωστή ώς Google Ideas, το think tank για την πολιτική της εταιρίας με έδρα τη Νέα Υόρκη.” […]
Οι διαδραστικές εφαρμογές παρακολούθησης που χρησιμοποιούνται για να ανατρέψουν μια κυρίαρχη, εκλεγμένη κυβέρνηση, δεν είναι και τόσο συμβατές με το σύνθημα της Google «Μην είστε κακός». Οι τεχνολογικοί συνεχιστές τέτοιων εφαρμογών—συμπεριλαμβανομένου του Pokemon Go—φαίνεται να έχουν ακριβώς την ίδια πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά όπως οι εφαρμογές που προηγήθηκαν αυτών.
[…]
Ενώ η ενεργή χρήση του Πόκεμον Γκοου απλά ως ένα είδος εφαρμοσμένου εργαλείου είναι πάντα μια πιθανότητα, είναι επίσης πολύ πιθανό ότι πρόκειται για ένα πείραμα ή ένα λιθαράκι προς μια πολύ ευρύτερη πρόοδο στην τεχνολογία Επαυξημένης Πραγματικότητας (AR), και προς εργαλεία που το Στέητ Ντηπάρτμεντ θα επιθυμούσε να γίνουν οικεία σε δυνητικούς στρατούς αντιπολιτευόμενων όχλων, προτού αναπτύξει πιο χρήσιμες και επικίνδυνες εφαρμογές.
Μπορεί να έχουν στρατηγική αξία οργανωμένοι όχλοι ή μαχητές που θα μπορούν να δουν κάτι συλλογικά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, που μια στοχευμένη ομάδα ή κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δει.
Επίσης, η προσαρμογή της συμπεριφοράς είναι ήδη ένας καλά μελετημένος επιστημονικός κλάδος. Η δυνατότητα να φέρει κανείς ένα παιχνίδι έξω στον πραγματικό κόσμο, προσφέρει μια εντελώς νέα διάσταση στη χειραγώγηση και την εκπαίδευση της σκέψης των άλλων. […]

ΠΗΓΗ: Land Destroyer

Αυγούστου 09, 2016

MEKEA: Η δράση μας το επόμενο διάστημα


Να διαδοθεί παντού το μήνυμα της Διακήρυξης για έξοδο από την ΕΕ και ρήξη με την παγκοσμιοποίηση

– Η δράση μας το επόμενο διάστημα


Η Διακήρυξη του ΜΕΚΕΑ για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος με αίτημα την άμεση έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και τη ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης βρήκε, μέσα στον έναν περίπου μήνα από την δημοσίευσή της, ευρεία αποδοχή ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα της πατρίδας μας, που είναι κατά κύριο λόγο και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης.
Ακολουθώντας το εκκωφαντικό μήνυμα του Brexit, όπου τα εκεί λαϊκά στρώματα της Βρετανίας παραμέρισαν την συντονισμένη τρομοκρατία των λακέδων του συστήματος και βροντοφώναξαν Έξοδος από την ΕΕ’, η Διακήρυξή μας φανέρωσε ότι και στην Ελλάδα ο λαός μας μπορεί να ξεπεράσει τους φόβους και την ασύστολη παραπληροφόρηση που καλλιεργούν συστηματικά οι ντόπιες και ξένες ελίτ, και να θέσει αποφασιστικά το αίτημα αυτό, που είναι αναγκαίος όρος για την ανάκτηση της Εθνικής και Οικονομικής μας Κυριαρχίας –αίτημα που σήμερα φουντώνει απ’άκρη σ’άκρη σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Συγκρινόμενα μάλιστα με παρόμοιες κινήσεις της εκφυλισμένης «επαναστατικής» αριστεράς, μπορούμε να πούμε ότι οι 700 και πλέον υπογραφές στη Διακήρυξη καταδεικνύουν ένα σχηματιζόμενο ρεύμα μέσα στην Ελληνική κοινωνία που αντιλαμβάνεται ότι η αντιπαράθεση στις πολιτικές προτεκτοράτου που επιβάλλονται στον Ελληνικό Λαό πρέπει να γίνει με όρους εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής αυτοδυναμίας. Για αυτό και η Διακήρυξη κατάφερε να αγγίξει τους πραγματικά καταπιεσμένους της οικονομικής καταστροφής (από άνεργους και συνταξιούχους, ως αγρότες, επαγγελματίες και ιδιωτικούς υπαλλήλους), πράγμα που από μόνο του είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού σηματοδοτεί μια πλατιά συσπείρωση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης σε ένα άτυπο λαϊκό μέτωπο.  Άμεσος στόχος μας είναι το άτυπο αυτό μέτωπο να πάρει σάρκα και οστά, να λάβει δηλαδή την απαραίτητη οργανωτική μορφή, με τη δημιουργία «συντονιστικών ομάδων» ανά περιοχή, που θα ομοσπονδιοποιούνται σε Εθνικό επίπεδο.
Στόχος αυτών των Ομάδων θα είναι και η διεκδίκηση –μέσα από μαζικές συνελεύσειςπανελλαδικά- Δημοψηφίσματος για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης, όπως ακριβώς το θέτει η Διακήρυξη. Έτσι, το επόμενο διάστημα, όταν πλέον όλοι θα έχουν λάβει θέσεις μάχης για έναν ακόμα δύσκολο χειμώνα, το ΜΕΚΕΑ προτίθεται να αναλάβει την πρωτοβουλία οργάνωσης τοπικών εκδηλώσεων στήριξης της Διακήρυξης ανά την Ελλάδα.
Οι εκδηλώσεις αυτές θα διατυπώνουν ρητά:
Πρώτον, τη σημασία που έχει η έξοδος της χώρας μας από την ΕΕ και η ρήξη με τους θεσμούς της  παγκοσμιοποίησης.
Δεύτερον, τον  στόχο για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και την απεμπλοκή από την οικονομική κατοχή που βιώνει με δραματικό τρόπο ο λαός μας, μέσα από ένα πρόγραμμα οικονομικής αυτοδυναμίας.
Και βέβαια ως τότε η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται και κατά το θέρος, διότι ο αγώνας για την Εθνική και Κοινωνική μας Απελευθέρωση δεν γνωρίζει διαλείμματα.
Είναι στο χέρι του καθενός:
– Να διαδώσει το καινοτόμο και απελευθερωτικό μήνυμα του ΜΕΚΕΑ
– Να συμβάλλει στη συλλογή και άλλων υπογραφών στην Διακήρυξη.

Ιουλίου 28, 2016

Γιατί το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία δεν ήταν προβοκάτσια

Γιατί  το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία δεν ήταν προβοκάτσια («ψευδεπίγραφη σημαία») για την αρπαγή εξουσίας από τον Ερντογάν
(17.06.2016)
Andres Korybko

Η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν προκάλεσε ένα ξέσπασμα από ταραχώδεις αντιπαραθέσεις στον εναλλακτικό ενημερωτικό χώρο, με αποτέλεσμα την εμφάνιση δύο ανταγωνιστικών υποθέσεων. Ο συγγραφέας ήδη έχει δημοσιεύσει τη δική του ανάλυση (εδώ στα Αγγλικά) για το ότι στην πραγματικότητα η απόπειρα πραξικοπήματος ήταν μια πρόχειρη και «της τελευταίας στιγμής» κίνηση από τις ΗΠΑ προκειμένου να αντισταθμίσουν φουριόζικα τις ανατρεπτικές γεωπολιτικές επιπτώσεις της αναπάντεχης εκτόνωσης των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, αλλά η άλλη κύρια θεωρία που κυκλοφορεί είναι ότι όλα αυτά ήταν μια προσπάθεια για προβοκάτσια («ψευδεπίγραφη σημαία»-“false flag”) από τον Ερντογάν με στόχο να αδράξει περισσότερη δύναμη.
Η λανθασμένη θεωρία του “false flag
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αυτό είναι πιστευτό, πέραν των οποίων είναι η συμμετοχή του Ερντογάν σε άλλα σχέδια προβοκάτσιας, όπως η ακυρωθείσα αποστολή να επιτεθεί στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ στη Bόρεια Συρία το 2014, ως πρόσχημα για την έναρξη μια ολομέτωπης εισβολής. Ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας έχει επίσης εμπλακεί στην τρομοκρατική βομβιστική εκστρατεία που ξέσπασε στο νότιο τμήμα της χώρας το περασμένο καλοκαίρι, και η οποία τελικά χρησιμοποιήθηκε ως λόγος για την επανέναρξη των εχθροπραξιών εναντίον των Κούρδων.
Υποστηρικτές της θεωρίας του «επίπλαστου πραξικοπήματος» «δείχνουν» την άμεση τιμωρία των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, ως υποτιθέμενη απόδειξη ότι ξεκίνησε το θεατρικό του έργο για αλλαγή του καθεστώτος της χώρας, προκειμένου να του δώσει έναν λόγο για να προβεί σε περισσότερες εκκαθαρίσεις και να ολοκληρώσει τον εξισλαμισμό του συνταγματικά κοσμικού κράτος. Στην πραγματικότητα, ήταν ήδη ευρέως γνωστό ότι ο Πρόεδρος είχε έναν μακρύ κατάλογο πολιτικών εχθρών, που σταδιακά τους αντιμετώπιζε έναν προς ένα, και ότι η, εμπνευσμένη από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, «Σαλαφιστο-ποίηση» της κοινωνίας, είχε σταδιακά ενεργοποιηθεί μέσω διεθνώς αναγνωρισμένων «δημοκρατικών» μέσων (όσο εσφαλμένα και χειραγωγίσιμα μπορεί να είναι αυτά). Ο Ερντογάν δεν χρειαζόταν ένα «πραξικόπημα-προβοκάτσια» για να συνεχίσει την ήδη μακρά και τραβηγμένη φετινή ατζέντα, αν και ομολογουμένως το πραξικόπημα επιτάχυνε τα σχέδιά του.
Επιχειρηματολογώντας εναντίον της θεωρίας του «πραξικοπήματος-προβοκάτσιας», έχει σχέση το να έχουμε στο νου ότι ο Ερντογάν είναι ο αριστοτεχνικός πολιτικός και δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να αξιοποιήσει μια κρίση προς όφελός του. Μετά την αποκατάσταση της εξουσίας του, στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, ο Ερντογάν είδε μια μοναδική στιγμή για να «φάει» όλους τους εχθρούς του μονομιάς, διαδικασία που είναι ακριβώς αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή. Παρόλα αυτά, αυτό δεν αποδεικνύει κατ ‘ανάγκη ότι ήταν «μέσα στο κόλπο» ευθύς εξαρχής.
Μια λογική Βελτίωση της θεωρίας του πραξικοπήματος-προβοκάτσιας
Για να διασκεδάσω για ένα λεπτό τους ισχυρισμούς αυτούς και να προσθέσω μια λίγο πιο λογική προσέγγιση, είναι θεωρητικά δυνατό ότι ο Ερντογάν ήταν στην πραγματικότητα γνώστης ότι ένα πραξικόπημα μαγειρευόταν ενεργά εναντίον του, αλλά μπορεί να υπολόγισε ότι είναι καλύτερα να αφήσει το αδύναμο και ήδη επισφαλές σχέδιο να εκτυλιχθεί, ώστε να το συντρίψει και στη συνέχεια να καρπωθεί τα ευκαιριακά πλεονεκτήματα. Αυτό θα έμοιαζε τρόπον τινά με την κατάσταση σχετικά με το Περλ Χάρμπορ και μερικοί θα έλεγαν ακόμα και την 9/11, όπου οι ΗΠΑ γνώριζαν ότι ερχόταν επίθεση, αλλά είχαν ένα μεγάλο, βαθιά ριζωμένο στρατηγικό συμφέρον να αφήσουν, παρόλα αυτά, να λάβουν χώρα.
Ο συγγραφέας δεν υιοθετεί κατ’ανάγκη αυτήν την προσέγγιση, όσον αφορά την Τουρκία, και φαίνεται πως θα ήταν ένα υπερβολικά επικίνδυνο τυχερό παιχνίδι, ακόμη και για τον Ερντογάν (ο οποίος έχει ιστορικό τέτοιας απερίσκεπτης συμπεριφοράς). Όμως συμμεριζόμενος τη θεωρία αυτή για μια στιγμή, είναι πιθανό ότι θα μπορούσε να του είχε «σφυριχτεί» από τις Ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών το τι επρόκειτο να συμβεί. Η Μόσχα μπορεί να του προσέφερε μέχρι και τις λεπτομέρειες αυτού του σχεδίου ως χειρονομία οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην πορεία προς την,– ανατρεπτική του παιχνιδιού–, εκτόνωση των Ρωσο-τουρκικών σχέσεων, και, επίσης, επειδή η Ρωσία δεν θα ήθελε τις ΗΠΑ και τους πληροφοριακούς της συμμάχους να ρίξoυν το φταίξιμο στα πόδια της, αν αποτύγχανε.
Ο Ερντογάν, ανεξέλεγκτα εξοργισμένος με τις ΗΠΑ για την προσπάθεια τους να ενορχηστρώσουν την ταπεινωτική μελλοντική πτώση του σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, μπορεί τότε να αφοσιώθηκε στον σταδιακό Ευρασιατικό αναπροσανατολισμό της χώρας του, αλλά ήξερε ότι θα χρειαζόταν να στηριχτεί δημοσίως σε δικαιολογημένο έδαφος γι’αυτό, άρα να επιτρέψει στο επισφαλές αμερικανικό σχέδιο να προχωρήσει, ώστε να μπορέσει να το συντρίψει αμέσως μετά και να το χρησιμοποιήσει για να εξηγήσει τη μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του.
Οι πράξεις μιλούν δυνατότερα από την εικασία
Σε κάθε περίπτωση, είτε ο Ερντογάν πιάστηκε εντελώς ανίδεος για το πραξικόπημα είτε αποφάσισε εκ των προτέρων να επωφεληθεί από αυτό, η ακολουθία των γεγονότων που έχουν εκτυλιχτεί στον απόηχο του, προσφέρει πειστικές αποδείξεις ότι η βίαιη προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος ήταν κατευθυνόμενη από τις ΗΠΑ.
Ο Τούρκος υπουργός Εργασίας Σουλεϊμάν Σοϋλού βγήκε και είπε κάτι παρόμοιο, αλλά ο πρωθυπουργός Μπινάλι Γιλντιρίμ ήταν πιο διπλωματικός, όταν είπε για τον Γκιουλέν ότι «δεν βλέπω καμία χώρα που θα στεκόταν πίσω από αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον αρχηγό της τρομοκρατικής συμμορίας, ειδικά μετά το τελευταίο βράδυ. Η χώρα που θα στεκόταν πίσω από αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι φίλος της Τουρκίας. Θα ήταν μάλιστα μια εχθρική πράξη εναντίον της Τουρκίας.» Η ταυτόχρονη «ντε φάκτο» εξουδετέρωση της αεροπορικής βάσης των ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ με την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (αν και δεν αναφέρεται επίσημα ως τέτοια), η αποκοπή της τροφοδοσίας σε όλες τις εγκαταστάσεις της, και η σύλληψη του διοικητή της, Στρατηγού Μπεκίρ Ερκάν Βαν, στις εγκαταστάσεις της βάσης με την κατηγορία της συμμετοχής του στο πραξικόπημα δηλώνουν πολύ ισχυρά ότι δεν πρόκειται απλώς για μια στημένη-κατασκευασμένη μελοδραματική αρπαγή της εξουσίας από τον Ερντογάν, αλλά τα πρώτα στάδια ενός σοβαρού γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού μακριά από τις ΗΠΑ.
Το ερώτημα εάν οι ΗΠΑ παραμείνουν στο Ιντσιρλίκ ή όχι είναι στην πραγματικότητα αμφιλεγόμενο, αφού ο βαθύς συμβολισμός γύρω από αυτό που εκτυλίσσεται είναι πολύ πιο σημαντικός απ’ ό,τι η φυσική παρουσία του Πενταγώνου εκεί. Ποτέ πριν στην ιστορία δεν έχουν αποκοπεί οι ΗΠΑ από τα δικά τους πυρηνικά όπλα, γεγονός το οποίο ουσιαστικά συνέβη με τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και τη διακοπή ρεύματος στο Ιντσιρλίκ. Ο Ερντογάν προσπαθεί να μεταδώσει με όσο το δυνατόν πιο αλησμόνητο και εντυπωσιακό τρόπο ότι είναι ο Σουλτάνος, πάνω από όλα, της Τουρκίας – συμπεριλαμβανομένου του Ιντσιρλίκ – και ότι ο ίδιος δεν θα ανεχθεί να έχει μια εγκατάσταση που χρησιμοποιείται εναντίον του για ενεργή υποβοήθηση και καταφύγιο σε πραξικοπηματίες. Προς απάντηση σε αυτή την αδιανόητη έλλειψη σεβασμού από έναν πρώην Κουίσλινγκ, οι ΗΠΑ ετοιμάζουν τώρα έναν μοχθηρό Υβριδικό Πόλεμο κατά του Ερντογάν, που θα μπορούσε ακόμη και να κλιμακωθεί στο σημείο τού να διαμελιστεί γεωπολιτικά η Τουρκία και να ρίξει τους πάνω από 70 εκατομμύρια ανθρώπους που κατοικούν τον νεο-οθωμανικό «χαλιφάτο», σε ένα καζάνι χάους το οποίο θα μπορούσε στη συνέχεια να κατευθυνθεί στρατηγικά εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν.
Οπλίζοντας το τουρκικό Πεδίο Μάχης εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν
Και τα δύο αυτά πολυπολικά κράτη (Ρωσία και Ιράν) έχουν πλήρη επίγνωση του πώς οι ΗΠΑ θέλουν να τα αποσταθεροποιήσουν μπροστά στην επικράτηση του Μεσανατολικού χάους, και αυτό εξηγεί θεμελιακά την αντι-τρομοκρατική στρατιωτική συνεργασία των δύο κρατών στη Συρία. Με την παλίρροια αυτού του πολέμου να έχει τελικά στραφεί εναντίον των ΗΠΑ και τη σύγκρουση σιγά-σιγά να πλησιάζει στο τέλος της (όσο καιρό και αν τελικά μπορεί να χρειαστεί για να επιλυθεί πλήρως), προβλέπεται ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να κατασκευάσουν άλλες περιφερειακές συγκρούσεις που να πάρουν τη θέση της και να παρατείνουν τον έμμεσο ασύμμετρο πόλεμο εναντίον των Ρωσικών και των Ιρανικών μεγάλων στρατηγικών συμφερόντων. Η μαχητική δημιουργία του «δεύτερου γεωπολιτικού Ισραήλ» του «Κουρδιστάν», είναι σίγουρα μέρος των σχεδίων αυτών, αλλά με την αντι-μονοπολική εξέγερση του Ερντογάν και τη συνακόλουθη παρενέργεια από το αποτυχημένο, διευθυνόμενο από τις ΗΠΑ, πραξικόπημα, η Ουάσιγκτον έχει τώρα μια σειρά από λόγους για την αξιοποίηση των μυριάδων ευκαιριών ώστε να κομματιάσει την Τουρκία.
Τόσο η Ρωσία όσο και το Ιράν κατανοούν τη σοβαρότητα του τι διακυβεύεται, και είναι πολύ πιθανό ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να μετατρέψουν την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν σε καρπό για μια νέα χρωματιστή Επανάσταση εναντίον του, και ίσως ενδεχομένως ακόμη και έναν Αντισυμβατικό Πόλεμο. Υπάρχουν πολλοί θεμιτοί λόγοι, για τους οποίους οι Τούρκοι περιφρονούν τον Πρόεδρό τους, με πρώτους απ’όλους να είναι η «καθοδήγηση από πίσω» που διενεργεί κατά την εμπλοκή του στον πόλεμο στη Συρία, καθώς και οι σαλαφιστικές εγχώριες πολιτικές που ασκεί, αλλά ο φόβος είναι ότι η δικαιολογημένη οργή ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας μπορεί να αξιοποιηθεί από τις ΗΠΑ στην προσπάθειά της να εξαπλώσει αναταραχή γύρω από την Τουρκία και να δημιουργήσει μια μαύρη τρύπα χάους που θα λειτουργήσει δομικά ως μια «Νέα Συρία».
Η απάντηση και τα συμφέροντα του Ιράν
Το Ιράν, διαβλέποντας αυτή την αλυσίδα των γεγονότων και συνειδητοποιώντας ότι θα είναι το πρώτο που θα επηρεαστεί άμεσα, εξέφρασε αμέσως την αντίθεσή του στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο υπουργός Εξωτερικών Ζαρίφ, στα σχόλια του που μεταδόθηκε από τον, –χρηματοδοτούμενο από το δημόσιο–, σταθμό Press TV, έφτασε μάλιστα τόσο μακριά ώστε να πει απευθυνόμενος στο κοινοβούλιο ότι «Ήμασταν η πρώτη χώρα που δήλωσε ρητά τη θέση μας σχετικά με την Τουρκία, ενώ άλλες χώρες ή τηρούσαν σιγή ισχύος ή … ήταν ασαφείς στη στάση τους, (αν είχαν κάποια), και απέτυχαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στη δημοκρατία … Ορισμένες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, προτίμησαν την κλιμάκωση της απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης.» Αυτή η κοτσονάτη και δυναμικά διατυπωμένη δήλωση πηγαίνει πολύ πέρα από τη μηχανικά εκπεφρασμένη υποστήριξη για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση, που διατύπωσαν ως επί το πλείστον όλοι οι άλλοι, και αναμφισβήτητα δείχνει ότι η Τεχεράνη τοποθετείται συνειδητά ως ο πλησιέστερος διεθνής σύμμαχος της Άγκυρας στο μετα-πραξικοπηματικό περιφερειακό τοπίο.
Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί και έχουν να κάνουν με τα εξής:
* Δεν θέλει να γίνει θύμα του όπλου της Μαζικής Μετανάστευσης στον απόηχο της προγραμματισμένης από τις ΗΠΑ- καταστροφής της χώρας.
* Θέλει τη διαρκή και συντονισμένη συνεργασία του Ερντογάν στην αντιμετώπιση της προοπτικής για τη διασυνοριακή κουρδική τρομοκρατία (Το Ιράν είναι σήμερα κάτω από επίθεση από το συμμαχικό του PKK, «Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ιράν» “Kurdish Democratic Party of Iran”)
* Και οραματίζεται ότι ένας ιρανικός αγωγός φυσικού αερίου θα μπορούσε μια ημέρα να συνδεθεί με το πρότζεκτ του αγωγού TAP στο βόρειο τμήμα της Τουρκίας και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Ευρώπης για μη Ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό.
Η απάντηση και τα συμφέροντα της Ρωσίας
Η ανταπόκριση της Ρωσίας στο πραξικόπημα ήταν πιο υποτονική σε σύγκριση, αλλά ακόμα κι έτσι ήταν αρκετά ισχυρή. Αποφεύγοντας να κατηγορήσει τον οποιοδήποτε παράγοντα ότι θέλει να επωφεληθεί από τα τελευταία γεγονότα και χωρίς να τονίσει το πόσο γρήγορα απάντησε διπλωματικά στο πραξικόπημα, όπως έκανε το Ιράν και στις δύο περιπτώσεις, η Ρωσία εξέφρασε απλώς την υποστήριξή της για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τουρκίας και μίλησε για το ανεπίτρεπτο της στρατιωτικής αλλαγής καθεστώτος. Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι ο Πρόεδρος Πούτιν αργότερα κάλεσε τον Ερντογάν και συμφώνησε να επισπεύσει την προγραμματισμένη συνάντηση του Σεπτεμβρίου για τον επόμενο μήνα, καθώς και για να συζητήσουν πιθανή συνεργασία μέσω της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Τα συμφέροντα της Ρωσίας στην Τουρκία είναι πολλαπλά, αλλά ορισμένα ξεχωρίζουν περισσότερο από ό, τι τα υπόλοιπα και αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν ότι η Άγκυρα ολοκληρώνει τον γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της, ακολουθώντας τα εξής βήματα:
* Η Άγκυρα να αποκηρύξει τις προηγούμενες πολιτικές της, αποκόπτοντας την υποστήριξη των τρομοκρατών στη Συρία και σφραγίζοντας τα σύνορα της Τουρκίας από τη συνεχιζόμενη τρομοκρατική διείσδυση.
* Να επανεκκινήσει τις διαπραγματεύσεις για τον αγωγό των Βαλκανίων (Balkan Stream) και να «ξεπαγώσει» αυτό το καίριο πολυπολικό μέγα-σχέδιο.
* Και να εμβαθύνει τη σύνθετη οικονομική αλληλεξάρτηση με τη Ρωσία μέσω της συνεργασίας με αυτή στον πλαίσιο της πλατφόρμας της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Επιπλέον, η διπλωματική υποστήριξη της Μόσχας στην προεδρία του Ερντογάν καθοδηγείται επίσης από τη ρεαλιστική ανάγκη να αποτρέψει τους Γκιουλενιστές από την κατάληψη της εξουσίας στην Τουρκία. Αν ο θρησκευτικός ηγέτης αυτού του μυστηριώδους διακρατικού δικτύου, ο οποίος εδρεύει στις ΗΠΑ και συνδέεται με τους Κλίντον, επρόκειτο να γίνει ο επόμενος ηγέτης της Τουρκίας ή ασκούσε επιρροή σε οποιονδήποτε εντολοδόχο του, που θα κατέληγε να κάνει το ίδιο αντί αυτού, τότε η Ρωσία έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι θα ανακατεύθυνε όλα τα κρατικά μέσα για την προώθηση της τρομοκρατικής ατζέντας του δικτύου αυτού σε ολόκληρη τη μετα-σοβιετική επικράτεια. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει δεκάδες «μίνι-Τσετσενίες» για τη Ρωσία, με αποτέλεσμα να ανταποκριθεί εκ μέρους των συμμάχων της στον CSTO (ΟΣΣΑ-Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας), θέτοντας την, έτσι, μόνιμα σε μια στρατηγική άμυνας, και έχοντας ως αποτέλεσμα να αντιστραφούν όλα τα σχετικά κέρδη που πέτυχε σε όλο τον κόσμο από το 2008.
Κοιτάζοντας πέρα από τις αμαρτίες του Ερντογάν
Η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή της όλης αυτής της υπόθεσης, την οποία πολλοί πολυπολικοί υπέρμαχοι δυσκολεύονται να αποδεχτούν, είναι για ποιο λόγο η Ρωσία και το Ιράν θα υποστήριζαν την Τουρκία παρά το γεγονός ότι είναι σε πλήρη επίγνωση της συνενοχής Ερντογάν στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στη Συρία. Επιπλέον, αφότου είδαν τις εικόνες της αντεκδικητικής βίας του όχλου στην Κωνσταντινούπολη και τουλάχιστον έναν επαληθευμένα δημόσιο αποκεφαλισμό, για να μην αναφερθούμε στη δια-τομεακή, σε εθνικό επίπεδο, εκκαθάριση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, οι άνθρωποι που τρέφουν κατά τ’ άλλα συμπάθεια προς την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας και του Ιράν, ξύνουν τα κεφάλια τους και αναρωτιούνται γιατί η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μιλούν με αποφασιστικότητα ενάντια σε τέτοια σοκαριστικά γεγονότα.
Στην πραγματικότητα, και όσο και να απογοητεύει πολλούς αναγνώστες, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν έχουν συμφέρον να εμπλακούν στις εσωτερικές υποθέσεις των εταίρων τους, είτε είναι για σωστό είτε για λάθος. Κάθε κράτος επιδιώκει γενικά μια πολιτική κρατικής κυριαρχίας ενώ αγνοεί συχνά αμφιλεγόμενες εξελίξεις στο εσωτερικό των χωρών-εταίρων τους στον βαθμό που η πραγματιστική συνεργασία κράτους-προς-κράτος δεν παρεμποδίζεται.
Η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα παρατηρείται ως επί το πλείστον κάθε φορά που ένα κράτος εξέχουσας σημασίας για τη Ρωσία ή το Ιράν, γίνεται, ή έχει γίνει ήδη, ξαφνικά εχθρικό προς οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες, και ξεκινά μια σειρά από σκανδαλώδη εγχώρια βήματα που έχουν σχεδιαστεί για να βλάψουν έμμεσα τις στρατηγικές θέσεις αυτών των πολυπολικών ηγετών στο εσωτερικό αυτής της χώρας. Για παράδειγμα, το Κίεβο μετά την «Μαϊντάν» υποστήριξε έμμεσα τη εθνοκάθαρση της Ρωσίας και του, συνδεδεμένου με τη Ρωσία, πληθυσμού στην Ουκρανία, εξηγώντας έτσι γιατί η Μόσχα απάντησε με την Κριμαία και επέκτεινε ορισμένες μορφές υποστήριξης προς τις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς (Donbas).
Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, έχει απαντήσει αρνητικά στη βίαιη καταστολή των σιιτικών μειονοτήτων από το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Θα πρέπει να εκτιμηθεί, ωστόσο, ότι η Τεχεράνη έχει επίσης προηγουμένως εμπλακεί σε λιγότερο-αιτιολογημένες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα, εξοπλίζοντας τους Βόσνιους μουτζαχεντίν και υποστηρίζοντας διπλωματικά τους αντι-Κανταφικούς μαχητές, για τους οποίους είχε ανακηρύξει επισήμως ότι είχαν εμπλακεί σε μια «ισλαμική αφύπνιση» (όρος που χρησιμοποίησε το Ιράν για τις Χρωματιστές Επαναστάσεις της «Αραβικής άνοιξης», πριν συνειδητοποιήσει ότι ήταν καθαρά καθοδηγούμενες από την Αμερική, μονοπολικές επιχειρήσεις).
Παρά τις κατά περίπτωση εξαιρέσεις που κάνουν η Ρωσία και το Ιράν στην θεμελιώδη κατευθυντήρια γραμμή της εξωτερικής πολιτικής τους για υποστήριξη της κρατικής κυριαρχίας, και οι δύο αυτές χώρες εξακολουθούν να απορρίπτουν τις,– δημιουργημένες από τη Δύση–, ιδεολογίες της «ανθρωπιστικής επέμβασης» και της «προώθησης της δημοκρατίας». Καμία από αυτές τις χώρες δεν αφήνει συνήθως «ανθρωπιστικές» ή «δημοκρατικές» ευαισθησίες να επηρεάσει τις σχέσεις τους με τους ομολόγους τους, αν και όπως ήδη έχει αναφερθεί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ισχύει όταν έχουν να κάνουν με εχθρικές κυβερνήσεις που έχουν απορρίψει τη ρεαλιστική συνεργασία (είτε υφιστάμενη ή δυνητική ). Η Μόσχα και η Τεχεράνη βλέπουν  την «ανθρωπιστική επέμβαση» και την «προώθηση της δημοκρατίας», ως τεχνάσματα μάρκετινγκ για να «δικαιολογήσουν» αποσταθεροποιητικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και στρατιωτικές επεμβάσεις σε εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, για την επίτευξη ενός γεωστρατηγικού οφέλους «μηδενικού αθροίσματος», και έτσι, αυτά τα στρατηγήματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο με φειδώ και στις πιο ακραίες περιπτώσεις.
Τελικές Σκέψεις
Λόγω της κατευθυντήριας γραμμής της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας και του Ιράν περί κρατικής κυριαρχίας, το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει κάνει περιστροφή, μετακινώντας τη Τουρκία πιο κοντά στο να γίνει ένας φιλικός πολυπολικός σύμμαχος, και λόγω των μεγαλύτερων γεωπολιτικών παραγόντων που διακυβεύονται αυτή τη στιγμή, η Ρωσία και το Ιράν υποστηρίζουν σε διπλωματικό επίπεδο την Τουρκία σε αυτή την καίρια στιγμή της ιστορίας της (και αυτής του υπόλοιπου κόσμου), παρά την αντι-«ανθρωπιστική και αντι-«δημοκρατική» εκμετάλλευση από τον Ερντογάν, του αποτυχημένου πραξικοπήματος των ΗΠΑ εναντίον του.
ΠΗΓΗ: Geopolitica.ru
Αναδημοσίευση από antipagkosmiopoihsh.gr

Ιουλίου 12, 2016

Θα πούμε και το νερό, νεράκι;


Οι γαλλικές πολυεθνικές του νερού Veolia και Suez ενδιαφέρονται για τα νερά της Θεσσαλονίκης. Ενδιαφέρονται για το εμπόρευμα που είναι «αναξιοποίητο» ακόμα σε τούτο τον τόπο και κάθε διψασμένος το βρίσκει απλόχερα. Αύριο;
Μπορείτε να φανταστείτε μια αγορά νερού; Μια αγορά, όπου ιδιοκτήτες μετοχών νερού θα το πουλούσαν και θα το αγόραζαν, ενώ άλλοι θα κερδοσκοπούσαν πάνω στην τιμή του χωρίς να το χρειάζονται; Πως θα ήταν η ζωή, εάν όλα τα νερά του πλανήτη, επιφανειακά ή υπόγεια, τα νερά των ποταμών, των λιμνών και των παγετώνων, ανήκαν σε ιδιώτες;
Το «Πωλείται Ζωή» εξετάζει την μεγαλύτερη αγορά νερού του κόσμου που έχει στηθεί στην Χιλή. Εκεί όπου οι υδάτινοι πόροι της χώρας δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε ιδιώτες και μία εταιρεία μπορεί να είναι ιδιοκτήτης ενός ολόκληρου ποταμού και να κατέχει ποσότητα νερού ίση με το Βέλγιο. Εκεί, όπου το νερό έχει μετατραπεί από δημόσιο αγαθό ζωής σε ιδιοκτησία, και ένα «δικαίωμα νερού» μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι.
Ακόμα και στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η ξηρότερη περιοχή του πλανήτη, οι μεταλλευτικές εταιρείες – μεγαλο-ιδιοκτήτες του μακρύτερου ποταμού της Χιλής, Ρίο Λόα – αντλούν τεράστιες ποσότητες και χρησιμοποιούν το πολύτιμο νερό για να ξεπλένουν μέταλλα, καταδικάζοντας χιλιάδες ιθαγενείς και χωριά αγροτών στην δίψα και τη φτώχεια.

Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.

Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω.

Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν…

Ιουνίου 28, 2016

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ: Η Ιστορική μέρα του Brexit να σημάνει την απαρχή της απελευθέρωσης του Ελληνικού Λαού


 ΜΕΚΕΑ: ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 25/06/2016


ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η Ιστορική μέρα του Brexit να σημάνει την απαρχή της απελευθέρωσης του Ελληνικού Λαού

ΑΜΕΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ


1. Η 23 IOYNΗ 2016 ΕΙΝΑΙ H HΜΕΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Το Βρετανικό δημοψήφισμα ήταν τρομερός κόλαφος όχι μόνο για την Ευρώ-ελίτ (πολλοί τη χαρακτηρίζουν Ευρω-αλήτ), αλλά για ολόκληρη την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία διαχειρίζεται, σπρώχνοντας δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (μεταξύ των οποίων και τον Ελληνικό) στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση ή την φυσική εξόντωση μέσω των πολέμων που εξαπέλυσε στα χρόνια της κυριαρχίας της (από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία και την Ουκρανία).
2. Ήταν τρομερός κόλαφος γιατί o Βρετανικός λαός δεν λύγισε παρά την κτηνώδη εκστρατεία της Υ/Ε να τον γονατίσει επιστρατεύοντας κάθε μέσο στη διάθεση της. Μέχρι ο ίδιος ο εγκληματίας Νομπελίστας …Ειρήνης, Ομπάμα, πήγε στο Λονδίνο για να διακηρύξει ότι θα υποστεί καταστροφή η Βρετανία αν φύγει από την ΕΕ, ενώ ο εξίσου εγκληματίας Τουσκ (που οργάνωσε το δολοφονικό πραξικόπημα στην Ουκρανία σαν πρωθυπουργός της Πολωνίας και μετά προβιβάστηκε γι’ ανταμοιβή σε Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου) μίλησε για πιθανή καταστροφή του Δυτικού πολιτισμού από πιθανό Brexit!
3. Παράλληλα, η χρεωκοπημένη Παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» που είναι πλήρως ενσωματωμένη στην Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από τον δικό μας ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos, μέχρι τους «αστέρες» τύπου Βαρουφάκη και Τσόμσκυ στην υπηρεσία των διαφόρων Σόρος, ξεδιάντροπα παραπλανά τους λαούς ότι δήθεν η ΕΕ μπορεί να βελτιωθεί από μέσα, κάτι που περιέργως δεν κατάφερε κανένας μέχρι σήμερα, ακόμη και σοσιαλδημοκράτες του αναστήματος των Μιτεράν και Λαφοντέν, κι όχι βέβαια μαριονέτες όπως οι Τσίπρας και Ιγκλέσιας.
4. Συγχρόνως, μια άλλη τάση της «Αριστεράς», η «αντισυστημική», είτε αποκοιμίζει τους λαούς ότι τα κινήματα για εθνική και οικονομική κυριαρχία που φουντώνουν σε όλη την Ευρώπη, όπως το Βρετανικό, απαρτίζονται από «ρατσιστές» και «ακροδεξιούς» είτε περιμένει την αντικαπιταλιστική επανάσταση σε τρία τέρμινα για να πετύχει την έξοδο κάθε λαού από την ΕΕ. Μια νεοσύστατη παρόμοια κίνηση στην Ελλάδα καλεί σε συλλογή υπογραφών με στόχο την «αποδέσμευση από την ΕΕ», χωρίς ν’ αρθρώνει βέβαια λέξη ότι ο αγώνας κατά της ΕΕ είναι αγώνας κατά της παγκοσμιοποίησης, για την οικονομική αυτοδυναμία του λαού και την επιδίωξη αντίστοιχων πολιτικοστρατιωτικών αλλαγών (έξοδος από το ΝΑΤΟ, συμμαχίες με χώρες που αντιστέκονται στη Νέα Διεθνή Τάξη κ.λπ.).
5. Όμως ποιοι είναι άραγε οι «ρατσιστές» και οι «ακροδεξιοί» και οι «εθνικιστές» για τους οποίους μιλούν όλοι αυτοί στην χρεωκοπημένη Αριστερά, όπως και οι δήθεν διανοούμενοι (κατά κανόνα τρόφιμοι κονδυλίων της ΕΕ) που στελεχώνουν τα κανάλια κάθε βράδυ στην πλύση εγκεφάλου των λαών; Είναι οι ίδιοι «οικονομολόγοι» και «διανοούμενοι» που έβγαιναν κάθε μέρα να προαναγγείλουν τη Βρετανική καταστροφή, προβαλλόμενοι από όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα ή τα ψευτο-Αριστερά μίντια τύπου Guardian στο εξωτερικό. Είναι μήπως ρατσιστές και «ακροδεξιοί» το 52% του Βρετανικού λαού που αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από τα εργατικά στρώματα, τους ανέργους, τους εργαζόμενους με «συμβόλαια, μηδενικών ωρών», τους φτωχούς που ακόμη και στη Βρετανία τρέφονται από συσσίτια, τους αρρώστους που περιμένουν στις ουρές του καταρρέοντος ΕΣΥ; Και ποιο είναι άραγε το 48%; Μήπως είναι κατά κύριο λόγο οι βολεμένοι της μεσαίας τάξης και οι αρχιβολεμένοι της ανώτερης τάξης, ή ακόμα οι απολίτικοι νέοι που κοιτούν πώς «να τη βολέψουν» με κάνα πτυχίο και κάνα ψίχουλο από τα ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ;
6. Μπροστά στο μαζικό κίνημα που αναπτύσσεται «από κάτω», ακόμη και στην Ελλάδα των τρομοκρατημένων υπηκόων της ΕΕ, οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι προχθές (μαζί με τους «διανοούμενους» τύπου Βαρουφάκη και Δουζίνα) καταδίκαζαν το κίνημα Brexit για ακροδεξιό και ρατσιστικό, τώρα κάνουν στροφή 180 μοιρών και σαν σκέτοι απατεώνες αγκαλιάζουν το αποτέλεσμα που ψήφισε το 52% του λαού. Έτσι οι φυλλάδες του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν τώρα γι’ «Αυτή την Ευρώπη που έφερε το Brexit» –δηλαδή την ΕΕ των «κακών» Σόιμπλε, Κάμερον κλπ.– (Εφημερίδα των Συντακτών), συνεχίζοντας έτσι την εξαπάτηση ότι δήθεν θα μπορούσε να υπάρξει και άλλη ΕΕ, των «καλών». Αντίστοιχος ο τίτλος της Αυγής: «Ευρώπη των λαών ή κατάρρευση» ! 
 
Εάν θέλετε να μετάσχετε σε ένα πανελλαδικό κίνημα για
Α) Εθνική και Οικονομική Κυριαρχία
Β) Οικονομική και Πολιτική Αυτοδυναμία
Γ) την κατάργηση κάθε Μνημονίου και την απαλλαγή από το εγκληματικό Χρέος που μας φόρτωσαν οι ελίτ χωρίς να μας ρωτήσουν,
και συμφωνείτε με τα παραπάνω,
ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ ΑΜΕΣΑ:
  1. Υπογράψτε τη διακήρυξη αυτή (βλ. παρακάτω)
  2. Συγκροτείστε Πυρήνες για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, στη πόλη σας, τον δήμο σας και οργανώστε αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις στη περιοχή σας
  3. Συγκροτείστε Ομοσπονδίες από ανακλητούς εντολοδόχους (όχι αντιπροσώπους) των συνελεύσεων ανά περιφέρεια
  4. Από αυτές τις Ομοσπονδίες πρέπει να προκύψει μια πανελλαδική Συνομοσπονδία για την ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.
  5. Αυτή θα παλέψει για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος άμεσης εξόδου από την ΕΕ και ρήξης με την παγκοσμιοποίηση. Εννοείται ότι νίκη του δημοψηφίσματος θα έπρεπε να σημαίνει την άμεση διεξαγωγή Γενικών Εκλογών ώστε ν’ αναδειχθεί μια κυβέρνηση εντολοδόχων των Συνελεύσεων που θα υλοποιούσε τους παραπάνω Στόχους (Για τους λεπτομερείς Στόχους βλ. επικαιροποιημένο ΜΕΚΕΑ – Μάρτης 2016)

Συνυπογράψτε τη διακήρυξη : http://www.mekea.org/διακήρυξη