Αυγούστου 09, 2016

MEKEA: Η δράση μας το επόμενο διάστημα


Να διαδοθεί παντού το μήνυμα της Διακήρυξης για έξοδο από την ΕΕ και ρήξη με την παγκοσμιοποίηση

– Η δράση μας το επόμενο διάστημα


Η Διακήρυξη του ΜΕΚΕΑ για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος με αίτημα την άμεση έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και τη ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης βρήκε, μέσα στον έναν περίπου μήνα από την δημοσίευσή της, ευρεία αποδοχή ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα της πατρίδας μας, που είναι κατά κύριο λόγο και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης.
Ακολουθώντας το εκκωφαντικό μήνυμα του Brexit, όπου τα εκεί λαϊκά στρώματα της Βρετανίας παραμέρισαν την συντονισμένη τρομοκρατία των λακέδων του συστήματος και βροντοφώναξαν Έξοδος από την ΕΕ’, η Διακήρυξή μας φανέρωσε ότι και στην Ελλάδα ο λαός μας μπορεί να ξεπεράσει τους φόβους και την ασύστολη παραπληροφόρηση που καλλιεργούν συστηματικά οι ντόπιες και ξένες ελίτ, και να θέσει αποφασιστικά το αίτημα αυτό, που είναι αναγκαίος όρος για την ανάκτηση της Εθνικής και Οικονομικής μας Κυριαρχίας –αίτημα που σήμερα φουντώνει απ’άκρη σ’άκρη σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Συγκρινόμενα μάλιστα με παρόμοιες κινήσεις της εκφυλισμένης «επαναστατικής» αριστεράς, μπορούμε να πούμε ότι οι 700 και πλέον υπογραφές στη Διακήρυξη καταδεικνύουν ένα σχηματιζόμενο ρεύμα μέσα στην Ελληνική κοινωνία που αντιλαμβάνεται ότι η αντιπαράθεση στις πολιτικές προτεκτοράτου που επιβάλλονται στον Ελληνικό Λαό πρέπει να γίνει με όρους εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής αυτοδυναμίας. Για αυτό και η Διακήρυξη κατάφερε να αγγίξει τους πραγματικά καταπιεσμένους της οικονομικής καταστροφής (από άνεργους και συνταξιούχους, ως αγρότες, επαγγελματίες και ιδιωτικούς υπαλλήλους), πράγμα που από μόνο του είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού σηματοδοτεί μια πλατιά συσπείρωση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης σε ένα άτυπο λαϊκό μέτωπο.  Άμεσος στόχος μας είναι το άτυπο αυτό μέτωπο να πάρει σάρκα και οστά, να λάβει δηλαδή την απαραίτητη οργανωτική μορφή, με τη δημιουργία «συντονιστικών ομάδων» ανά περιοχή, που θα ομοσπονδιοποιούνται σε Εθνικό επίπεδο.
Στόχος αυτών των Ομάδων θα είναι και η διεκδίκηση –μέσα από μαζικές συνελεύσειςπανελλαδικά- Δημοψηφίσματος για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης, όπως ακριβώς το θέτει η Διακήρυξη. Έτσι, το επόμενο διάστημα, όταν πλέον όλοι θα έχουν λάβει θέσεις μάχης για έναν ακόμα δύσκολο χειμώνα, το ΜΕΚΕΑ προτίθεται να αναλάβει την πρωτοβουλία οργάνωσης τοπικών εκδηλώσεων στήριξης της Διακήρυξης ανά την Ελλάδα.
Οι εκδηλώσεις αυτές θα διατυπώνουν ρητά:
Πρώτον, τη σημασία που έχει η έξοδος της χώρας μας από την ΕΕ και η ρήξη με τους θεσμούς της  παγκοσμιοποίησης.
Δεύτερον, τον  στόχο για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και την απεμπλοκή από την οικονομική κατοχή που βιώνει με δραματικό τρόπο ο λαός μας, μέσα από ένα πρόγραμμα οικονομικής αυτοδυναμίας.
Και βέβαια ως τότε η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται και κατά το θέρος, διότι ο αγώνας για την Εθνική και Κοινωνική μας Απελευθέρωση δεν γνωρίζει διαλείμματα.
Είναι στο χέρι του καθενός:
– Να διαδώσει το καινοτόμο και απελευθερωτικό μήνυμα του ΜΕΚΕΑ
– Να συμβάλλει στη συλλογή και άλλων υπογραφών στην Διακήρυξη.

Ιουλίου 28, 2016

Γιατί το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία δεν ήταν προβοκάτσια

Γιατί  το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία δεν ήταν προβοκάτσια («ψευδεπίγραφη σημαία») για την αρπαγή εξουσίας από τον Ερντογάν
(17.06.2016)
Andres Korybko

Η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν προκάλεσε ένα ξέσπασμα από ταραχώδεις αντιπαραθέσεις στον εναλλακτικό ενημερωτικό χώρο, με αποτέλεσμα την εμφάνιση δύο ανταγωνιστικών υποθέσεων. Ο συγγραφέας ήδη έχει δημοσιεύσει τη δική του ανάλυση (εδώ στα Αγγλικά) για το ότι στην πραγματικότητα η απόπειρα πραξικοπήματος ήταν μια πρόχειρη και «της τελευταίας στιγμής» κίνηση από τις ΗΠΑ προκειμένου να αντισταθμίσουν φουριόζικα τις ανατρεπτικές γεωπολιτικές επιπτώσεις της αναπάντεχης εκτόνωσης των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, αλλά η άλλη κύρια θεωρία που κυκλοφορεί είναι ότι όλα αυτά ήταν μια προσπάθεια για προβοκάτσια («ψευδεπίγραφη σημαία»-“false flag”) από τον Ερντογάν με στόχο να αδράξει περισσότερη δύναμη.
Η λανθασμένη θεωρία του “false flag
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αυτό είναι πιστευτό, πέραν των οποίων είναι η συμμετοχή του Ερντογάν σε άλλα σχέδια προβοκάτσιας, όπως η ακυρωθείσα αποστολή να επιτεθεί στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ στη Bόρεια Συρία το 2014, ως πρόσχημα για την έναρξη μια ολομέτωπης εισβολής. Ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας έχει επίσης εμπλακεί στην τρομοκρατική βομβιστική εκστρατεία που ξέσπασε στο νότιο τμήμα της χώρας το περασμένο καλοκαίρι, και η οποία τελικά χρησιμοποιήθηκε ως λόγος για την επανέναρξη των εχθροπραξιών εναντίον των Κούρδων.
Υποστηρικτές της θεωρίας του «επίπλαστου πραξικοπήματος» «δείχνουν» την άμεση τιμωρία των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, ως υποτιθέμενη απόδειξη ότι ξεκίνησε το θεατρικό του έργο για αλλαγή του καθεστώτος της χώρας, προκειμένου να του δώσει έναν λόγο για να προβεί σε περισσότερες εκκαθαρίσεις και να ολοκληρώσει τον εξισλαμισμό του συνταγματικά κοσμικού κράτος. Στην πραγματικότητα, ήταν ήδη ευρέως γνωστό ότι ο Πρόεδρος είχε έναν μακρύ κατάλογο πολιτικών εχθρών, που σταδιακά τους αντιμετώπιζε έναν προς ένα, και ότι η, εμπνευσμένη από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, «Σαλαφιστο-ποίηση» της κοινωνίας, είχε σταδιακά ενεργοποιηθεί μέσω διεθνώς αναγνωρισμένων «δημοκρατικών» μέσων (όσο εσφαλμένα και χειραγωγίσιμα μπορεί να είναι αυτά). Ο Ερντογάν δεν χρειαζόταν ένα «πραξικόπημα-προβοκάτσια» για να συνεχίσει την ήδη μακρά και τραβηγμένη φετινή ατζέντα, αν και ομολογουμένως το πραξικόπημα επιτάχυνε τα σχέδιά του.
Επιχειρηματολογώντας εναντίον της θεωρίας του «πραξικοπήματος-προβοκάτσιας», έχει σχέση το να έχουμε στο νου ότι ο Ερντογάν είναι ο αριστοτεχνικός πολιτικός και δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να αξιοποιήσει μια κρίση προς όφελός του. Μετά την αποκατάσταση της εξουσίας του, στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, ο Ερντογάν είδε μια μοναδική στιγμή για να «φάει» όλους τους εχθρούς του μονομιάς, διαδικασία που είναι ακριβώς αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή. Παρόλα αυτά, αυτό δεν αποδεικνύει κατ ‘ανάγκη ότι ήταν «μέσα στο κόλπο» ευθύς εξαρχής.
Μια λογική Βελτίωση της θεωρίας του πραξικοπήματος-προβοκάτσιας
Για να διασκεδάσω για ένα λεπτό τους ισχυρισμούς αυτούς και να προσθέσω μια λίγο πιο λογική προσέγγιση, είναι θεωρητικά δυνατό ότι ο Ερντογάν ήταν στην πραγματικότητα γνώστης ότι ένα πραξικόπημα μαγειρευόταν ενεργά εναντίον του, αλλά μπορεί να υπολόγισε ότι είναι καλύτερα να αφήσει το αδύναμο και ήδη επισφαλές σχέδιο να εκτυλιχθεί, ώστε να το συντρίψει και στη συνέχεια να καρπωθεί τα ευκαιριακά πλεονεκτήματα. Αυτό θα έμοιαζε τρόπον τινά με την κατάσταση σχετικά με το Περλ Χάρμπορ και μερικοί θα έλεγαν ακόμα και την 9/11, όπου οι ΗΠΑ γνώριζαν ότι ερχόταν επίθεση, αλλά είχαν ένα μεγάλο, βαθιά ριζωμένο στρατηγικό συμφέρον να αφήσουν, παρόλα αυτά, να λάβουν χώρα.
Ο συγγραφέας δεν υιοθετεί κατ’ανάγκη αυτήν την προσέγγιση, όσον αφορά την Τουρκία, και φαίνεται πως θα ήταν ένα υπερβολικά επικίνδυνο τυχερό παιχνίδι, ακόμη και για τον Ερντογάν (ο οποίος έχει ιστορικό τέτοιας απερίσκεπτης συμπεριφοράς). Όμως συμμεριζόμενος τη θεωρία αυτή για μια στιγμή, είναι πιθανό ότι θα μπορούσε να του είχε «σφυριχτεί» από τις Ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών το τι επρόκειτο να συμβεί. Η Μόσχα μπορεί να του προσέφερε μέχρι και τις λεπτομέρειες αυτού του σχεδίου ως χειρονομία οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην πορεία προς την,– ανατρεπτική του παιχνιδιού–, εκτόνωση των Ρωσο-τουρκικών σχέσεων, και, επίσης, επειδή η Ρωσία δεν θα ήθελε τις ΗΠΑ και τους πληροφοριακούς της συμμάχους να ρίξoυν το φταίξιμο στα πόδια της, αν αποτύγχανε.
Ο Ερντογάν, ανεξέλεγκτα εξοργισμένος με τις ΗΠΑ για την προσπάθεια τους να ενορχηστρώσουν την ταπεινωτική μελλοντική πτώση του σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, μπορεί τότε να αφοσιώθηκε στον σταδιακό Ευρασιατικό αναπροσανατολισμό της χώρας του, αλλά ήξερε ότι θα χρειαζόταν να στηριχτεί δημοσίως σε δικαιολογημένο έδαφος γι’αυτό, άρα να επιτρέψει στο επισφαλές αμερικανικό σχέδιο να προχωρήσει, ώστε να μπορέσει να το συντρίψει αμέσως μετά και να το χρησιμοποιήσει για να εξηγήσει τη μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του.
Οι πράξεις μιλούν δυνατότερα από την εικασία
Σε κάθε περίπτωση, είτε ο Ερντογάν πιάστηκε εντελώς ανίδεος για το πραξικόπημα είτε αποφάσισε εκ των προτέρων να επωφεληθεί από αυτό, η ακολουθία των γεγονότων που έχουν εκτυλιχτεί στον απόηχο του, προσφέρει πειστικές αποδείξεις ότι η βίαιη προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος ήταν κατευθυνόμενη από τις ΗΠΑ.
Ο Τούρκος υπουργός Εργασίας Σουλεϊμάν Σοϋλού βγήκε και είπε κάτι παρόμοιο, αλλά ο πρωθυπουργός Μπινάλι Γιλντιρίμ ήταν πιο διπλωματικός, όταν είπε για τον Γκιουλέν ότι «δεν βλέπω καμία χώρα που θα στεκόταν πίσω από αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον αρχηγό της τρομοκρατικής συμμορίας, ειδικά μετά το τελευταίο βράδυ. Η χώρα που θα στεκόταν πίσω από αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι φίλος της Τουρκίας. Θα ήταν μάλιστα μια εχθρική πράξη εναντίον της Τουρκίας.» Η ταυτόχρονη «ντε φάκτο» εξουδετέρωση της αεροπορικής βάσης των ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ με την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (αν και δεν αναφέρεται επίσημα ως τέτοια), η αποκοπή της τροφοδοσίας σε όλες τις εγκαταστάσεις της, και η σύλληψη του διοικητή της, Στρατηγού Μπεκίρ Ερκάν Βαν, στις εγκαταστάσεις της βάσης με την κατηγορία της συμμετοχής του στο πραξικόπημα δηλώνουν πολύ ισχυρά ότι δεν πρόκειται απλώς για μια στημένη-κατασκευασμένη μελοδραματική αρπαγή της εξουσίας από τον Ερντογάν, αλλά τα πρώτα στάδια ενός σοβαρού γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού μακριά από τις ΗΠΑ.
Το ερώτημα εάν οι ΗΠΑ παραμείνουν στο Ιντσιρλίκ ή όχι είναι στην πραγματικότητα αμφιλεγόμενο, αφού ο βαθύς συμβολισμός γύρω από αυτό που εκτυλίσσεται είναι πολύ πιο σημαντικός απ’ ό,τι η φυσική παρουσία του Πενταγώνου εκεί. Ποτέ πριν στην ιστορία δεν έχουν αποκοπεί οι ΗΠΑ από τα δικά τους πυρηνικά όπλα, γεγονός το οποίο ουσιαστικά συνέβη με τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και τη διακοπή ρεύματος στο Ιντσιρλίκ. Ο Ερντογάν προσπαθεί να μεταδώσει με όσο το δυνατόν πιο αλησμόνητο και εντυπωσιακό τρόπο ότι είναι ο Σουλτάνος, πάνω από όλα, της Τουρκίας – συμπεριλαμβανομένου του Ιντσιρλίκ – και ότι ο ίδιος δεν θα ανεχθεί να έχει μια εγκατάσταση που χρησιμοποιείται εναντίον του για ενεργή υποβοήθηση και καταφύγιο σε πραξικοπηματίες. Προς απάντηση σε αυτή την αδιανόητη έλλειψη σεβασμού από έναν πρώην Κουίσλινγκ, οι ΗΠΑ ετοιμάζουν τώρα έναν μοχθηρό Υβριδικό Πόλεμο κατά του Ερντογάν, που θα μπορούσε ακόμη και να κλιμακωθεί στο σημείο τού να διαμελιστεί γεωπολιτικά η Τουρκία και να ρίξει τους πάνω από 70 εκατομμύρια ανθρώπους που κατοικούν τον νεο-οθωμανικό «χαλιφάτο», σε ένα καζάνι χάους το οποίο θα μπορούσε στη συνέχεια να κατευθυνθεί στρατηγικά εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν.
Οπλίζοντας το τουρκικό Πεδίο Μάχης εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν
Και τα δύο αυτά πολυπολικά κράτη (Ρωσία και Ιράν) έχουν πλήρη επίγνωση του πώς οι ΗΠΑ θέλουν να τα αποσταθεροποιήσουν μπροστά στην επικράτηση του Μεσανατολικού χάους, και αυτό εξηγεί θεμελιακά την αντι-τρομοκρατική στρατιωτική συνεργασία των δύο κρατών στη Συρία. Με την παλίρροια αυτού του πολέμου να έχει τελικά στραφεί εναντίον των ΗΠΑ και τη σύγκρουση σιγά-σιγά να πλησιάζει στο τέλος της (όσο καιρό και αν τελικά μπορεί να χρειαστεί για να επιλυθεί πλήρως), προβλέπεται ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να κατασκευάσουν άλλες περιφερειακές συγκρούσεις που να πάρουν τη θέση της και να παρατείνουν τον έμμεσο ασύμμετρο πόλεμο εναντίον των Ρωσικών και των Ιρανικών μεγάλων στρατηγικών συμφερόντων. Η μαχητική δημιουργία του «δεύτερου γεωπολιτικού Ισραήλ» του «Κουρδιστάν», είναι σίγουρα μέρος των σχεδίων αυτών, αλλά με την αντι-μονοπολική εξέγερση του Ερντογάν και τη συνακόλουθη παρενέργεια από το αποτυχημένο, διευθυνόμενο από τις ΗΠΑ, πραξικόπημα, η Ουάσιγκτον έχει τώρα μια σειρά από λόγους για την αξιοποίηση των μυριάδων ευκαιριών ώστε να κομματιάσει την Τουρκία.
Τόσο η Ρωσία όσο και το Ιράν κατανοούν τη σοβαρότητα του τι διακυβεύεται, και είναι πολύ πιθανό ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να μετατρέψουν την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν σε καρπό για μια νέα χρωματιστή Επανάσταση εναντίον του, και ίσως ενδεχομένως ακόμη και έναν Αντισυμβατικό Πόλεμο. Υπάρχουν πολλοί θεμιτοί λόγοι, για τους οποίους οι Τούρκοι περιφρονούν τον Πρόεδρό τους, με πρώτους απ’όλους να είναι η «καθοδήγηση από πίσω» που διενεργεί κατά την εμπλοκή του στον πόλεμο στη Συρία, καθώς και οι σαλαφιστικές εγχώριες πολιτικές που ασκεί, αλλά ο φόβος είναι ότι η δικαιολογημένη οργή ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας μπορεί να αξιοποιηθεί από τις ΗΠΑ στην προσπάθειά της να εξαπλώσει αναταραχή γύρω από την Τουρκία και να δημιουργήσει μια μαύρη τρύπα χάους που θα λειτουργήσει δομικά ως μια «Νέα Συρία».
Η απάντηση και τα συμφέροντα του Ιράν
Το Ιράν, διαβλέποντας αυτή την αλυσίδα των γεγονότων και συνειδητοποιώντας ότι θα είναι το πρώτο που θα επηρεαστεί άμεσα, εξέφρασε αμέσως την αντίθεσή του στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο υπουργός Εξωτερικών Ζαρίφ, στα σχόλια του που μεταδόθηκε από τον, –χρηματοδοτούμενο από το δημόσιο–, σταθμό Press TV, έφτασε μάλιστα τόσο μακριά ώστε να πει απευθυνόμενος στο κοινοβούλιο ότι «Ήμασταν η πρώτη χώρα που δήλωσε ρητά τη θέση μας σχετικά με την Τουρκία, ενώ άλλες χώρες ή τηρούσαν σιγή ισχύος ή … ήταν ασαφείς στη στάση τους, (αν είχαν κάποια), και απέτυχαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στη δημοκρατία … Ορισμένες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, προτίμησαν την κλιμάκωση της απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης.» Αυτή η κοτσονάτη και δυναμικά διατυπωμένη δήλωση πηγαίνει πολύ πέρα από τη μηχανικά εκπεφρασμένη υποστήριξη για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση, που διατύπωσαν ως επί το πλείστον όλοι οι άλλοι, και αναμφισβήτητα δείχνει ότι η Τεχεράνη τοποθετείται συνειδητά ως ο πλησιέστερος διεθνής σύμμαχος της Άγκυρας στο μετα-πραξικοπηματικό περιφερειακό τοπίο.
Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί και έχουν να κάνουν με τα εξής:
* Δεν θέλει να γίνει θύμα του όπλου της Μαζικής Μετανάστευσης στον απόηχο της προγραμματισμένης από τις ΗΠΑ- καταστροφής της χώρας.
* Θέλει τη διαρκή και συντονισμένη συνεργασία του Ερντογάν στην αντιμετώπιση της προοπτικής για τη διασυνοριακή κουρδική τρομοκρατία (Το Ιράν είναι σήμερα κάτω από επίθεση από το συμμαχικό του PKK, «Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ιράν» “Kurdish Democratic Party of Iran”)
* Και οραματίζεται ότι ένας ιρανικός αγωγός φυσικού αερίου θα μπορούσε μια ημέρα να συνδεθεί με το πρότζεκτ του αγωγού TAP στο βόρειο τμήμα της Τουρκίας και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Ευρώπης για μη Ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό.
Η απάντηση και τα συμφέροντα της Ρωσίας
Η ανταπόκριση της Ρωσίας στο πραξικόπημα ήταν πιο υποτονική σε σύγκριση, αλλά ακόμα κι έτσι ήταν αρκετά ισχυρή. Αποφεύγοντας να κατηγορήσει τον οποιοδήποτε παράγοντα ότι θέλει να επωφεληθεί από τα τελευταία γεγονότα και χωρίς να τονίσει το πόσο γρήγορα απάντησε διπλωματικά στο πραξικόπημα, όπως έκανε το Ιράν και στις δύο περιπτώσεις, η Ρωσία εξέφρασε απλώς την υποστήριξή της για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τουρκίας και μίλησε για το ανεπίτρεπτο της στρατιωτικής αλλαγής καθεστώτος. Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι ο Πρόεδρος Πούτιν αργότερα κάλεσε τον Ερντογάν και συμφώνησε να επισπεύσει την προγραμματισμένη συνάντηση του Σεπτεμβρίου για τον επόμενο μήνα, καθώς και για να συζητήσουν πιθανή συνεργασία μέσω της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Τα συμφέροντα της Ρωσίας στην Τουρκία είναι πολλαπλά, αλλά ορισμένα ξεχωρίζουν περισσότερο από ό, τι τα υπόλοιπα και αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν ότι η Άγκυρα ολοκληρώνει τον γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της, ακολουθώντας τα εξής βήματα:
* Η Άγκυρα να αποκηρύξει τις προηγούμενες πολιτικές της, αποκόπτοντας την υποστήριξη των τρομοκρατών στη Συρία και σφραγίζοντας τα σύνορα της Τουρκίας από τη συνεχιζόμενη τρομοκρατική διείσδυση.
* Να επανεκκινήσει τις διαπραγματεύσεις για τον αγωγό των Βαλκανίων (Balkan Stream) και να «ξεπαγώσει» αυτό το καίριο πολυπολικό μέγα-σχέδιο.
* Και να εμβαθύνει τη σύνθετη οικονομική αλληλεξάρτηση με τη Ρωσία μέσω της συνεργασίας με αυτή στον πλαίσιο της πλατφόρμας της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Επιπλέον, η διπλωματική υποστήριξη της Μόσχας στην προεδρία του Ερντογάν καθοδηγείται επίσης από τη ρεαλιστική ανάγκη να αποτρέψει τους Γκιουλενιστές από την κατάληψη της εξουσίας στην Τουρκία. Αν ο θρησκευτικός ηγέτης αυτού του μυστηριώδους διακρατικού δικτύου, ο οποίος εδρεύει στις ΗΠΑ και συνδέεται με τους Κλίντον, επρόκειτο να γίνει ο επόμενος ηγέτης της Τουρκίας ή ασκούσε επιρροή σε οποιονδήποτε εντολοδόχο του, που θα κατέληγε να κάνει το ίδιο αντί αυτού, τότε η Ρωσία έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι θα ανακατεύθυνε όλα τα κρατικά μέσα για την προώθηση της τρομοκρατικής ατζέντας του δικτύου αυτού σε ολόκληρη τη μετα-σοβιετική επικράτεια. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει δεκάδες «μίνι-Τσετσενίες» για τη Ρωσία, με αποτέλεσμα να ανταποκριθεί εκ μέρους των συμμάχων της στον CSTO (ΟΣΣΑ-Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας), θέτοντας την, έτσι, μόνιμα σε μια στρατηγική άμυνας, και έχοντας ως αποτέλεσμα να αντιστραφούν όλα τα σχετικά κέρδη που πέτυχε σε όλο τον κόσμο από το 2008.
Κοιτάζοντας πέρα από τις αμαρτίες του Ερντογάν
Η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή της όλης αυτής της υπόθεσης, την οποία πολλοί πολυπολικοί υπέρμαχοι δυσκολεύονται να αποδεχτούν, είναι για ποιο λόγο η Ρωσία και το Ιράν θα υποστήριζαν την Τουρκία παρά το γεγονός ότι είναι σε πλήρη επίγνωση της συνενοχής Ερντογάν στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στη Συρία. Επιπλέον, αφότου είδαν τις εικόνες της αντεκδικητικής βίας του όχλου στην Κωνσταντινούπολη και τουλάχιστον έναν επαληθευμένα δημόσιο αποκεφαλισμό, για να μην αναφερθούμε στη δια-τομεακή, σε εθνικό επίπεδο, εκκαθάριση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, οι άνθρωποι που τρέφουν κατά τ’ άλλα συμπάθεια προς την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας και του Ιράν, ξύνουν τα κεφάλια τους και αναρωτιούνται γιατί η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μιλούν με αποφασιστικότητα ενάντια σε τέτοια σοκαριστικά γεγονότα.
Στην πραγματικότητα, και όσο και να απογοητεύει πολλούς αναγνώστες, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν έχουν συμφέρον να εμπλακούν στις εσωτερικές υποθέσεις των εταίρων τους, είτε είναι για σωστό είτε για λάθος. Κάθε κράτος επιδιώκει γενικά μια πολιτική κρατικής κυριαρχίας ενώ αγνοεί συχνά αμφιλεγόμενες εξελίξεις στο εσωτερικό των χωρών-εταίρων τους στον βαθμό που η πραγματιστική συνεργασία κράτους-προς-κράτος δεν παρεμποδίζεται.
Η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα παρατηρείται ως επί το πλείστον κάθε φορά που ένα κράτος εξέχουσας σημασίας για τη Ρωσία ή το Ιράν, γίνεται, ή έχει γίνει ήδη, ξαφνικά εχθρικό προς οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες, και ξεκινά μια σειρά από σκανδαλώδη εγχώρια βήματα που έχουν σχεδιαστεί για να βλάψουν έμμεσα τις στρατηγικές θέσεις αυτών των πολυπολικών ηγετών στο εσωτερικό αυτής της χώρας. Για παράδειγμα, το Κίεβο μετά την «Μαϊντάν» υποστήριξε έμμεσα τη εθνοκάθαρση της Ρωσίας και του, συνδεδεμένου με τη Ρωσία, πληθυσμού στην Ουκρανία, εξηγώντας έτσι γιατί η Μόσχα απάντησε με την Κριμαία και επέκτεινε ορισμένες μορφές υποστήριξης προς τις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς (Donbas).
Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, έχει απαντήσει αρνητικά στη βίαιη καταστολή των σιιτικών μειονοτήτων από το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Θα πρέπει να εκτιμηθεί, ωστόσο, ότι η Τεχεράνη έχει επίσης προηγουμένως εμπλακεί σε λιγότερο-αιτιολογημένες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα, εξοπλίζοντας τους Βόσνιους μουτζαχεντίν και υποστηρίζοντας διπλωματικά τους αντι-Κανταφικούς μαχητές, για τους οποίους είχε ανακηρύξει επισήμως ότι είχαν εμπλακεί σε μια «ισλαμική αφύπνιση» (όρος που χρησιμοποίησε το Ιράν για τις Χρωματιστές Επαναστάσεις της «Αραβικής άνοιξης», πριν συνειδητοποιήσει ότι ήταν καθαρά καθοδηγούμενες από την Αμερική, μονοπολικές επιχειρήσεις).
Παρά τις κατά περίπτωση εξαιρέσεις που κάνουν η Ρωσία και το Ιράν στην θεμελιώδη κατευθυντήρια γραμμή της εξωτερικής πολιτικής τους για υποστήριξη της κρατικής κυριαρχίας, και οι δύο αυτές χώρες εξακολουθούν να απορρίπτουν τις,– δημιουργημένες από τη Δύση–, ιδεολογίες της «ανθρωπιστικής επέμβασης» και της «προώθησης της δημοκρατίας». Καμία από αυτές τις χώρες δεν αφήνει συνήθως «ανθρωπιστικές» ή «δημοκρατικές» ευαισθησίες να επηρεάσει τις σχέσεις τους με τους ομολόγους τους, αν και όπως ήδη έχει αναφερθεί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ισχύει όταν έχουν να κάνουν με εχθρικές κυβερνήσεις που έχουν απορρίψει τη ρεαλιστική συνεργασία (είτε υφιστάμενη ή δυνητική ). Η Μόσχα και η Τεχεράνη βλέπουν  την «ανθρωπιστική επέμβαση» και την «προώθηση της δημοκρατίας», ως τεχνάσματα μάρκετινγκ για να «δικαιολογήσουν» αποσταθεροποιητικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και στρατιωτικές επεμβάσεις σε εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, για την επίτευξη ενός γεωστρατηγικού οφέλους «μηδενικού αθροίσματος», και έτσι, αυτά τα στρατηγήματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο με φειδώ και στις πιο ακραίες περιπτώσεις.
Τελικές Σκέψεις
Λόγω της κατευθυντήριας γραμμής της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας και του Ιράν περί κρατικής κυριαρχίας, το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει κάνει περιστροφή, μετακινώντας τη Τουρκία πιο κοντά στο να γίνει ένας φιλικός πολυπολικός σύμμαχος, και λόγω των μεγαλύτερων γεωπολιτικών παραγόντων που διακυβεύονται αυτή τη στιγμή, η Ρωσία και το Ιράν υποστηρίζουν σε διπλωματικό επίπεδο την Τουρκία σε αυτή την καίρια στιγμή της ιστορίας της (και αυτής του υπόλοιπου κόσμου), παρά την αντι-«ανθρωπιστική και αντι-«δημοκρατική» εκμετάλλευση από τον Ερντογάν, του αποτυχημένου πραξικοπήματος των ΗΠΑ εναντίον του.
ΠΗΓΗ: Geopolitica.ru
Αναδημοσίευση από antipagkosmiopoihsh.gr

Ιουλίου 12, 2016

Θα πούμε και το νερό, νεράκι;


Οι γαλλικές πολυεθνικές του νερού Veolia και Suez ενδιαφέρονται για τα νερά της Θεσσαλονίκης. Ενδιαφέρονται για το εμπόρευμα που είναι «αναξιοποίητο» ακόμα σε τούτο τον τόπο και κάθε διψασμένος το βρίσκει απλόχερα. Αύριο;
Μπορείτε να φανταστείτε μια αγορά νερού; Μια αγορά, όπου ιδιοκτήτες μετοχών νερού θα το πουλούσαν και θα το αγόραζαν, ενώ άλλοι θα κερδοσκοπούσαν πάνω στην τιμή του χωρίς να το χρειάζονται; Πως θα ήταν η ζωή, εάν όλα τα νερά του πλανήτη, επιφανειακά ή υπόγεια, τα νερά των ποταμών, των λιμνών και των παγετώνων, ανήκαν σε ιδιώτες;
Το «Πωλείται Ζωή» εξετάζει την μεγαλύτερη αγορά νερού του κόσμου που έχει στηθεί στην Χιλή. Εκεί όπου οι υδάτινοι πόροι της χώρας δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε ιδιώτες και μία εταιρεία μπορεί να είναι ιδιοκτήτης ενός ολόκληρου ποταμού και να κατέχει ποσότητα νερού ίση με το Βέλγιο. Εκεί, όπου το νερό έχει μετατραπεί από δημόσιο αγαθό ζωής σε ιδιοκτησία, και ένα «δικαίωμα νερού» μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι.
Ακόμα και στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η ξηρότερη περιοχή του πλανήτη, οι μεταλλευτικές εταιρείες – μεγαλο-ιδιοκτήτες του μακρύτερου ποταμού της Χιλής, Ρίο Λόα – αντλούν τεράστιες ποσότητες και χρησιμοποιούν το πολύτιμο νερό για να ξεπλένουν μέταλλα, καταδικάζοντας χιλιάδες ιθαγενείς και χωριά αγροτών στην δίψα και τη φτώχεια.

Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.

Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω.

Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν…

Ιουνίου 28, 2016

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ: Η Ιστορική μέρα του Brexit να σημάνει την απαρχή της απελευθέρωσης του Ελληνικού Λαού


 ΜΕΚΕΑ: ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 25/06/2016


ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η Ιστορική μέρα του Brexit να σημάνει την απαρχή της απελευθέρωσης του Ελληνικού Λαού

ΑΜΕΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΜΕΣΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ


1. Η 23 IOYNΗ 2016 ΕΙΝΑΙ H HΜΕΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Το Βρετανικό δημοψήφισμα ήταν τρομερός κόλαφος όχι μόνο για την Ευρώ-ελίτ (πολλοί τη χαρακτηρίζουν Ευρω-αλήτ), αλλά για ολόκληρη την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία διαχειρίζεται, σπρώχνοντας δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (μεταξύ των οποίων και τον Ελληνικό) στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση ή την φυσική εξόντωση μέσω των πολέμων που εξαπέλυσε στα χρόνια της κυριαρχίας της (από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία και την Ουκρανία).
2. Ήταν τρομερός κόλαφος γιατί o Βρετανικός λαός δεν λύγισε παρά την κτηνώδη εκστρατεία της Υ/Ε να τον γονατίσει επιστρατεύοντας κάθε μέσο στη διάθεση της. Μέχρι ο ίδιος ο εγκληματίας Νομπελίστας …Ειρήνης, Ομπάμα, πήγε στο Λονδίνο για να διακηρύξει ότι θα υποστεί καταστροφή η Βρετανία αν φύγει από την ΕΕ, ενώ ο εξίσου εγκληματίας Τουσκ (που οργάνωσε το δολοφονικό πραξικόπημα στην Ουκρανία σαν πρωθυπουργός της Πολωνίας και μετά προβιβάστηκε γι’ ανταμοιβή σε Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου) μίλησε για πιθανή καταστροφή του Δυτικού πολιτισμού από πιθανό Brexit!
3. Παράλληλα, η χρεωκοπημένη Παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» που είναι πλήρως ενσωματωμένη στην Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από τον δικό μας ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos, μέχρι τους «αστέρες» τύπου Βαρουφάκη και Τσόμσκυ στην υπηρεσία των διαφόρων Σόρος, ξεδιάντροπα παραπλανά τους λαούς ότι δήθεν η ΕΕ μπορεί να βελτιωθεί από μέσα, κάτι που περιέργως δεν κατάφερε κανένας μέχρι σήμερα, ακόμη και σοσιαλδημοκράτες του αναστήματος των Μιτεράν και Λαφοντέν, κι όχι βέβαια μαριονέτες όπως οι Τσίπρας και Ιγκλέσιας.
4. Συγχρόνως, μια άλλη τάση της «Αριστεράς», η «αντισυστημική», είτε αποκοιμίζει τους λαούς ότι τα κινήματα για εθνική και οικονομική κυριαρχία που φουντώνουν σε όλη την Ευρώπη, όπως το Βρετανικό, απαρτίζονται από «ρατσιστές» και «ακροδεξιούς» είτε περιμένει την αντικαπιταλιστική επανάσταση σε τρία τέρμινα για να πετύχει την έξοδο κάθε λαού από την ΕΕ. Μια νεοσύστατη παρόμοια κίνηση στην Ελλάδα καλεί σε συλλογή υπογραφών με στόχο την «αποδέσμευση από την ΕΕ», χωρίς ν’ αρθρώνει βέβαια λέξη ότι ο αγώνας κατά της ΕΕ είναι αγώνας κατά της παγκοσμιοποίησης, για την οικονομική αυτοδυναμία του λαού και την επιδίωξη αντίστοιχων πολιτικοστρατιωτικών αλλαγών (έξοδος από το ΝΑΤΟ, συμμαχίες με χώρες που αντιστέκονται στη Νέα Διεθνή Τάξη κ.λπ.).
5. Όμως ποιοι είναι άραγε οι «ρατσιστές» και οι «ακροδεξιοί» και οι «εθνικιστές» για τους οποίους μιλούν όλοι αυτοί στην χρεωκοπημένη Αριστερά, όπως και οι δήθεν διανοούμενοι (κατά κανόνα τρόφιμοι κονδυλίων της ΕΕ) που στελεχώνουν τα κανάλια κάθε βράδυ στην πλύση εγκεφάλου των λαών; Είναι οι ίδιοι «οικονομολόγοι» και «διανοούμενοι» που έβγαιναν κάθε μέρα να προαναγγείλουν τη Βρετανική καταστροφή, προβαλλόμενοι από όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα ή τα ψευτο-Αριστερά μίντια τύπου Guardian στο εξωτερικό. Είναι μήπως ρατσιστές και «ακροδεξιοί» το 52% του Βρετανικού λαού που αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από τα εργατικά στρώματα, τους ανέργους, τους εργαζόμενους με «συμβόλαια, μηδενικών ωρών», τους φτωχούς που ακόμη και στη Βρετανία τρέφονται από συσσίτια, τους αρρώστους που περιμένουν στις ουρές του καταρρέοντος ΕΣΥ; Και ποιο είναι άραγε το 48%; Μήπως είναι κατά κύριο λόγο οι βολεμένοι της μεσαίας τάξης και οι αρχιβολεμένοι της ανώτερης τάξης, ή ακόμα οι απολίτικοι νέοι που κοιτούν πώς «να τη βολέψουν» με κάνα πτυχίο και κάνα ψίχουλο από τα ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ;
6. Μπροστά στο μαζικό κίνημα που αναπτύσσεται «από κάτω», ακόμη και στην Ελλάδα των τρομοκρατημένων υπηκόων της ΕΕ, οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι προχθές (μαζί με τους «διανοούμενους» τύπου Βαρουφάκη και Δουζίνα) καταδίκαζαν το κίνημα Brexit για ακροδεξιό και ρατσιστικό, τώρα κάνουν στροφή 180 μοιρών και σαν σκέτοι απατεώνες αγκαλιάζουν το αποτέλεσμα που ψήφισε το 52% του λαού. Έτσι οι φυλλάδες του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν τώρα γι’ «Αυτή την Ευρώπη που έφερε το Brexit» –δηλαδή την ΕΕ των «κακών» Σόιμπλε, Κάμερον κλπ.– (Εφημερίδα των Συντακτών), συνεχίζοντας έτσι την εξαπάτηση ότι δήθεν θα μπορούσε να υπάρξει και άλλη ΕΕ, των «καλών». Αντίστοιχος ο τίτλος της Αυγής: «Ευρώπη των λαών ή κατάρρευση» ! 
 
Εάν θέλετε να μετάσχετε σε ένα πανελλαδικό κίνημα για
Α) Εθνική και Οικονομική Κυριαρχία
Β) Οικονομική και Πολιτική Αυτοδυναμία
Γ) την κατάργηση κάθε Μνημονίου και την απαλλαγή από το εγκληματικό Χρέος που μας φόρτωσαν οι ελίτ χωρίς να μας ρωτήσουν,
και συμφωνείτε με τα παραπάνω,
ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ ΑΜΕΣΑ:
  1. Υπογράψτε τη διακήρυξη αυτή (βλ. παρακάτω)
  2. Συγκροτείστε Πυρήνες για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, στη πόλη σας, τον δήμο σας και οργανώστε αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις στη περιοχή σας
  3. Συγκροτείστε Ομοσπονδίες από ανακλητούς εντολοδόχους (όχι αντιπροσώπους) των συνελεύσεων ανά περιφέρεια
  4. Από αυτές τις Ομοσπονδίες πρέπει να προκύψει μια πανελλαδική Συνομοσπονδία για την ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.
  5. Αυτή θα παλέψει για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος άμεσης εξόδου από την ΕΕ και ρήξης με την παγκοσμιοποίηση. Εννοείται ότι νίκη του δημοψηφίσματος θα έπρεπε να σημαίνει την άμεση διεξαγωγή Γενικών Εκλογών ώστε ν’ αναδειχθεί μια κυβέρνηση εντολοδόχων των Συνελεύσεων που θα υλοποιούσε τους παραπάνω Στόχους (Για τους λεπτομερείς Στόχους βλ. επικαιροποιημένο ΜΕΚΕΑ – Μάρτης 2016)

Συνυπογράψτε τη διακήρυξη : http://www.mekea.org/διακήρυξη

Ιουνίου 23, 2016

Το θλιβερό συμβάν στη Βρετανία, δώρο στην Υπερεθνική ελίτ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ

                                  
  • Η θανάσιμη επίθεση σε βουλευτίνα των Εργατικών, υπέρμαχο της Νέας Διεθνούς Τάξης και των θεσμών της στη Βρετανία, γίνεται σήμερα βούτυρο στο ψωμί των μεγαλύτερων εγκληματιών της ανθρωπότητας, που δεν διστάζουν σύσσωμοι να προσποιούνται τα «θύματα» της ιστορίας.
  • Ήδη ξεκίνησε μαζική εκστρατεία από τα όργανα και τους εκπροσώπους της Υ/Ε στη Βρετανία και παγκόσμια, για να στιγματιστούν έμμεσα ή άμεσα οι οπαδοί του Brexit και, ευρύτερα, όλοι οι αντιστεκόμενοι στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, ως εκκολαπτόμενοι εξτρεμιστές, εγκληματίες ή φασίστες.
  • Το συμβάν δρα έτσι «αντικειμενικά» ως προβοκάτσια, η οποία φαίνεται ότι μπορεί να πετύχει τον στόχο της και να αποτρέψει το Brexit.
  • Την ίδια στιγμή δαιμονοποιούν στον απόλυτο βαθμό ένα ακόμα από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, χωρίς κανείς τους να κάνει λόγο για τους μεγαλύτερους εγκληματίες όλων, την Υπερεθνική και τη Σιωνιστική ελίτ και τους «εθνικούς» απολογητές τους.
  • Έτσι, είναι το διεθνοποιημένο σύστημα & η Υπερεθνική Ελίτ που έχουν τη μέγιστη ευθύνη για τον κύκλο της βίας που οδήγησε, μεταξύ άλλων, και στο τραγικό συμβάν, το οποίο τα όργανα εν χορώ αποδίδουν στον «συντηρητισμό» έναντι της «προόδου».
  • Μετά τους εξοντωτικούς οικονομικούς και στρατιωτικούς πολέμους που έχει εξαπολύσει η Υ/Ε σε όλη την ανθρωπότητα, οδηγώντας σε απόγνωση εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, προχωρά ασύδοτα πλέον προς παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής Χούντας που στήνει σε κάθε χώρα και τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο των ΜΜΕ, αλλά και σε πολύ μεγάλο βαθμό, των κοινωνικών μίντια που κάθε άλλο παρά είναι πάντα μέσα παροχής πραγματικής εναλλακτικής ενημέρωσης
  • Στυλοβάτης και θρασύτερος απολογητής της σημερινής εφιαλτικής κατάστασης, η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» (λ.χ. Guardian, ΣΥΡΙΖΑ κλπ.), στην οποία οι λαοί γυρίζουν μαζικά την πλάτη σε όλη την Ευρώπη.
  • Οι αντιστεκόμενοι λαοί της Ευρώπης (είτε αυτοί αντιδρούν αυθόρμητα με εξεγέρσεις, είτε μέσα από τη συμμετοχή τους σε νέο-εθνικιστικά κινήματα) πρέπει να αγνοήσουν τη μαζική τρομοκρατία των ελίτ και των πολυποίκιλων φερέφωνων τους, που σκοπό έχει να τους καθηλώσει σε ολοκληρωτική πολιτική και οικονομική αφάνεια.
Η θανάσιμη επίθεση σε βουλευτίνα των Εργατικών από τον Τόμμυ Μαίρ που μόλις δήλωσε σε βρετανικό δικαστήριο που ελέγχει την προανάκριση ότι «το όνομα μου είναι ‘θάνατος στους προδότες’», φανερώνει ότι η επίθεση αυτή λειτουργεί σαν (τουλάχιστον) «αντικειμενική» προβοκάτσια για να συντριβεί το Brexit, μολονότι δεν αποκλείεται οι μυστικές υπηρεσίες να χρησιμοποίησαν τον φανατισμό του με έντεχνο τρόπο, δεδομένου ότι ως γνωστόν έπασχε και από ψυχολογικά προβλήματα. Με άλλα λόγια, η επίθεση ήταν «μάννα εξ ουρανού» για την Υπερεθνική ελίτ και το βρετανικό της τμήμα, οι οποίοι σήμερα «ανοίγουν σαμπάνιες» για την πιθανή επίπτωση του συμβάντος στο δημοψήφισμα για το Brexit, αλλά και πολύ ευρύτερα. Και ήταν ένα συμβάν που έλαβε χώρα την καταλληλότερη στιγμή, δηλαδή στην πιο κρίσιμη περίοδο ίσως των τελευταίων χρόνων για την αντίσταση κατά της παγκοσμιοποίησης, που παίρνει τη μορφή σήμερα είτε του Brexit, είτε αυθόρμητων εξεγέρσεων όπως στη Γαλλία, είτε της μαζικής συμμετοχής των μεγαλύτερων θυμάτων της Νέας Τάξης και των εργατών σε νέο-εθνικιστικά κινήματα, στα οποία στρέφονται λόγω της πλήρους ενσωμάτωσης της χρεοκοπημένης «Αριστεράς».
Η αγοραία δαιμονοποίηση του δράστη ως του απόλυτου κοινωνικού κακού που εκφράζει ο «εθνικισμός», είναι προφανές ότι στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει από τους πραγματικούς υπαίτιους της βίας και της καταπίεσης παγκόσμια, τους υπαίτιους της σημερινής οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής υποταγής των λαών, δηλαδή την Υπερεθνική Ελίτ και τη Νέα Τάξη την οποία διαχειρίζεται, μαζί με τους «εθνικούς» της εκπροσώπους. Έτσι γίνεται ευκολότερο να αδρανοποιηθεί κάθε θύμα της παγκοσμιοποίησης που ψάχνεται για τα αίτια της καταστροφής του ίδιου, της χώρας και της κοινότητας του. Κι αυτό γιατί η τρομοκρατία που σήμερα είναι σε πλήρη εξέλιξη από τα ΜΜΕ και τα όργανα της Υ/Ε (δεξιά κι «αριστερά») θέλει να στιγματίσει ως εν δυνάμει ακραίο, εξτρεμιστή και φασίστα, κάθε άτομο, συλλογικότητα ή κίνημα που στρέφεται ή σκέφτεται να στραφεί κατά του παγκόσμιου συστήματος και των εκπροσώπων του. Με έναν από τους πρώτους στόχους βέβαια να είναι και συνειδητοποιημένα κινήματα όπως το ΜΕΚΕΑ, που αποτελούν εν δυνάμει τον μεγαλύτερο εχθρό της Νέας Διεθνούς Τάξης γιατί δεν υιοθετούν εθνικιστικά και λοιπά αυταρχικά «κατάλοιπα», οπότε είναι πιο δύσκολο να διασυρθούν από τα φερέφωνα της. Στη λογική, για παράδειγμα της παραπάνω δαιμονοποίησης, δεν συμμετέχει μόνο η Υπερεθνική Ελίτ και τα όργανα της («αριστερά» και δεξιά), αλλά έμμεσα και οι νέο-εθνικιστές, οι οποίοι βρίσκουν εύκολο καταφύγιο στο να παρουσιάζουν τον θύτη ως απλά έναν εξτρεμιστή, ως μια περίπτωση ακραίου «ψυχοπαθούς».
Όμως αυτό αγνοεί την επώδυνη αλήθεια ότι ειδικά μέλη από τον πιο εξαθλιωμένο και αγανακτισμένο κόσμο, «από τα κάτω», στρέφονται ενίοτε σε τέτοιες θλιβερές ενέργειες, μην μπορώντας να διαχειριστούν «ορθολογικά» την ανείπωτη οργή τους. Φυσικά, δεν είναι περίεργο ότι αυτές οι ενέργειες δυναμιτίζονται από πολιτικές επιρροές, οι οποίες συνήθως προέρχονται πράγματι από την ακροδεξιά ή την ακροαριστερά, αφού εκεί αρκετοί βρίσκουν τα άτομα αυτά την πιο άμεση «εξήγηση» και την πιο εύκολη «λύση» για την καταστροφή τους. Όμως αυτό καταδεικνύει και το μέγεθος της ευθύνης μιας «Αριστεράς», που αντί να εκπαιδεύσει τους λαούς για τα αίτια της σημερινής παγκόσμιας κτηνωδίας που επιβάλλει η Νέα Διεθνής Τάξη, αντί να πρωτοστατήσει στη δημιουργία ευρέων λαϊκών Μετώπων για την Εθνική και Οικονομική κυριαρχία, όπως το ΜΕΚΕΑ, και να ενσωματώσει στους κόλπους της προβληματισμένα άτομα που ψάχνονται απεγνωσμένα προς «κάθε κατεύθυνση», τους αφήνει επίτηδες στην τύχη τους, υιοθετώντας (με το παραπάνω!) την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης και συμμετέχοντας στα εγκλήματα της.
Όλα αυτά σημαίνουν βέβαια ότι δεν δικαιολογούνται επιθέσεις κατά της ζωής σαν της Πέμπτης, ακόμα και αν το θύμα έχει εξουσία και είναι (όπως στην περίπτωση της Τζο Κοξ) φανατική υπέρμαχος της Νέας Διεθνούς Τάξης σε όλα σχεδόν τα βασικά ζητήματα (φουλ με την ΕΕ, με τα «μετριοπαθή» αντικαθεστωτικά καθάρματα ενάντια στον Συριακό λαό, με τα «ανοιχτά σύνορα» κ.α.), ενώ βέβαια η ίδια φρόντιζε να διατηρεί και ένα φιλο-Παλαιστινιακό και φιλάνθρωπο προφίλ. Υπό αυτή την έννοια, παρότι μάλλον δεν ήταν συνειδητή προβοκάτσια η επίθεση, λειτούργησε αντικειμενικά ως «προβοκάτσια», δίνοντας την ευκαιρία σε σύσσωμο το κατεστημένο να εξαπολύσει μια λυσσώδη και στοχευμένη επίθεση, έμμεσα ή άμεσα, ενάντια σε κάθε κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης. Οι ντομάτες, τα ζαρζαβατικά  και τα γαλακτοκομικά είναι αρκετά για να εξευτελίσουν τους εγκληματικούς εκπροσώπους της ΝΔΤ και της Υ/Ε.
Έτσι, η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» ήταν η πρώτη, με διαφορά, που έσπευσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να ξεκινήσει μια πραγματική ιδεολογική και πολιτική προβοκάτσια σε βάρος κάθε κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, και ειδικά των νέο-εθνικιστών που, πρώτιστα λόγω της δικής της Χρεοκοπίας, έχουν πάρει τα πάνω τους σε όλη την Ευρώπη, καθώς υποστηρίζονται από τα μεγαλύτερα θύματα της Νέας Τάξης και τους παραδοσιακούς εργάτες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο «αριστερός» δωσίλογος πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Τσίπρας, ήταν από τους πρώτους παγκοσμίως «λαγούς» που συνέδεσαν την επίθεση στη βουλευτίνα με τον «εθνικισμό», που όπως τόνισε με νόημα είναι ο βασικός «εχθρός που ενώνει τους λαούς» της Ελλάδας και της Βρετανίας. Ακολούθησαν στον ίδιο ρυθμό με δακρύβρεχτα ρεπορτάζ και σοβαροφανείς πολιτικούς επικήδειους η Guardian κλπ. «εναλλακτικά» ΜΜΕ. Φυσικά ο Τσίπρας και κάθε τσίπρας ξέρει τι λέει και ποιους στοχεύει: Σαν ειδικός στην απάτη, απλά εξομοίωσε τον παλαιό εθνικισμό, που ήταν πράγματι κάποτε εγκληματικός, και οπωσδήποτε επιθετικός, με τον νέο-εθνικισμό που είναι πάντοτε αμυντικός και στοχεύει βασικά στην αποκατάσταση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας. [βλ. «Η άνοδος του νεο-εθνικισμού και οι κρίσιμες διαφορές του με τον εθνικισμό»]
Με τον όρο «εθνικισμός» επιχειρούν λοιπόν να διασύρουν κάθε κίνημα που ζητεί εθνική και οικονομική κυριαρχία και στρέφεται ενάντια στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης όπως η ΕΕ (και προφανώς ενάντια στους ομοίους του στο πολιτικό προσωπικό). Και φυσικά ο Τσίπρας «ξεχνά» πως ο –με διαφορά– μεγαλύτερος (και πραγματικά επιθετικός) εθνικισμός και ρατσισμός σήμερα είναι ο Σιωνισμός, τον οποίο προσκυνάει και στηρίζει με κάθε μέσο, όχι μόνο όσο καιρό είναι «πρωθυπουργός» αλλά και πολύ πριν (βλ. το χρίσμα που πήρε από Brookings, Levy, Πέρες κλπ., καθόλη την περίοδο πριν την άνοδο του στην εξουσία) ! Αυτό όμως φανερώνει την απύθμενη θρασύτητα και το πόσο επικίνδυνοι είναι οι «αριστεροί» εκφραστές του υπερεθνικού κατεστημένου: Το να προδίδεις χωρίς αναστολές τον λαό και να ξεπουλάς την εθνική περιουσία, και αντί να παραιτηθείς αν είχες ίχνος ηθικής (αριστερής ή μη), να «βγαίνεις και από πάνω», βρίζοντας τον όταν τολμά να μιλήσει για εθνική κυριαρχία!
Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη οι λαοί να αγνοήσουν τη μαζική τρομοκρατία και το Project Fear («Σχέδιο Φόβος» όπως ονομάζεται η προπαγάνδα κατά του Brexit στη Βρετανία) που εξαπολύει σύσσωμο το κατεστημένο, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο εναντίον κάθε κινήματος για την εθνική και οικονομική κυριαρχία, με πρωτοστάτη την εκφυλισμένη «αριστερά». Μια αδίστακτη τρομοκρατία από εξίσου αδίστακτες πολιτικές και μιντιακές κλίκες που θέλουν να μας κάνει να ξεχάσουμε ποιοι είναι οι υπαίτιοι κάθε κύκλου βίας σήμερα: Η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και οι κτηνώδεις και αυξανόμενοι οικονομικοί και στρατιωτικοί πόλεμοι που εξαπολύει η Υπερεθνική ελίτ ενάντια στη μεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας.

Ιουνίου 14, 2016

Οι Γάλλοι κλιμακώνουν τον αγώνα τους παρά το “Euro”


Ο γαλλικός λαός εδώ και 3 σχεδόν μήνες παλεύει ενάντια στις πιθανότητες, απέναντι στη διαδικασία εφαρμογής ολοένα και σκληρότερων μέτρων από τις ευρω-ελίτ και τους Γάλλους εκπροσώπους της (Ολλάντ κλπ.). Αγώνας που σε χώρες όπως η Ελλάδα θεωρείται προ πολλού «χαμένη υπόθεση» από την υπερ-επαναστατική «αριστερά» των περατζάδων στο Σύνταγμα, της «αντικαπιταλιστικής γυμναστικής» και της αμάσητης αποδοχής όλου του ιδεολογικού οπλοστασίου της παγκοσμιοποίησης περί «ατομικών δικαιωμάτων», «ανοιχτών συνόρων» κλπ., που αποξενώνουν και διαιρούν τον λαό. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, πολίτες, φοιτητές, μαθητές έχουν ουσιαστικά εξεγερθεί με δυναμικές κινητοποιήσεις (από εξαιρετικά οργανωμένες απεργίες που παραλύουν την οικονομική «δραστηριότητα» μέχρι αιματηρές επιθέσεις κατά των οργάνων της «τάξης» των ελίτ, «ολονυχτίες» κλπ.) σε όλη τη Γαλλία, αψηφώντας την τεράστια «σοσιαλιστική» καταστολή. Αφορμή η προσπάθεια εισαγωγής νομοθεσίας για μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας και αύξηση των ωρών εργασίας, προκειμένου να γίνει ανταγωνιστικότερη η γαλλική αγορά, δηλαδή να γίνει πιο «ελκυστική» στις Πολυεθνικές. Στόχος της κυβέρνησης των «σοσιαλιστών» του Ολλάντ είναι τόσο η προσέλκυση ξένου πολυεθνικού κεφαλαίου όσο και η διατήρηση του «γαλλικού» πολυεθνικού κεφαλαίου εντός συνόρων και η παράλληλη τεχνητή μείωση της ανεργίας, μέσω της εισαγωγής μορφών ευέλικτης μορφής εργασίας (ημι-απασχόληση, εύκολες απολύσεις κλπ.) που ανθούν σε χώρες όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ. Πρόκειται για μέτρα που παρότι δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε στο ελάχιστο σε σχέση με τα εντελώς σαρωτικά μέτρα που περνούν οι ντόπιοι δωσίλογοι κάτω από τις ευθείες εντολές της ΕΕ και της Τρόικα, –με μεγαλύτερο έγκλημα το απευθείας ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου της Ελλάδας–, έχουν κινητοποιήσει τη μεγάλη μάζα των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης σε εξέγερση στη Γαλλία, που πλέον καταλαβαίνουν ότι ο βασικός εχθρός τους είναι οι Πολυεθνικές (π.χ. κινητοποιούνται εργάτες ενάντια στην Goodyear, οι οδηγοί ταξί ενάντια στη διαβόητη Uber κλπ.).
163284370
Όλα αυτά συμβαίνουν προφανώς σε κάποια «εξωτική χώρα», πολύ μακριά από την Ελλάδα. Εδώ, έχει επικρατήσει ο συνδυασμός, από τη μία, μιας εγκληματικής «αριστερής» ηγεσίας που σέρνει το λαϊκό κίνημα σε ανώδυνα πανηγύρια και απεργίες-πυροτεχνήματα (όταν δεν πρωτοστατεί στο να διαιρεί τον λαό με την υιοθέτηση της ατζέντας της Νέας Τάξης για «δικαιώματα», «ανοιχτά σύνορα» έναντι κάθε εθνικής κυριαρχίας κλπ.) και, από την άλλη, της παντελούς απουσίας έστω ενός σχετικά σοβαρού αντι-ΕΕ εθνικιστικού κινήματος που να έχει αποβάλλει τους Γερμανοτσολιάδες κλπ., ή το στείρο αντι-μεταναστευτικό λόγο από τις τάξεις του. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει μέχρι τώρα στη μοιρολατρία και την ανάθεση των πάντων στους ξεπουλημένους πολιτικούς διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης, είτε αυτοί έχουν «Αριστερό» τουπέ (ΣΥΡΙΖΑ και παραμάγαζα) είτε Δεξιό (Μητσοτάκηδες, Ποτάμια, ΑΝΕΛ κλπ.). Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ των Φλαμπουράρηδων, μαζί με τη ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ κλπ. ετοιμάζει νέο γύρο απόλυτου αποπροσανατολισμού με την«Αναθεώρηση του Συντάγματος», ώστε ο λαός να μην ασχολείται με την κοινωνική του καταδίκη αλλά με πράσινα άλογα που μάλιστα από κάποιους βαφτίζονται και«Αμεσοδημοκρατία»Όλα αυτά βέβαια μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης οικονομικής κατοχής, όπου «Δημοκρατικά» ελεγχόμαστε απόλυτα από την Υπερεθνική Ελίτ, οι ντόπιοι δωσίλογοι έχουν ξεπουλήσει τα πάντα και έχουν παραχωρήσει πλήρως τον νομισματικό και δημοσιονομικό έλεγχο της οικονομίας μας, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε ούτε έναν βαθμό εθνικής κυριαρχίας! Κατά τα άλλα θα έχουμε «Δημοκρατικό» Σύνταγμα! Είναι προφανές ότι μας αντιμετωπίζουν ακριβώς όπως έδιναν τα καθρεφτάκια στους Ιθαγενείς…
Και παρότι πολλοί ήλπιζαν ότι με την έναρξη του “Euro” τα «πνεύματα» στη Γαλλία θα καταλάγιαζαν, δηλαδή ότι ο γαλλικός λαός θα αποδεχόταν τη «μοίρα» που του επιφύλασσαν οι ελίτ, με εκτελεστές τους «Σοσιαλιστές» του Ολλάντ, φαίνεται ότι οι προσπάθειες του τελευταίου να διασύρει τον αντιστεκόμενο λαό ως τους «σαματάδες» που κάνουν κακό στην «ευγενή και προσοδοφόρα εθνική γιορτή» του Ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, λειτούργησε αντίθετα: Χτες μπήκαν στον χορό των απεργιών οι πιλότοι της Air France ενώ έχουν προγραμματιστεί απεργίες για όλο το επόμενο χρονικό διάστημα, όπου το κατεστημένο θα κάνει ό,τι μπορεί για να περισώσει το γόητρο του μέσω μιας ακόμη φιέστας των Πολυεθνικών, που αποτελούν, κατά κύριο λόγο, διοργανώσεις όπως το “Euro”.
Σε ό,τι αφορά τα αιτήματα των Γάλλων, παρότι τους ενώνει η αντίθεση στις «μεταρρυθμίσεις», χαρακτηρίζονται από μια αναμενόμενη πολυσπερμία αόριστων αιτημάτων που κυμαίνονται από την αντίθεση απλά στα «μέτρα λιτότητας», τη συνήθως αφελή αντίθεση στην «Ευρώπη φρούριο», μέχρι πιο ριζοσπαστικά που στόχο έχουν την ένωση των Γάλλων εργατών κατά της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Παρότι από τα ΜΜΕ δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στις «Ολονυχτίες» στις μεγάλες και πιο πλούσιες πόλεις όπως στο Παρίσι, αφού εκεί οργανώνονταν συνήθως από τους μισο-βολεμένους της «αριστεράς» (μέχρι και τον «προοδευτικό» υμνητή της ΕΕ και γνωστό για τον συνένοχο ρόλο του στην ελληνική καταστροφή, Γιάνη Βαρουφάκη, κάλεσαν!), στις κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις φτωχότερων πόλεων (Μασσαλία, Νάντη κ.α.) πρωτοστατούν οι εργάτες και οι άνεργοι ενώ ακόμα και η εν πολλοίς εκφυλισμένη συνομοσπονδία των Συνδικαλιστών της CGT ανένηψε και πήρε τα ηνία στις κινητοποιήσεις, κάτω από την πίεση των πιο ριζοσπαστών αγωνιστών.
Employees, workers and students demonstrate in Marseille, southern France, Thursday, March 31, 2016. Student organizations and employee unions have joined to call for protests across France to reject a government reform relaxing the 35-hour workweek and other labor rules, which they consider as badly damaging hard-fought worker protections. (AP Photo/Claude Paris)
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι συστημικοί τεχνοκράτες διασύρουν ως «αντιδραστικά» τόσο την άνοδο του νέο-εθνικιστικού κινήματος στην οποία πρωτοστατεί το κόμμα της Λεπέν, όσο και τις μαζικές διαμαρτυρίες στις μεταρρυθμίσεις, συνδέοντας άμεσα τα δύο κινήματα και τους συμμετέχοντες σε αυτά. [http://www.ft.com/cms/s/0/3d065e86-06d0-11e6-a70d-4e39ac32c284.html]Γίνεται λοιπόν φανερό ότι, παρά την απόπειρα αποπροσανατολισμού στην οποία πρωτοστατεί η «αριστερά» του για τα αίτια της αυξανόμενης καθυπόταξης του, και τη συνακόλουθη ασάφεια αρκετών αιτημάτων του, ο γαλλικός λαός αντικειμενικά πρωτοστατεί σήμερα (είτε με τη συμμετοχή του στο γαλλικό νέο-εθνικιστικό αντι-ΕΕ κίνημα είτε με τη σημερινή αιματηρή εξέγερση του) στον αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ στην Ευρώπη, μαζί με τον Βρετανικό λαό που πολύ πιθανόν θα αποφασίσει υπέρ του Brexit σε λίγες ημέρες. Σε αυτή την περίπτωση είναι σχεδόν βέβαιη μια κοσμοϊστορική διάλυση της ΕΕ, με αλυσιδωτές αντιδράσεις για όλο το εγκληματικό υπερεθνικό σύστημα και τους καλοβολεμένους εθνικούς εκπροσώπους του, σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Ελλάδας, της οποίας ο λαός έχει την ατυχία να καθοδηγείται από τα πιο αντιδραστικά τμήματα της «αριστεράς» στην Ευρώπη και από την αμετανόητα πρωτόγονη ηγεσία των «εθνικιστών» της, των οποίων κάποιοι ακόμη θαυμάζουν τους Γερμανοτσολιάδες κλπ., αντί να ενωθούν με το πανευρωπαϊκό νεο-εθνικιστικό κίνημα για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Ιουνίου 12, 2016

Αναβρασμός για την ΕΕ στην Ευρώπη

Σχόλιο: Σε κεντρικό τους άρθρο, οι  Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, η οικονομική ναυαρχίδα της Υπερεθνικής Ελίτ, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την αλματώδη αύξηση της δυσαρέσκειας για την ΕΕ, προκειμένου να προειδοποιήσουν τα αφεντικά της παγκοσμιοποίησης και ιδίως την Ευρω-ελίτ. Έχοντας στοιχεία από δύο έρευνες κοινής γνώμης, ο συντάκτης μεταφέρει την ανησυχία του για την «απειλή» ενός ντόμινο αιτημάτων διενέργειας δημοψηφισμάτων για έξοδο από την Ένωση, μετά τη Βρετανία, και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Δημοσιεύουμε το άρθρο σαν ένδειξη του αναβρασμού που υπάρχει στους λαούς της Ευρώπης για τον ρόλο της ΕΕ, παρότι διατηρούμε επιφυλάξεις για την ποιότητα των στοιχείων που δίνει η δημοσκόπηση του Pew Research Center: Από τη μία δείχνει λ.χ. ότι οι Έλληνες δηλώνουν τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια στην Ευρώπη για την ΕΕ , χωρίς αυτό να μεταφράζεται και σε ανάλογη πρόθεση για έξοδο από αυτή (που είναι βέβαια και η «ταμπακιέρα»). Από την άλλη εμφανίζει (ειδικά!) τους Πολωνούς και τους Ούγγρους, οι οποίοι έχουν στραφεί σαφώς υπέρ πολιτικών εθνικής κυριαρχίας, λ.χ. με την πολιτική κλειστών συνόρων στο μεταναστευτικό, την εκδίωξη του ΔΝΤ, την προστασία της εγχώριας παραγωγής κλπ., –επιλογές που τους έχουν φέρει σε σύγκρουση με τις ευρω-ελίτ– ως, με διαφορά, τους πιο «ενθουσιώδεις» για την ΕΕ. Φυσικά είναι γνωστό ότι οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης πρωτοστατούσαν μέχρι πριν μερικά χρόνια στη στήριξη της ΕΕ ως ενός «δυτικού παραδείσου» που ερχόταν σε αντιδιαστολή δήθεν με τον «αμαρτωλό κομμουνισμό». Η διεύρυνση της ΕΕ με τα νέα αυτά μέλη είχε, πέραν των οικονομικών λόγων, στόχο και τη μέγιστη πολιτική της εδραίωση, η οποία θα στηριζόταν σε ένα συμπαγές μπλοκ φανατικών φιλο-ΕΕ χωρών. Παρόλα αυτά, και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία, όπως έδειξαν και οι εκλογές του Οκτώβρη στην Πολωνία, έχει υπάρξει σαφής μετατόπιση της στάσης των λαών τους σε σχέση και με την ΕΕ. Και βέβαια δεν έχουν δει τίποτα ακόμα αυτοί οι λαοί, όταν οι ευρω-ελίτ θα βγάλουν σύντομα τα βαριά τους όπλα, τα οποία τεχνηέντως βέβαια κρύβουν τώρα–εν όψει Brexit– για ευνόητους λόγους…

Ο ενθουσιασμός για την ΕΕ σε απότομη πτώση σε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο

Μελέτη δείχνει ότι μόνο το 38% των Γάλλων και το 47% των Ισπανών βλέπουν τώρα ευνοϊκά το ευρωπαϊκό σχέδιο.  
Ενώ η πιθανή έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ είναι στο κέντρο της προσοχής, η δημοτικότητα του ευρωπαϊκού σχεδίου έχει δεχτεί ακόμη πιο απότομη πτώση στη Γαλλία, σύμφωνα με έρευνα.
Το Pew Research Center με έδρα τις ΗΠΑ διαπίστωσε ότι μόνο το 38% των Γάλλων έχει θετική άποψη για την ΕΕ, σε σχέση με το 69% το 2004. Αντίθετα, το 44% των Βρετανών αισθάνεται θετικά για την ΕΕ, σε σχέση με το 54% το 2004.
«Οι Βρετανοί δεν είναι οι μόνοι με αμφιβολίες σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εικόνα και το παράστημα της ΕΕ έχει πολλά σκαμπανεβάσματα τα τελευταία χρόνια σε ολόκληρη την Ευρώπη», δήλωσε ο Pew.
Η έρευνα που διενεργήθηκε σε 10.491 άτομα σε 10 χώρες της ΕΕ βρήκε μια ευρεία τάση μείωσης του ενθουσιασμού κατά την περίοδο που η ήπειρος συγκλονίστηκε από την οικονομική κρίση της ευρωζώνης. Στην Ισπανία, μόνο το 47% τώρα βλέπει την ΕΕ ευνοϊκά, από 80% το 2007. Κατά την ίδια περίοδο στην Ιταλία, το φιλο-ΕΕ συναίσθημα έχει κατρακυλήσει στο 58% από 78%.
Μετά την επίπονη οικονομική κρίση και τα προγράμματα λιτότητας της χώρας τους, οι Έλληνες είναι οι απόλυτοι ΕΕ-φοβικοί, με μόνο το 27% να υποστηρίζει την ΕΕ. Στη Γερμανία, η υποστήριξη είναι στο 50%.
Τα αποτελέσματα θα αυξήσουν τους φόβους μεταξύ των αξιωματούχων της ΕΕ ότι το Brexit θα μπορούσε να προκαλέσει ξέσπασμα παρόμοιων δημοψηφισμάτων μεταξύ άλλων ευρωπαϊκών κρατών, όπου τα λαϊκιστικά κόμματα οικοδομούν εκλογική δυναμική.
Παρά τις τακτικές επικρίσεις από τις Βρυξέλλες αναφορικά με θέματα Συντάγματος και κράτους δικαίου, η Πολωνία και η Ουγγαρία ήταν οι πιο θετικές σχετικά με την ΕΕ. Το 72% των Πολωνών έχει θετική άποψη για το μπλοκ, και αντίστοιχα το 61% των Ούγγρων.
Ανάμεσα σε μια ποικιλία απόψεων μεταξύ των 10 χωρών, ένα από τα λίγα πράγματα που σχεδόν όλοι μοιάζουν να συμφωνούν είναι ότι η αποχώρηση της Βρετανίας θα είναι κακή. Μόνο το 16% το είδε ως «κάτι καλό».
Ένα χάσμα γενεών μεταξύ των νεότερων ανθρώπων που υποστηρίζουν την ΕΕ και τους μεγαλύτερους σε ηλικία σκεπτικιστές ήταν ορατό σε όλες τις χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, εκτός από την Ιταλία.
Η Γαλλία ήταν η μόνη χώρα όπου το χάσμα των γενεών ήταν πιο έντονο από ό,τι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 56% των Γάλλων μεταξύ 18-34 χρονών ήταν υπέρ της ΕΕ. Αλλά τον ενθουσιασμό αυτόν τον συμμερίζεται μόνο το 31% των άνω των 50 ετών.
Η δυσαρέσκεια για τον χειρισμό της οικονομίας και της μετανάστευσης της ΕΕ ήταν πιο έντονη στην Ελλάδα και την Ιταλία από ό, τι στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Για τους Βρετανούς, ήταν η προοπτική μιας «διαρκώς στενότερης ένωσης» που φάνηκε να ενοχλεί περισσότερο. Περίπου το 65% των Βρετανών ήθελε ορισμένες εξουσίες να επιστρέψουν στο Λονδίνο. Η στενότερη ένωση ανησυχεί μόνο το 43% των Γερμανών και το 39% των Γάλλων.
Η έρευνα του Pew συμφωνεί με άλλες έρευνες που δείχνουν αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό. Η Ipsos, μια εταιρεία δημοσκοπήσεων, διαπίστωσε πρόσφατα ότι το Brexit είναι ικανό να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο παρόμοιων ψήφων για τη συμμετοχή στην ΕΕ.
Αλλά διαπίστωσε επίσης ότι οι άνθρωποι ήταν πιο ενθουσιώδεις για δημοψηφίσματα όπως της Βρετανίας, απ’ ό,τι πραγματικά για την έξοδο από την ΕΕ. Στη Γαλλία, το 41% ​​θα ψήφιζαν για να βγουν, ενώ στη Γερμανία μόνο το 34% θέλει να αποχωρήσει, είπε η Ipsos.
Οι δύο εταιρείες, Pew και Ipsos, διαφωνούν κάπως για την Ιταλία. Ενώ η Pew βρήκε στήριξη 58% για την ΕΕ, η Ipsos βρήκε ότι οι Ιταλοί ήταν περισσότερο διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν το μπλοκ, με το 48% να θέλουν την έξοδο.

ΠΗΓΗ: Christian Oliver,”Enthusiasm for EU in sharp decline throughout Europe, not just UK”,Financial Times, 07.06.2016
Αναδημοσίευση από antipagkosmipoihsh.gr